บทที่ 172 ผู้ตายของราชาหลง

บทที่ 172 ผู้ตายของราชาหลง

บนโต๊ะกลม จึงเต็มไปด้วยบรรยากาศที่เงียบงัน แม้แต่เสียงเข็มตกพื้นยังได้ยิน

ผ่านไปสักพัก เสียงมือถือของชิงเหนียนที่อยู่บนตัวเขาดังขึ้น ทำให้ทำลายบรรยากาศอันเงียบกริบทันที

ชิงเหนียนรับสาย ทางสายมีเสียงของเฉินเป่ยดังขึ้น "บริษัทดำเนินไปถึงไหนแล้ว? "

ชิงเหนียนนิ่งงันไป หยางเหวินห้าวถูกเขาทำให้ตกตะลึง ถึงแม้ยังคงกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย ทว่าเขาที่ไม่มีที่ไปได้กลายเป็นท่านประธานบริษัทแล้ว

"ลูกพี่ คนคนนี้มีอะไรดี ทำไมถึงต้องเอาเขา" ชิงเหนียนเบะปาก "ฉันเชิญCEOของธุรกิจห้าร้อยธุรกิจที่เก่งกาจมาจากต่างประเทศอย่างเรื่อยเปื่อยหนึ่งคน มีใครบ้างที่ไม่แกร่งไปกว่าเขา? "

"เขาคือคนท้องถิ่นของหู้ไห่ สิ่งที่ไม่ง่ายที่สุดก็คือการทำให้เกิดความสงสัย อีกทั้งบริษัทมีนายอยู่ ก็คงไม่แย่ไปถึงไหนหรอก ถ้าเกิดให้บุคคลที่ถูกเชิญมาจากที่แดนไกลมาถึงหู้ไห่ แล้วได้เป็นแค่ท่านประธานบริษัทเล็กๆ แบบนี้ก็ต้องทำให้ผู้ที่อยู่ในสายงานเดียวกันต้องรู้สึกสงสัย......" ทางฝั่งโน่นของมือถือ เฉินเป่ยวิเคราะห์แยกแยะได้อย่างดี น้ำเสียงลุ่มลึก

เขาไม่ได้พูดประโยคหลัง เขาคาดหวังมาก ต้องมีวันหนึ่ง ตอนที่หยางเหวินห้าวรู้ว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังอย่างแท้จริงคือเขา สีหน้าต้องดูน่าสนใจน่าตื่นเต้นมากขนาดไหน

"งั้นก็ได้" ชิงเหนียนวางสายลงทันที แล้วพึมพำขึ้น "ทุกอย่างก็เพราะดื้อรั้นหัวแข็ง กลับถูกผู้หญิงคนหนึ่งทำให้ลุ่มหลงจนแทบเป็นแทบตาย......"

ชิงเหนียนเก็บมือถือกลับไป ร่างไม่กี่ร่างที่อยู่ตรงโต๊ะกลม ต่างก็ทำนัยน์ตาที่รุ่มร้อน แล้วจับจ้องเขาไว้ไม่ปล่อย จากนั้นก็ถามด้วยเสียงสั่นที่ตื่นเต้น "คือ.....ท่านๆ นั้นหรอ? "

"เขาหายตัวไปหลายเดือนแล้ว คือเขาหรอ? "

ร่างของคนคนหนึ่งทำนัยน์ตาที่รุ่มร้อน แล้วจับจ้องชิงเหนียนไว้ไม่ปล่อย

ชิงเหนียนถูกจับจ้องจนรู้สึกหวาดกลัวจนขนลุกเล็กน้อย ผู้ที่นั่งอยู่ที่นี่ต่างก็มีฐานะที่สูงส่ง ไม่ใช่บุคคลธรรมดา ตอนที่ได้ยินชิงเหนียนพูดคุยกับคนที่สาย ทันใดนั้นก็เดาออกว่าฐานะของคนที่โทรมาต้องไม่ธรรมดา

สามารถพูดคุยกับชิงเหนียนในระดับที่เท่าเทียมกัน ต่างประเทศจะมีสักกี่คน?!

