บทที่ 114 แฮ็กเกอร์

บทที่ 114 แฮ็กเกอร์

เฉินเป่ยมองดูโจวเทียนอย่างสงบ โจวเทียนกัดฟัน ภายใต้สายตาของคนนับไม่ถ้วน หันตัวอย่างน่าอับอาย หันไปทางเฉินเป่ยโค้งคำนับแล้วพูดว่า “คุณเฉิน ขอโทษครับ！”ฟันซี่นั้นของโจวเทียนกัดแทบจะละเอียดแล้ว สีหน้าลุกเป็นไฟ

แม้ว่าหลายปีมานี้เขาจะไม่ได้รับตำแหน่งงานบริหารก็ตาม แต่ผลงานของเขาที่มีต่อบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปไม่ใช่ว่าไม่มี ที่สำคัญคือคนเก่าแก่ในตระกูลหลีก็รู้หมด แม้แต่ผู้บริหารหลายคน ยังต้องเกรงใจเขามาก

แต่ใครจะรู้ วันนี้เขาอยู่ภายใต้สายตาของทุกคน โขกหัวให้กับลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านคนหนึ่งต่อหน้าท่านประธาน！

นี่คือความอัปยศ! ลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านคนนี้ ว่ากันว่าเขายังคงเป็นคนพาลจอมขี้เกียจ! ไม่อยากจะคิดเลยว่า หลังจากนี้โจวเทียนอยู่ในบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหน นี่คือความลับที่น่าอัปยศที่ทุกคนหัวเราะเยาะเขา

ต่อจากนี้ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหน จะต้องมีคนซุบซิบนินทา มองเขาเต็มไปด้วยความแปลกประหลาดและดูถูก

“แค่คำพูดขอโทษคำเดียวก็พอแล้วเหรอ?” จู่ๆ เฉินเป่ยก็พูด เรียกให้โจวเทียนหยุด สีหน้าโจวเทียนเปลี่ยนไป เปลี่ยนเป็นการณ์เพิ่มความน่าอับอาย “งั้นนายยังต้องการอะไรอีก?”

“ต่อไปเมื่อเห็นภรรยาของฉัน เกรงใจหน่อยนะ อย่ามองเธอด้วยสายตาชั่วร้ายอ่านกินตลอดเวลา รู้สึกเหมือนนายเป็นไอ้ลามก！”เฉินเป่ยเอ่ย เขาสังเกตเห็นโจวเทียนมานานแล้ว ทุกครั้งที่หลีชิงเยียนเดินผ่าน ดวงตาของโจวเทียนเต็มไปด้วยแววตาที่ร้อนแรงและชั่วร้าย

เสียงของเฉินเป่ยดังมาก ดังก้องอยู่ในชั้นทำงาน ทำให้สีหน้าที่ไร้ความรู้สึกของโจวเทียน ทันใดนั้น ใบหน้าของโจวเทียนดำคล้ำ เฉินเป่ยต้องจงใจแน่ๆ!

ที่ทำงานทั้งชั้น เพื่อนของโจวเทียนหลายคนมองโจวเทียนแปลกมากขึ้นเรื่อยๆ หลายคนกลั้นหัวเราะ ถ้าไม่มีท่านประธานและโจวเทียนอยู่ละก็ ต้องกลั้นไม่อยู่แน่นอน

พนักงานหญิงหลายคนมีความสัมพันธ์ที่ดีกับโจวเทียน ดึงเสื้อและถุงน่อง กลัวว่าจากนี้โจวเทียนจะใช้สายตาแบบนั้นมองตัวเอง

โจวเทียนจ้องมองเฉินเป่ย ดวงตาคู่นั้นแพร่รังสีอำมหิตออกมา เฉินเป่ย นี่คือต้องการทำลายชื่อเสียงของเขา!

จากนี้เป็นต้นไป เขาจะอยู่ในตระกูลหลีได้ยังไง ผู้หญิงเหล่านั้นถ้าเห็นตัวเองจะไม่เดินอ้อมไปทางอื่นเหรอ?คาดว่าตัวเองต้องกลายเป็นตัวตลกเรื่องเล่าหลังมื้ออาหารแน่

หลีหยางที่อยู่ข้างๆ หลังจากที่ได้ยินเฉินเป่ยพูดแบบนี้แล้ว มุมปากยิ้มออกมาแปลกๆ มองเฉินเป่ยแวบหนึ่ง

“เอาล่ะ แยกย้าย รีบไปทำงานได้แล้ว” หลังจากที่หลีหยางไล่โจวเทียนและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนนั้นออกไป ก็พาเฉินเป่ยเข้าไปในห้องทำงาน “ชิงเยียน” หลีหยางเรียก

