บทที่64 ผลตรวจดีเอ็นเอ

นายท่านพูดซ้ำๆ “อิเธียเรียล ชื่อนี้ดีนะ พวกเธอสามารถหานักแปลภาษาต่างประเทศ แปลชื่อนี้เป็นภาษาฝรั่งเศส เพื่อให้ชาวต่างชาติได้ชื่นชมสไตล์จีนด้วย”

มีนาก็รู้สึกว่าชื่อนี้สอดคล้องกับการออกแบบของเธอ และสามารถสะท้อนถึงธีมการออกแบบของเธอด้วย แล้วตอบนายท่านว่า: “ได้ค่ะ คุณย่า”

“โถ้ มาร์ชนั้นโง่ตรงไหน เขาสามารถตั้งชื่อธีมได้ดีมากเลยนิ” วรรณเห็นว่ามีนาสามารถออกแบบแฟชั่นได้ดี ก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดมากขึ้น เพราะเธอคิดว่าให้คนโง่บริหารบริษัทแอมที จะสร้างเรื่องที่ตลกขึ้นมาซะอีก

ซึ่งไม่คาดคิดเลยว่ามีนาคนนี้จะสามารถช่วยมาร์ชได้จริงๆ ไม่เพียงแต่บริหารบริษัทให้ดีขึ้น และยังออกแบบแฟชั่นที่สวยงามด้วยตัวเองได้อีกด้วย หากเป็นแบบนี้ต่อไป มาร์ชที่ได้รับความช่วยเหลือจากผู้หญิงคนนี้ จะคุกคามถึงผลประโยชน์ของแม่ลูกพวกเขาได้ในไม่ช้าก็เร็ว

ดวงตาของมาร์ชว่างเปล่า และดูไม่มั่นใจนักแล้วพูดว่า: “ผมไม่ได้เป็นคนคิดชื่อนี้ แต่เป็นภรรยาขคิดไว้อยู่แล้ว ซึ่งครั้งล่าสุดที่เธอบอกผม และผมจำได้เท่านั้น”

“น้องสะใภ้นี้ทั้งเก่งและสวย ซึ่งน้องชายที่โง่เขลาของฉันนี้ช่างโชคดีจริงๆ” ธารณ์ก็พูดอย่างประชดประชัน

หลังจากชมโชว์เมื่อกี้แล้วก็รู้สึกเซอร์ไพรส์มาก เพราะนายท่านอยู่ที่นี่ แม้ว่าเขาจะไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาของเขาก็เหลือบมองที่มีนาเป็นครั้งคราวเป็นคราว ผู้หญิงคนนี้มักจะมีเรื่องเซอร์ไพรส์อยู่เสมอ จนดึงดูดใจผู้คน

ทว่าในใจของเขาอิจฉาจะตายอยู่แล้ว ที่คนโง่อย่างมาร์ชสามารถแต่งงานกับภรรยาที่ดีขนาดนี้ได้ ซึ่งเขาไม่คู่ควรกับมันเลย เขาต้องหาทางเพื่อให้ได้ตัวมีนามา และเขาไม่เชื่อว่าด้วยเสน่ห์ของเขาเองจะพิชิตผู้หญิงคนนี้ไม่ได้

ดังนั้นสีหน้าที่เขามองมีนานั้น ราวกับว่าเขากำลังดูเหยื่อที่เป็นเป้าหมายอยู่เลย

ทันทีที่มีนาเห็นใบหน้าที่ลามกของเขา พูดไม่ได้เลยว่าเขาน่าขยะแขยงมากแค่ไหน ตอนนี้เธอแค่หวังว่าครีมจะแต่งงานกับคนเจ้าชู้นี้โดยเร็ว และไม่ปล่อยให้เขาทำร้ายผู้อื่นภายนอก

“นายโชคดีกว่ามาร์ชนะ”

วรรณพูดอย่างนอบน้อมต่อหน้าทุกคนว่า: “ธารณ์โชคดีที่ไหนกันล่ะ”

“เขาจะโชคด้านสมหวังในความรัก” มีนายิ้มเบา ๆ

ทุกคนเข้าใจในความหมายนั้น ทว่าอยากจะหัวเราะ แต่ก็ไม่กล้าหัวเราะต่อวรรณ พวกเขาทั้งหมดจึงกลั้นหัวเราะไว้

ส่วนมาร์ชก็แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจและถามว่า: “ภรรยาจ๋า โชคด้านสมหวังในความรักคืออะไรนะ”

“ไม่มีอะไร นายไม่มีโชคแบบนี้” มีนาเกลี้ยกล่อมเขาและพูดด้วยรอยยิ้ม

ใบหน้าของวรรณและธารณ์โกรธจนหน้าเปลี่ยนสี และวรรณก็จ้องมองที่มีนา ซึ่งอยากจะฉีกปากที่เก่งนักของเธอออกจากกัน

ธารณ์ได้แต่คิดอย่างมืดมน ถ้าเมื่อไหร่ที่เขาได้เธอมา เขาจะต้องให้เธอถ่ายรูปแบบนั้นแล้วโพสต์บนอินเทอร์เน็ต ดูว่าเธอกล้าล้อเลียนเขาแบบนี้อีกไหม!

ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงคนคนหนึ่ง รู้สึกว่าจะไม่ได้ติดต่อกับคนคนนั้นมานานเป็นเดือนแล้ว ทว่าเขาสามารถขอให้คนคนนั้นช่วยเขาได้ และให้เขาได้ลิ้มรสของมีนาบ้าง

มาร์ชตอบกลับ และมองเห็นวรรณที่กำลังอิจฉามีนาอยู่ เขาจึงเริ่มกังวลขึ้นมาเล็กน้อย ว่าพวกเขาจะทำอะไรที่ไม่ดีกับมีนา ซึ่งดูเหมือนว่าต้องบอกชาร์วีให้ส่งคนเพิ่มไปติดตามเพื่อปกป้องมีนาอย่างลับๆ

นายท่านชี้ไปที่มีนาด้วยรอยยิ้มและกล่าวว่า: “เธอนะ ปกติก็ไม่ชอบพูดมาก แต่เมื่อพูดแล้วก็ปากจัดเลยจริงๆ เธออย่าล้อธารณ์อีกแล้วนะ เขาเป็นคนขี้เหนียวและขี้โกรธง่าย”

“ไม่เป็นอะไรหรอกคุณย่า ธารณ์เป็นคนมีบุคลิกที่ดี แล้วจะไปเอาจริงเอาจังกับเรื่องแค่นี้ได้อย่างไร” วรรณพูดกับคุณย่าด้วยรอยยิ้ม แล้วจับมือของมีนาและพูดกับทุกคนที่อยู่ที่นี่ว่า: “โอ้ จริงๆแล้วฉันเป็นคนง่ายๆ ซึ่งนี่ก็แค่เรื่องตลกที่สร้างบรรยากาศแค่นั้น”

บางครั้งมีนาก็ชื่นชมในความสามารถในการพูดของวรรณนะ ซึ่งวรรณก็ใช้เพียงแค่ปาก ก็สามารถบอกขาวเป็นดำและบอกดำเป็นขาวได้ แต่อย่างไรก็ตาม สำหรับคนที่ไม่รู้จักเธอดีพอ ก็ดูไม่ออกเลยว่าเธอเป็นเมียน้อยที่ทำลายครอบครัวของคนอื่น

จนถึงตอนนี้มีนาถึงรู้ว่าคนร้ายไม่ได้เขียนไว้ที่หน้าผาก แต่ให้ดูว่าจะทำอะไรในที่ลับๆ