"เขาเกษียณไปแล้ว" ชิงเหนียนเก็บมือถือ แล้วทำสีหน้าที่นิ่งเฉย

"ทุกท่าน มีบุคคลสำคัญคนหนึ่งนัดผมไปเจอ ผมขอตัวก่อน" ชิงเหนียนพูดด้วยเสียงเรียบ น้ำเสียงกลับไม่น่าสงสัย จากนั้นก็หันหลังเดินออกจากห้องใต้ดินที่ป้องกันการจู่โจมของกระสุน!

หลังจากเดินออกจากห้องใต้ดิน ชิงเหนียนก็โทรศัพท์ สายดังกล่าวเป็นการโทรทางไกลระหว่างประเทศ ชิงเหนียนเอ่ยปากพูดขึ้น "นำขวดยานั้นของประเทศอังกฤษ หลังจากทำให้เจือจางแล้วให้แบ่งเป็นช่องทางต่างๆ แล้วส่งมาที่นี่"

"ยาขวดนั้น? ให้ทำการเจือจางเป็นสัดส่วนเท่าไหร่? " เสียงที่ส่งมาจากสายนั้นหยาบคายมาก และเคล้าด้วยความป่าเถื่อน

"จนถึงขั้นคนปกติจะสามารถรับยานี้ได้"

"ครับ"

ชิงเหนียนวางสายลง แล้วกระตุกมุมปากเพื่อคลายยิ้มออกมา

หยางเหวินห้าวโวยวายมาตลอด มีข่าวลือว่าจะย้ายออกจากบริษัท ถ้าไม่ได้ถูกความสามารถในการต่อสู้ของชิงเหนียนข่มหู่ หยางเหวินห้าวไม่อยากอยู่ที่นี่แม้แต่นาทีหรือวินาทีเดียว

บริษัททั้งสองนั้นถูกทำให้มีเวลาว่างมานาน เท่ากับว่ามันไร้ประโยชน์ไปกว่าครึ่งแล้ว ตอนนี้ความหมายของเฉินเป่ยคืออยากจะฟื้นฟูบริษัทขึ้นใหม่ เสียหายทรุดโทรมอย่างยิ่งรอการฟื้นฟู นี่เป็นเรื่องที่เปลืองแรง แถมไม่ได้ทำให้เรื่องดีขึ้น หยางเหวินห้าวไม่ยอมทำแน่นอน

หยางเหวินห้าวไม่เข้าใจแน่นอน ว่าแผนการของชิงเหนียนและเฉินเป่ยคืออะไร

ถ้าหยางเหวินห้าวรู้แผนการของเฉินเป่ย เกรงว่าเขาคงจะขึงตาโต ต่อให้ตายไปก็ไม่เชื่อว่าแผนการนี้จะเป็นจริง

ทว่าตามความคาดคะเนของชิงเหนียน ไม่นานต่อให้ไล่หยางเหวินห้าว เขาก็คงไม่ยอมออกจากบริษัทแน่นอน

......

ตึกบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป ณ ออฟฟิศของท่านประธาน

หลีชิงเยียนเดินเท้าเปล่าที่สวยเหมือนหยก ไปยืนอยู่ข้างหน้าต่างบานใหญ่อย่างเงียบๆ พอได้ยินการรายงานการทำงานของหลินเฉว่ จู่ๆ ก็ถามขึ้น "ประธานเฉินล่ะ? ตามเขามาหน่อย"

หลินเฉว่ทำหน้าเกร็ง "ท่านประธานเฉิน......หนึ่งชั่วโมงที่แล้วออกไปแล้วค่ะ ไม่รู้ว่าไปไหน ยังไม่ได้กลับมาค่ะ"

หลีชิงเยียนกอดอก นัยน์ตาคู่สวยจับจ้องไปนอกหน้าต่างตึกอาคารสูง ทำให้ภายในใจของเธอไม่พอใจมาก

ไอ้หมอนี่ จะหลบไปที่ไหนอีก

หลีชิงเยียนครุ่นคิด แล้วเปิดข้อความสั้นที่ส่งมาจากไอ้คนหน้าด้านคนนั้น

หลีชิงเยียนนึกไม่ถึงแน่นอน ไอ้หมอนี่ กลับไปอยู่ในตลาดที่จำหน่ายดอกไม้และนก.......