หลีชิงเยียนที่กำลังก้มหน้าทำงานเงยหน้าขึ้น หลังจากที่เห็นหลีหยาง ใบหน้าบอบบางถึงกับผงะ จากนั้นก็มีความประหลาดใจ “พ่อ ไม่ใช่ไปทำงานต่างจังหวัดเหรอ?” “กลับมาแล้ว ถือโอกาสมาดูลูก”หลีหยางยิ้มแล้วพูด “เย็นนี้กลับบ้านมากินข้าวซิ แม่ลูกบ่นถึงลูกกับเจ้าเฉินหลายครั้งแล้ว”

หลีชิงเยียนกวาดสายตาไปที่เฉินเป่ยที่อยู่ข้างหลังของหลีหยาง เฉินเป่ยอยู่ด้านหลังหลีหยาง เจียมเนื้อเจียมตัวมาก เช่นเดียวกับคนรับใช้

หลีชิงเยียนตอบอย่างไม่สบอารมณ์ พยักหน้า “ช่วงนี้ มีความเคลื่อนไหวอะไรในตระกูลหลีหรือเปล่า?” หลีหยางนั่งลง ถาม

“ไม่มีอะไรแล้ว สงบดี หลีเช่าเทียนพวกเขามีทรัพย์สินบางส่วนในเมืองหู้ไห่ หลีเช่าเทียนเปิดอยู่หลายบริษัท”หลีชิงเยียนพูด

“งั้นก็ดี เราต้องระวังหลีเช่าเทียนให้ดี ลูกควรจะรู้ เขามาจากเยี่ยนจิง”หลีหยางพยักหน้า กำชับ

ตอนเย็น ดวงอาทิตย์สีแดงค่อยๆลับขอบฟ้า ค่อยๆกลืนไปกับเส้นขอบฟ้า.

หน้าประตูอาคารตระกูลหลี โจวเทียนเดินออกไปด้วยสีหน้าไม่ค่อยดี

“สุนัขตัวผู้ตัวเมีย！”โจวเทียนกัดฟันด่าไปประโยคหนึ่ง หลังจากที่เขาได้รับความอัปยศ ตลอดทั้งวันเขาไม่รู้ว่าตัวเองผ่านมาได้ยังไง

เดินไปที่ไหนก็มีแต่คนมองบนกับดูถูก พนักงานหญิงที่มีความสัมพันธ์คลุมเครือกับเขา ยิ่งไม่แยแสเขา

ทุกอย่างนี้ ต้องโทษลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านคนนั้นที่มอบสิ่งเหล่านี้ให้

โจวเทียนเพิ่งเดินมาที่ข้างรถของตัวเอง จู่ๆ BMWที่อยู่ข้างรถของโจวเทียน กดกระจกรถลง ปรากฏใบหน้าที่บอบบางที่สวมใส่แว่นกันแดด “คุณต้องการความช่วยเหลือจากฉัน”

โจวเทียนหมุนตัวไป เห็นหน้าฝรั่ง แล้วถามว่า “คุณเป็นใคร?”

“คนที่สามารถช่วยคุณแก้แค้น” สีหน้าที่สดใสยิ้มที่มุมปาก

“คุณก็รู้เรื่องของฉันเหรอ?” โจวเทียนขนลุก คนที่อยู่ข้างหน้า เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่พนักงานบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป

“นี่สำคัญด้วยเหรอ?” สาวสวยคนนั้นฉีกยิ้ม ประตูรถเปิดออก “ขึ้นรถ” โจวเทียนพิจารณาครู่หนึ่ง นั่งลงไปในรถBMW ไม่นาน BMW เริ่มเคลื่อนที่ ขับรถไปไกล.

โจวเทียนออกมาได้ไม่นาน มีเงาที่สวยงามหนึ่งรีบออกมาจากอาคารตระกูลหลี ด้านหลังตามมาด้วยซูเหลยที่สีหน้าไร้ความรู้สึก และเหมือนกับหนอนที่สะบัดยังไงก็สะบัดไม่หลุดอย่างเฉินเป่ย หลังจากซูเหลยนั่งเบาะคนขับ หลีชิงเยียนเพิ่งนั่งที่เบาะหลัง จู่ๆ มีอีกเงาหนึ่งที่ตามมาติดๆนั่งลงไป

“คุณนั่งข้างหลังทำไม ไปนั่งข้างหน้า！” หลีชิงเยียนขมวดคิ้ว พูด เฉินเป่ยอึ้งเล็กน้อย ตามด้วยหัวเราะเสียงดัง แล้วไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