บทที่138 หล่อเหลาและเย็นชา

" ขอโทษ ฉันรู้ว่ามันเกิดเรื่องแบบนี้ ฉันก็พยายามชดใช้แล้วไง ไม่ให้เรื่องมันเลวร้ายไปกว่านั้น " มีนาจำเป็นต้องชะงักฝีเท้าแล้วตอบเขา

มาร์ชลุกขึ้นมาหยุดตรงหน้าเธอ แล้วเชยคางเธอขึ้นมา: " ชดใช้เหรอ? นี่เรียกว่าชดใช้? ตอนโชว์ไม่ได้เกิดความวุ่นวาย แต่เธอว่ายอดขายเสื้อผ้าสตรีของแอมทีตลอดหนึ่งปีนี้จะดีไหมล่ะ? ผลประกอบการทั้งปี กำไรบริษัทจะเท่าไหร่? เธอเคยคำนวณไว้ไหม อยากถามหน่อยว่าเธอจะเอาอะไรมาชดใช้? "

" ฉัน..... " มีนารู้สึกว่าตัวเองเหนื่อยแล้ว ไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้มาก แล้วไม่รู้ว่าจะตอบเขายังไง

เธอคือคนทำงานออกแบบ คิดออกแค่ผลงานออกแบบที่ดีเท่านั้น แต่ผลงานคืนนี้ถูกขโมยไปใช้ ไหนเธอยังจะถูกบีบให้แก้งานออกแบบของตัวเองด้วยมือตัวเองอีกทีหนึ่ง ใจเธอตกต่ำจนถึงขีดสุด จะไปเหมือนเขาที่เป็นนักธุรกิจได้ยังไง ที่ยังจะสามารถคำนวณกำไรต่อปีนั่นได้อีก!

" เธอไม่มีทางชดใช้ความเสียหายที่ผมพูดด้วยซ้ำ ดังนั้นเรื่องนี้ยังต้องให้เทมป์รับผิดชอบ " มาร์ชคลายมือออกจากคางของเธอ

มีนาจ้องเขม็งไปที่เขา ไม่เข้าใจ ทำไมเขาถึงได้ฉุดเทมป์เข้ามา เรื่องนี้ก็เห็นๆ อยู่ว่าเป็นความผิดของเธอ

ก่อนหน้านี้เธอไม่น่ามั่นใจในตัวเองเกินไปเลย เพราะต้องพลิกแผนและการออกแบบพร้อมแก้ใหม่ทั้งหมด

แต่นี่เธอทำเพื่ออะไร? ถ้าไม่ใช่เพราะหวังดีกับบริษัทแอมที อันที่จริงนี่คือบริษัทที่มาร์ชนั้นให้ความสำคัญ และเธอก็เคยอยู่ที่นั่น ที่ที่เธอเองก็เคยทุ่มเท

" คุณอยากให้ฉันชดใช้ยังไง? คุณก็รู้อยู่แล้วว่ามีคนขโมยงานออกแบบฉัน นี่มันไม่ใช่ความผิดของฉันสักหน่อย! แต่คนที่เห็นงานออกแบบทั้งหมดของฉันก่อนหน้านี้ก็มีแค่คุณกับเทมป์ เขาคงไม่ทำเรื่องแบบนี้หรอก คุณตอนนี้นอกจากจะไม่รับผิดชอบยังโทษอีกฝ่ายด้วย ดีแต่จะเอาความผิดทั้งหมดมาโทษลงบนตัวฉัน! "

หน้าผากมาร์ชถึงกับย่น นึกไม่ถึงเลยว่าเพื่อปกป้องเทมป์ มีนาถึงกับพูดคำคำนี้ออกมา

เขาบีบหน้าเธอไว้อย่างแน่นหนา แล้วดึงให้เธอแนบมาหาเขา: " คุณกล้าสงสัยผมเหรอว่าเป็นคนปล่อยงานออกแบบของคุณ! ทำไมผมต้องทำอย่างนี้ด้วย! "