เฉินเป่ยในตอนนี้ กำลังกัดหญ้าหนึ่งก้านไว้ แล้วมองจิ้งหรีดในขวดจิ้งหรีด ตาทั้งสองข้างเปล่งประกายแสง

ข้างๆ เขา มีแต่ขวดที่ใส่จิ้งหรีดไว้

เมื่อมือถือดังขึ้น เฉินเป่ยควักออกมา แล้วกวาดสายตาไปเพียงชั่วพริบตา ก่อนอื่นเขาตะลึงงันเล็กน้อย จากนั้นก็รู้สึกตื่นเต้นดีใจ

ให้ตายเถอะ......นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านประธานเทพธิดาตามตัวเองกลับไป......นี่ทำให้เห็นอย่างชัดเจนว่ากำลังคิดถึงตัวเองอยู่!

เฉินเป่ยไม่ได้ลังเล เขาจึงดึงธนบัตรที่เป็นแบงก์ร้อยไม่กี่ใบออกจากกระเป๋าตางค์ จากนั้นก็หิ้วถุงพลาสติกที่มีขวดจิ้งหรีด แล้วเดินเร็วเหมือนบินไปตรงจักรยาน!

หลังจากกลับถึงตึกบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป เฉินเป่ยก็เรียงขวดจิ้งหรีดแล้ววางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบอยู่ข้างฝาผนัง

"เฉินเป่ย ท่านประธานหลีหาคุณ" หลินเฉว่ผลักประตูเข้ามา ก็เห็นขวดจิ้งหรีดที่เฉินเป่ยเพิ่งจะจัดวางเสร็จ

"เฉินเป่ย นี่คุณทำอะไร? " หลินเฉว่ทำสีหน้าที่สงสัยและแปลกใจ หรือว่าพวกขวดเล็กๆ เหล่านี้จะเป็นเหตุผลที่เฉินเป่ยออกไปเมื่อครู่นี้?

"ขวดจิ้งหรีดไง" เฉินเป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม

"ขวดจิ้งหรีด? " หลินเฉว่ทำสีหน้าที่ไม่น่าเชื่อ "เอาขวดจิ้งหรีดมาทำอะไร? "

"เอาจิ้งหรีดมาต่อสู้กันน่ะสิ" เฉินเป่ยเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่อมยิ้ม ทำให้หลินเฉว่รู้สึกซับซ้อนวุ่นวาย และเกือบจะเดินเส จนเอกสารในมือตกลงบนพื้น!

"จิ้งหรีดต่อสู้?! " หลินเฉว่ตะลึงงัน ตึกบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป เป็นตึกออฟฟิศที่มีสภาพแวดล้อมที่เพอร์เฟคและมีระดับที่สุดในเมืองหู้ไห่ ออฟฟิศของเฉินเป่ยสูงสง่า......เป็นสถานที่ที่คนนับไม่ถ้วนต่างก็ปรารถนาเป็นอย่างยิ่ง

สุดท้ายไอ้หมอนี่.......กลับเอามาเป็นสถานที่จัดการต่อสู้จิ้งหรีด.......เล่นเกมอะไรที่คู่ควรกับสภาพแวดล้อมเลย!

หลินเฉว่ขึงตาดวงสวยให้โต แล้วเคล้าด้วยความตกตะลึง

"เลขาหลิน จะเล่นจิ้งหรีดต่อสู้กันไหม? " เฉินเป่ยยิ้มพลางพูด

"อืม.....ไม่ ไม่ต้องแล้ว ท่านประธานหลีให้ฉันไปพบ ฉันยังมีธุระ" หลินเฉว่จึงได้สติกลับมาทันที แล้วปฏิเสธไปโดยตรง และก็หาข้ออ้าง แล้วรีบวิ่งออกจากบริษัท

หลินเฉว่กลับไปถึงออฟฟิศของท่านประธาน ภายในใจรู้สึกหวาดกลัวจนต้องตบหน้าอก

"เขาไปทำอะไร? " หลีชิงเยียนรีบถาม

"เขา......ไปซื้อจิ้งหรีด" หลินเฉว่ทำสีหน้าที่แปลกพิลึก