บทที่61 ฉันเป็นสามีของเธอ

มาร์ชออกจากบริษัทแอมที และให้ชาร์วีไปส่งเขาไปที่ห้องทำงานของมีนา

ซึ่งนอกจากมีนาแล้ว ก็มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้รหัสผ่านของประตูห้องทำงานนี้

และอันที่จริงห้องทำงานแห่งนี้ถูกเขาซื้อในราคาที่สูง เพราะเขาได้เห็นผลงานที่มีนาได้รับรางวัล รวมถึงแฟชั่นแบบต่างๆที่เธอออกแบบในครั้งนี้ ซึ่งสามารถรู้ได้ว่าเธอมีพรสวรรค์ในด้านนี้มาก

เขาเคยคิดอยู่ว่านอกจากการออกแบบและผลิตเสื้อผ้าในครั้งนี้แล้ว เธอน่าจะมีโอกาสได้ออกแบบแฟชั่นในอนาคตอีก จึงจะดีกว่าถ้าซื้อห้องทำงานนี้ไว้ใช้เธอใช้เอง

ห้องทำงานแห่งนี้เป็นของห้องที่ดีไซเนอร์ผู้ออกแบบเครื่องแต่งกายสำหรับภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ทิ้งไว้ เพราะตอนนี้รุ่นพี่คนนี้เกษียณอายุแล้วไปอยู่กับลูกสาวต่างชาติ ดังนั้นทุกอย่างในห้องทำงานจึงเป็นแบบสำเร็จรูปซึ่งเหมาะสำหรับมีนามาก

มาร์ชก้าวเข้าไปในห้องทำงานและมองไปรอบๆ ทว่าไม่เห็นตัวของมีนาเลย เห็นแต่นางแบบหญิงที่กำลังโพสท่าลองเสื้ออยู่หน้ากระจก แล้วคิ้วของเขาก็ขมวดขึ้น

“แล้วเธอล่ะ?”

เมื่อนางแบบที่กำลังลองเสื้ออยู่ก็หันมามอง มีนายแบบมางั้นเหรอ?

ว้าว นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เธอได้พบกับนายแบบที่หล่อขนาดนี้

เธอไม่ได้ตอบมาร์ช แต่เพียงแค่จ้องมาที่เขาอย่างเดียว นายแบบคนนี้หล่อจนหัวใจจะละลายเลย เขามีนิสัยเฉพาะตัวที่สูงส่ง ทว่าสีหน้าของเขาเย็นชามากจนทำให้ผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้เขา

แต่เธอยังคงเดินไปหาเขาอย่างกล้าหาญ แล้วเอามือแตะที่ไหล่ของมาร์ชและทักทายว่า: “หนุ่มหล่อ ดีไซเนอร์ดูเหมือนจะมีเรื่องรีบร้อนออกไปแล้ว”

มาร์ชเพิกเฉยต่อสาวสวยที่อยู่ตรงหน้าเขาแล้วปัดมือเธอออก และนั่งลงบนโต๊ะทำงานของมีนา ซึ่งมีผ้าที่ถูกวางบนโต๊ะทำงานจนรก และกรรไกรและเข็มก็ถูกวางตามใจไว้เช่นกัน

ดูเหมือนว่านางแบบจะพูดถูก เธอกำลังรีบออกไปจริงๆ

นางแบบไม่ยอมแพ้แล้วเดินกลับมาและยิ้มว่า: “ดีไซเนอร์เพิ่งบอกฉันว่าวันนี้จะมีแต่ลองชุดผู้หญิงแค่สองคน ส่วนเสื้อผ้าผู้ชายนั้นยังทำไม่เสร็จ แล้วทำไมเธอถึงชวนนายแบบที่หล่อขนาดนี้มานะ?”

“ฉันเป็นสามีของเธอ” มาร์ชระงับความเกลียดชังที่มีต่อผู้หญิงคนนี้ไว้ แล้วพูดประโยคนี้ด้วยสีหน้าที่เย็นชา

นางแบบเกิดประหลาดใจมากอีกครั้ง และแสดงสีหน้าที่อิจฉาริษยาขึ้นมา แล้วพูดอย่างเขินอายว่า: “ฉันขอโทษด้วย เพราะนายหุ่นดีและหล่อมาก ฉันเลยคิดว่านายเป็นนายแบบ”

พูดจบแล้วเธอก็กลับไปที่กระจกและส่องดูเสื้อผ้าบนร่างกายของเธอ เธอไม่รู้ว่าดีไซเนอร์จะกลับมาเมื่อไร ซึ่งเธออยู่ห้องกับ สามีของดีไซเนอร์นี่น่าเบื่อและน่าอายจริงๆ

มาร์ชนึกไม่ออกเลยว่ามีนามีเรื่องด่วนอะไร ถึงได้ทิ้งนายแบบในห้องทำงานและงานแล้วหายตัวไป

“ก่อนจากไปเธอได้พูดอะไรกับเธอรึเปล่า?”

เมื่อนางแบบสาวเห็นว่าภูเขาน้ำแข็งสุดหล่อนี้พูด และกล่าวว่า: “ไม่ได้พูดอะไร แล้วให้ฉันเปลี่ยนชุดที่สองนี้ เธอก็รับสายโทรศัพท์แล้วเดินออกไป นายไม่ใช่สามีของเธอเหรอ? ลองโทรหาเธอสิว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ แต่ฉันไม่ได้สนใจเลยนะ เพราะยังไงนางแบบที่ลองเสื้ออย่างเราถูกจ้างเป็นรายชั่วโมงอยู่แล้ว ฉันรอได้ ทว่าพวกคุณจะมีค่าใช้จ่ายเพิ่มอย่างไม่จำเป็น……”

“เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกไป” มาร์ชไม่ได้สนใจว่าจะจ่ายเพิ่มให้กับนางแบบอยู่แล้ว แต่เขาคิดแค่ว่านางแบบสาวคนนี้พูดบ่นจนน่ารำคาญ