บทที่136 ถูกขโมยไปใช้แล้ว

เทมป์จ้องเขม็งไปที่คลิปในโทรศัพท์ สีหน้าก็เปลี่ยนไปมาก: " ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้? "

" หัวหน้าเทมป์ ทำยังไงดีครับ? ตอนนี้พวกเราควรทำยังไงดี? " เพื่อนร่วมงานที่ถือโทรศัพท์ขึ้นมาถามอย่างกังวล

เทมป์พยายามทำให้ตัวเองมีสติแล้วพูดว่า: " ให้แบบชุดผู้ชายขึ้นเวทีก่อน " นอกจากสับเปลี่ยนลำดับการขึ้นเวทีแล้ว ตอนนี้เขาก็ยังคิดวิธีอื่นไม่ออก

มีนาที่อยู่ไม่ไกล เมื่อได้ยินว่ามีคนบอกเทมป์ทางนี้ว่าเกิดเรื่องใหญ่ เลยเดินมาถาม: " เกิดอะไรขึ้นเหรอ? "

เพื่อนร่วมงานที่ถือโทรศัพท์อยู่ก็โยนโทรศัพท์ให้เธอ: " เธอดูเองแล้วกัน นี่คือโชว์ลำดับสองของเสื้อผ้าสตรีฤดูใบไม้ผลิเมื่อกี้นี้ "

มีนามองไปยังคลิปบนโทรศัพท์ด้วยท่าทีมึนงง ตกใจจนสีหน้าเปลี่ยนไปตามกัน นี่มันเป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้แน่นอน

การออกแบบเสื้อผ้าสตรีของบริษัททำไมถึงเหมือนกับของเธอแทบจะทุกอย่าง มีแค่สีกับรายละเอียดเล็กน้อยที่ไม่เหมือน

" ก็นึกว่าแผนการออกแบบของเธอจะดีนักดีหนา ที่ไหนได้ก็ลอกคนอื่นมา " เพื่อนร่วมงานที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดประชดประชัน

มีนารู้สึกแค่ว่าครั้งนี้จบเห่แน่ แล้วก็ไม่รู้จะหาวิธีอะไรมาโต้แย้งคำพูดเพื่อนร่วมงาน

แต่เทมป์กลับรีบพูดปกป้องเธอ: " มีนาไม่มีทางลองงานออกแบบของคนอื่นหรอก ต้องมีคนภายในบริษัทเอาแบบเราไปปล่อยแน่ "

มีนามองไปทางเทมป์ด้วยความงุนงง: " ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร การออกแบบเหมือนกัน แถมบริษัทอื่นได้ขึ้นเวทีก่อนเรา เราได้ขึ้นทีหลัง ข้างนอกคงตัดสินไปแล้วว่าเรานั้นเลียนแบบ "

ในตอนนี้คนอื่นๆ ในฝ่ายออกแบบต่างเห็นทุกอย่างจากหน้าจอที่ซิงค์ภาพข้างหน้าอยู่หลังเวที งานที่โชว์บนเวทีนั้นเหมือนกับงานที่พวกเขาออกแบบทุกอย่าง แล้วทุกคนได้มารวมกันแล้ว

ตแนนี้จะโทษใครก็คงไม่มีประโยชน์ งานแถลงข่าวอาจพังได้ พวกเขาที่เป็นฝ่ายออกแบบทุกคนอาจต้องเจอกับหายนะ

รู้ตัวอีกทีก็วนมาจนถึงบริษัทที่สามที่ต้องขึ้นโชว์ ตอนนี้ไม่เหลือเวลาให้เปลี่ยนแปลงอะไรเลยด้วยซ้ำ

มีคนเสนอขึ้นมาว่า: " ชุดของเสื้อผ้าสตรีไม่ต้องขึ้นโชว์หรอก อย่างน้อยคนจะได้ไม่คิดว่าเราลอกเขา "

" ไม่ได้ ก็เห็นอยู่ชัดเจนว่าบริษัทของเราเป็นคนคิดขึ้นมา แล้วถูกคนเอาไปใช้ ถ้าเราไม่ขึ้นโชว์ ก็จะกลายเป็นว่าเราคือแบบลอกแทน พวกเขาก็จะกลายเป็นแบบหลักสิ"เทมป์รีบคัดค้าน

ทุกคนต่างเริ่มสงสัยในตัวมีนา บ้างก็แสดงถึงสายตาดูถูกเหยียดหยาม

เธอรู้ว่านอกจากเทมป์ ก็ไม่มีใครเชื่อว่าเธอคือคนริเริ่มออกแบบเอง แล้วคนอื่นคือก๊อบปี้ไป

ฝ่ายออกแบบและเพื่อนร่วมงานคนอื่นต่างคิดว่าเธอคือคนลอก แต่ตอนนี้สิ่งที่เธอกังวลใจที่สุดไม่ใช่ความเข้าใจผิดของคนอื่น แต่เพราะเธอรับปากมาร์ชไว้แล้ว ผลที่ตามมาอาจกระทบถึงตัวบริษัทได้

ถ้าเกิดเรื่องล่ะก็ มาร์ชคงไม่ปล่อยพวกเขาไปง่ายๆ แน่ อีกอย่างเธอไม่อยากให้บริษัทของแม่มาร์ชที่ทิ้งไว้ให้นี้ต้องถูกตั้งข้อสงสัย

ทำยังไงดี? ควรจะต้องทำยังไงกันแน่?

มาร์ชที่นั่งอยู่ตรงตำแหน่งวีไอพีหน้าเวที เมื่อได้เห็นงานออกแบบของโชว์ที่สอง ก็รู้ว่ามีเรื่องใหญ่แล้ว

เพราะเขาได้ดูแผนและรายละเอียดการออกแบบของมีนามาก่อนแล้วทั้งหมด นี่มันเหมือนแนวคิดและการออกแบบของมีนามากเลยจริงๆ

มันช่างน่าทำให้คนตกใจสุดขีด เขามั่นใจในฝีมือการออกแบบของมีนามาก เป็นไปไม่ได้เด็ดขาดที่จะไปลอกเลียนแบบผลงานที่ดูงั้นๆ ของบริษัทนี้แน่นอน

แต่ธีมเสื้อผ้าสตรีของบริษัทนี้แค่เริ่มขึ้นก็ได้รับการต้อนรับด้วยเสียงปรบมือเกรียวกราว ผลลัพธ์คือทุกคนต่างตกใจและเปิดหูเปิดตา

ไม่ว่าหลังจากนี้ตรวจสอบออกมาเรื่องราวจะเป็นยังไง พวกเขาก็ตัดสินว่าแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้ขึ้นเวทีแล้ว

มาร์ชกำมือทั้งสองข้างแน่น จ้องไปยังงานออกแบบแต่ละชุดของมีนา แต่กลับทำให้บริษัทอื่นได้รับคำสรรเสริญไปอย่างนับไม่ถ้วน

" มาร์ชคุณโอเคไหม? " โรซี่ที่นั่งอยู่ข้างมาร์ชเห็นถึงความไม่ปกติของสีหน้าเขา