เมื่อกี้เธอแค่โมโหไปชั่วขณะ และก็คิดไม่ออกถึงเหตุผลที่มาร์ชจะปล่อยงานออกแบบ แค่รู้สึกว่าหน้าของเธอถูกเขาบีบจนเจ็บไปหมด จึงเถียงว่า: " คุณ.....คุณจงใจ...คุณอยากแกล้งฉัน ให้ฉันอยู่ในบริษัทไม่ได้....ให้ฉันต้องดั้นด้นกลับมาอยู่ข้างคุณ เป็นสุนัขขี้ประจบที่กระดิกหางเอาใจยังไงล่ะ! "

" เพื่อคุณ ผมถึงกับต้องสละกำไรของแอมทีเลยเหรอ? " มาร์ชได้ยินที่เธอเถียงข้างๆ คูๆ ก็โมโห แถมยังส่งเสียงน่าขันออกมาอีก

มีนาอี้งและมองชายหนุ่มที่ทั้งหล่อเหลาและเย็นชา ทำให้เกิดความรู้สึกอับอายขายหน้าอย่างบอกไม่ถูก

" เจ็บนะ ปล่อยฉัน " เธอกลั้นน้ำตาที่ปรากฏขึ้นในเบ้าตาไม่ได้

มาร์ชปล่อยมือออกจากหน้าเธอ " เธอช่างเข้าข้างตัวเองเสียเหลือเกินนะ "

มีนารู้ดี ว่าเขาไม่มีทางสละบริษัทที่แม่เขาทิ้งไว้ให้เพื่อเธอหรอก เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเสียงหัวเราะเยาะเธอจึงทำตัวเองให้ใจเย็นลง แล้วพูดว่า: " ดี ความเสียหายเท่าไหร่ฉันจะชดใช้ ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ฉันทำงานในบริษัทแอมทีจะไม่เอาเงินเดือนหรือโบนัสสักบาทเดียว ทั้งหมดถือว่าเป็นการชดใช้ให้บริษัท แบบนี้คงโอเคแล้วนะ "

มาร์ชพูดอย่างดูแคลน: " นักออกแบบธรรมดาคนหนึ่งภายในหนึ่งปีจะมีเงินเดือนเท่าไหร่กัน? ฉันจะตรวจสอบหนอนบ่อนไส้ที่แฝงตัวในบริษัทว่าเป็นใคร ถึงเวลานั้นค่อยว่ากัน ส่วนเงินก้อนนี้ที่คุณจะชดใช้ผม ผมจะจำไว้ก่อน "

พูดจบเขาก็ไม่ได้มองเธอ แต่กลับไปนั่งโซฟา พร้อมไขว่ห้างอย่างสง่างามและดื่มนมแก้วนั้นที่อุณหภูมิกำลังได้ที่

มีนาเม้มปากแน่น แล้วเร่งฝีเท้าขึ้นบันได

" จริงสิ พรุ่งนี้ตอนบ่าย เราจะไปเซ็นใบหย่าที่บริษัทกฎหมายกัน " เสียงมาร์ชดังขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่ได้มองเธอและพูดต่อ: " เดี๋ยวผมส่งโลเคชั่นให้ เจอกันบ่ายสอง "

มีนาเดินขึ้นชั้นบนด้วยความเร็วที่ช้าลง ก่อนจะตอบเสียงเรียบ: " โอเค " แล้วรีบวิ่งขึ้นไปชั้นสอง กลับห้องนอนแล้วปิดประตู

เธอเอาหลังอิงประตูห้อง พยายามอดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล นึกไม่ถึงเลยที่มาร์ชบอกว่าหลังงานแถลงข่าวจะเซ็นใบหย่า พอจบงานวันเดียวก็ไม่คิดจะประวิงเวลา