บทที่ 112 ท่านโจวที่มีความเกรงใจ！

บทที่ 112 ท่านโจวที่มีความเกรงใจ！

ผู้คนในเหตุการณ์เงียบหมด บนลานนั้น สายตาที่ไม่น่าเชื่อจ้องมองไปที่ท่านโจว กลุ่มคนเหล่านั้นจ้องมอง เหมือนกับรู้สึกว่าตัวเองกำลังฝันไป นี่เป็นไปได้ยังไง หัวหน้าถานกงผู้สูงส่ง คุกเข่าขอโทษต่อนักธุรกิจหญิงคนหนึ่ง?！

อำนาจมาเฟียไม่น้อยที่ ล่วงเกินอื้อจูถัง จุดจบก็คือตาย แต่ตอนนี้ แค่นักธุรกิจตัวเล็ก ตกลงมีความสามารถอะไรกันแน่ ทำให้ท่านโจวคุกเข่าที่พื้นได้！ ที่อาคารตระกูลหลี ไม่มีใครเห็น เฉินเป่ยอยู่ข้างหน้าต่าง มองไปที่ท่านโจวที่กำลังคุกเข่าบนพื้น มุมปากยิ้มเล็กน้อย

“กล้ารังแกภรรยาของฉัน ไม่สนหรอกว่าจะเป็นถานกงเหี้ยอะไร” เฉินเป่ยพูดกับตัวเอง มองไปที่บรรยากาศบนลานที่มีสีสัน รอยยิ้มที่มุมปากมีความเจ้าเล่ห์

เขาไม่อาจยอมให้หลีชิงเยียนถูกรังแกได้ ขอแค่หลีชิงเยียนคิด แม้ว่าจะเป็นโลกทั้งใบ เฉินเป่ยก็สามารถให้ได้โดยไม่กะพริบตา

สองมือของเฉินเป่ยล้วงกระเป๋ากางเกง มองลงไปดูฉากที่เกิดขึ้นบนลาน ความหมายของสิ่งที่เขาพูดเมื่อคืนนี้ชัดเจนมาก ท่านโจวแห่งถานกงไม่ใช่คนโง่ จะต้องมาขอโทษแต่โดยดีอย่างแน่นอน

หากเขายังคงมีท่าทางที่ดูหมิ่น เฉินเป่ยจะฆ่าโดยไม่ลังเล! แม้ว่าเขาจะวางใจท่านโจวจะไม่ทำอะไรตุกติก แต่สายตาของเขายังคงไม่ละออกมาจาก หลีชิงเยียน ระมัดระวังสิ่งที่ไม่คาดคิดอาจเกิดขึ้น

บนลาน หลีชิงเยียนตกตะลึง ใบหน้าเล็กๆที่สวยงามนั้นมึนงง มองดูท่านโจว ไม่สามารถตอบสนองได้เลย

เสียงพึมพำในหูของเธอ ท่านโจวหัวหน้าแห่งถานกง คิดไม่ถึงว่าจะพาอื้อจูถังมาคุกเข่า！

“ประธานหลี ขอโทษ！”ท่านโจวคิดว่าหลีชิงเยียนไม่รับคำขอโทษนี้ จึงพูดอีกครั้ง

สมาชิกอื้อจูถังก็เอ่ยปากตาม ในคำขอโทษที่ดังสนั่น หลีชิงเยียนเวียนหัวเล็กน้อย รู้สึกว่าทั้งหมดนี้ไม่เป็นความจริง

“รีบลุกขึ้นเถอะ ฉันรับคำขอโทษนี้ของคุณไม่ไหว” หลีชิงเยียนกล่าวอย่างสุภาพ

ท่านโจวถึงลุกขึ้น พูดกับหลีชิงเยียนด้วยความเคารพ “ประธานหลี ต่อไปถ้ามีเรื่องอะไรที่ผมทำได้ พูดมาได้เลย ต่อให้ผมบุกน้ำลุยไฟก็ทำให้ได้！”หลังจากเมื่อวานที่โดนชิงเหนียนและเฉินเป่ยตีสองครั้ง ท่านโจวที่ป่าเถื่อนเย้อหยิ่งก็หายไปโดยสิ้นเชิง เกรงใจอย่างไม่เป็นท่า

เสื้อลายดอกสองคนที่ถูกจับนั้น เห็นท่านโจวระมัดระวังขนาดนั้น แทบจะกระอักเลือด....แม่ง....ยังเป็นท่านโจวที่ป่าเถือนน่ากลัวคนนั้นหรือเปล่า！ ในสายตาของทุกคน ท่านโจวในวันนี้ แตกต่างจากเมื่อก่อนมาก สุภาพอย่างไม่คาดคิด

พวกเขาจะรู้ได้ยังไงว่า เมื่อคืน ท่านโจวนอนไม่หลับทั้งคืน...เขาคิดมากเรื่อง ฐานะของเฉินเป่ย ทำให้เขาต้องไตร่ตรองให้ดี

แม้เขาจะเดาฐานะของเฉินเป่ยไม่ได้ แต่คาดเดาเบาะแสบางอย่างได้อย่างคลุมเครือ คิดว่าเฉินเป่ยเป็นลูกเขยของตระกูลหลี ปักหลักอยู่ในเมืองหู้ไห่ เขาไม่กล้าทำชั่วกับหลีชิงเยียน！

เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ เขาไม่อยากให้เกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง จากมุมมองของท่านโจว ฐานะของเฉินเป่ย กลัวว่าทั้งเมืองหู้ไห่จะต้องสั่นสะเทือน！ ศักดิ์ศรีของตัวเอง ไม่สำคัญเท่ากับชีวิตของตัวเอง

หลีชิงเยียนมึนงงโดยสิ้นเชิง คำพูดท่านโจวในวันนี้ ไม่เหมือนกับเป็นหัวหน้าถานกงควรพูดออกมา！

“ท่านโจว ตกลงเกิดอะไรขึ้นกับคุณ?” หลีชิงเยียนถามด้วยความสงสัย

“ไม่มีอะไร”ท่านโจวสะบัดมือ จากนั้นเหลือบมองเสื้อลายดอกสองคนที่อยู่ด้านหลัง จู่ๆสายตาก็โหดเหี้ยม “สองคนนี้ ฉันจะจัดการอย่างเคร่งครัด ...”

เสื้อลายดอกสองคน ดวงตาของเขาหดลงทันที เผยให้เห็นความตกใจอย่างที่สุด ท่านโจว จัดการอย่างเคร่งครัด ...คำพูดนี้ในโลกของมาเฟีย แสดงให้เห็นว่าต้องตัดมือตัดเท้า！

พวกเขาสองคนให้ตายก็คิดไม่ถึง ทั้งหมดนี้พลิกผันอย่างกะทันหัน

กลุ่มคนทั้งหลายที่ล้อมดูฮือฮาขึ้นมา ข่าวนี้เป็นเรื่องหนึ่งที่ทำให้คนตกใจมาก แน่นอนจะต้องพาดหัวข่าว ทำให้แผ่นดินเมืองหู้ไห่สะเทือน！

หลีชิงเยียนรู้สึกสับสน ตอนนี้เธอไม่เข้าใจ ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่ อะไรทำให้ท่าทางของท่านโจวเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้

“ถ่ายทอดคำสั่งออกไป ที่แห่งนี้ ถ้ามีใครกล้ามาล่วงเกินบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป ก็เท่ากับว่าล่วงเกินถานกง！” ท่านโจวออกคำสั่ง ทำให้คนที่ได้ยินภายในใจสั่นไหว ใจเต้นตุ๊มๆต่อมๆ เห็นได้ชัดว่าท่านโจวคุ้มครองที่แห่งนี้แล้ว ใครกันกล้าล่วงเกินถานกง นั้นเป็นพื้นที่ของท่านโจว กล้ารบกวนความสงบของท่านโจว จะต้องรับกับความโมโหของท่านโจวแน่นอน！

ไม่นาน ท่านโจวกลับไปที่รถเบนซ์สีดำ ขบวนรถเก๋งขับออกไปทีละคัน ดำเป็นสายน้ำ พุ่งไปทางถานกง หลีชิงเยียนจ้องไปที่รถเก๋งสีดำคันสุดท้ายที่ค่อยๆหายไป ตอนนี้ถึงหายใจออกยาวๆ ร่างกายที่ตึงเครียดผ่อนคลายลง

หลังจากหลีชิงเยียนกลับไปที่ห้องทำงาน เรื่องแรกที่ทำคือเรียกเฉินเป่ยมาหา “ประธานหลี คุณเรียกผมมามีอะไร?”เฉินเป่ยยิ้ม “จะให้ผมปอกผลไม้ให้คุณเหรอ?”

หลีชิงเยียนจ้องมองไปที่เฉินเป่ย แน่นอนว่าเธอไม่ลืมสิ่งที่เฉินเป่ยพูดเมื่อคืนนี้ ไม่คิดว่าวันนี้มันจะเกิดขึ้นจริงๆ หรือว่าเป็นเพราะเขา? ในสมองของหลีชิงเยียนแทบจะเกิดความคิดนี้ขึ้น ก็รีบหยุดความคิดนี้ลง

ท่านโจวเป็นคนสำคัญในเมืองหู้ไห่ ไอ้หมอนี้ไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะเข้าใกล้ถานกง เป็นไปไม่ได้ที่จะมีความสามารถทำให้ท่านโจวมาคุกเข่าขอโทษ อาจจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ หลีชิงเยียนพูดในใจ อาจจะเป็นเพราะคนลึกลับนั่น บังเอิญเฉินเป่ยเดาถูก

“ไม่มีอะไร คุณออกไปเถอะ”หลีชิงเยียนพูดนิ่งๆ “โอเค”เฉินเป่ยกำลังจะออกจากห้องทำงาน จู่ๆก็หยุดก้าวเท้า บิดหัวถาม “ประธานหลี เมื่อคืนที่พูดนั้น จริงหรือเปล่า?” สีหน้าของหลีชิงเยียนหยุดนิ่ง ตามมาด้วยสีหน้าเย็นชา พูดอย่างโมโหว่า “ไสหัวไป！”

…………

เมืองหู้ไห่ ในคฤหาสน์หรูหลังหนึ่ง หลีเช่าเทียนนั่งอยู่บนโซฟา นั่งดูทีวี ข่าวออกอากาศท่านโจวคุกเข่าให้กับหลีชิงเยียน ดวงตาทั้งสองเบิกโต เป็นประกาย

หลีเช่าเทียนหมุนแก้วไวน์ในมือเบาๆ เมืองหู้ไห่ที่กว้างใหญ่ ใครก็คิดไม่ถึง หัวหน้าถานกง สั่งให้สมาชิกพรรคนับร้อยคนมาขอโทษถึงที่！