บทที่ 178 วิธีแก้แค้นท่านประธานเทพธิดาที่ไม่เหมือนใคร

บทที่ 178 วิธีแก้แค้นท่านประธานเทพธิดาที่ไม่เหมือนใคร

เฉินเป่ยจับจ้องหลีชิงเยียนไว้ ตาคู่นั้นเคล้าด้วยความบ้าเลือด ดูโหดเหี้ยมน่ากลัว!

เฉินเป่ยอุ้มขวดจิ้งหรีดไว้ ภายในใจเจ็บจนเหมือนมีเลือดหยดลงมา......ตอนที่เขาไปรับซูเสี่ยวหยุนมาประชุมที่บริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป......สุดท้ายจิ้งหรีดที่เขาคอยดูแลอย่างระมัดระวัง ไม่ใช่ถูกเหยียบตา ก็หนีออกจากขวดจิ้งหรีดเพราะขวดถูกทำให้พลิกคว่ำ......

เฉินเป่ยจับจ้องหลีชิงเยียนไว้ แล้วหายใจอย่างรีบเร่ง ส่วนหลีชิงเยียนก็นั่งอยู่ตรงที่ไกลๆ ถึงแม้สีหน้าไม่เปลี่ยนไป ทว่าภายในใจยังคงรู้สึกกระวนกระวาย

ตอนที่เธอมองท่าทางนี้ของเฉินเป่ย เพิ่งจะรู้ว่าตนเองเหมือนจะทำให้เขาโมโหเข้าแล้วจริงๆ ในความทรงจำ นิสัยของเขาดีมาก ไม่ว่าตนจะทำไม่ดีกับเขามากแค่ไหน ก็ไม่เคยทำให้เขาโกรธ และยอมรับความลำบากโดยไม่ขัดขืน

หลินเฉว่ที่อยู่ข้างๆ ใบหน้าสวยนิ่งงันไป เธอมองเฉินเป่ยอย่างเหม่อลอย ในความทรงจำของเธอ เหมือนจะเป็นครั้งแรกที่เฉินเป่ยโมโหขนาดนี้

นัยน์ตาคู่สวยของหลีชิงเยียนสบตากับเฉินเป่ย แล้วพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเฉย "ก็แค่จิ้งหรีดไม่กี่ตัว ทำไมต้องทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ด้วย? "

เฉินเป่ยฟังหลีชิงเยียนพูดแบบนี้ จนทำให้เขาแทบจะกระอักเลือดออกมา! แม่งเอ้ย! เป็นจิ้งหรีดที่เขาเสียเวลาไปคัดเลือกมาทั้งบ่าย จิ้งหรีดทุกตัวมีค่าหลักพัน! ถ้ารวมพวกนี้ทั้งหมด ก็สามารถเทียบเท่ากับค่าครองชีพหลายๆ เดือนที่หลีชิงเยียนให้เขา!

จิ้งหรีดพวกนี้ เขาเห็นเป็นหัวแก้วหัวแหวน เพื่อที่จะหวังว่าจะได้พึ่งพาพวกมันไปแข่งขันการฆ่าสังหารณ์ทั่วทุกสี่ทิศ.......สุดท้ายยังเลี้ยงไม่นาน หลีชิงเยียนกลับทำลายมันหมด!

"คุณรู้ไหมว่าพวกนี้เป็นน้ำพักน้ำแรงของผม......คุณทำลายน้ำพักน้ำแรงทั้งหมดของผม! " เฉินเป่ยกัดฟันพูด แต่ละคำออกจากร่องฟัน ทำให้หลีชิงเยียนใจไม่ดีมากขึ้น

หลีชิงเยียนเม้มริมฝีปากอันแดงก่ำขึ้น แล้วรู้สึกใจไม่ดีจนทนไม่ไหว "ก็แค่เงินไม่กี่บาท......เงินเท่าไหร่ ฉันจะจ่ายให้นาย......."

"นี่ไม่ใช่ปัญหาของเงิน! " เฉินเป่ยกัดฟัน สีหน้าเคล้าด้วยความหดหู่ "นี่เป็นน้ำพักน้ำแรง น้ำพักน้ำแรงไม่เข้าใจหรือไง! "

"ก็แค่แมลงไม่กี่ตัว กฎระเบียบของบริษัทคือห้ามเลี้ยงพวกนี้ ฉันไม่ให้นายรับผิดชอบในสิ่งที่กระทำผิดไปก็ดีแค่ไหนแล้ว" หลีชิงเยียนพูดขึ้น

"ผม......" เฉินเป่ยพูดไม่ออก เขาจับจ้องหลีชิงเยียนอย่างโหดเหี้ยม ถึงแม้หลีชิงเยียนจะรู้สึกใจไม่ดี ทว่าดวงตาคู่สวยกลับมองเฉินเป่ยไว้ ตามหลักเหตุผลแล้ว เธอก็ไม่ได้ทำอะไรผิด

ผ่านไปสักพัก เฉินเป่ยกัดฟัน แล้วทิ้งท้ายด้วยประโยคหนึ่ง "คุณมีโหดร้าย! "

จากนั้น เฉินเป่ยอุ้มขวดจิ้งหรีด แล้วหันหลังเดินจากไป แล้วพุ่งออกจากออฟฟิศด้วยสีหน้าเคล้าด้วยความหมองเศร้า

"วางใจเถอะ เขาจะเป็นอะไรไปได้" ถึงแม้หลีชิงเยียนจะทำสีหน้าที่นิ่งเฉย ทว่าตอนที่หลินเฉว่จากไป ภายในใจของเธอ ก็ยังรู้สึกผิดตั้งแต่แรกจนจบ

เธอครุ่นคิด จากนั้นก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปในออฟฟิศของเฉินเป่ย

และหลังจากหลีชิงเยียนเดินเข้าไปในออฟฟิศของเฉินเป่ย จู่ๆ ก็ทำสีหน้าที่ดูซึมเซา จากนั้นก็เงียบไปแนบชิดกับประตู

เธอกลับได้ยินเสียงที่ยากที่จะอธิบายส่งมาจากออฟฟิศของเฉินเป่ย! นั่นก็เสียงที่ดังขึ้นระหว่างผู้ชายและผู้หญิง ทำให้เธอรู้สึกสงสัยหูของตนเอง และไม่กล้าเชื่อ!

ช่างเป็นอะไรที่สะเทือนหู ท่านประธานเทพธิดาจึงใช้ฟันกัดริมฝีปากแดงของตนเอง ความรู้สึกละอายใจและรู้สึกผิดภายในใจก็หายไปทันที ไฟแห่งความโมโหลุกโชนขึ้น!

เธอไม่สามารถยอมรับได้ ไอ้หมอนี่กลับดูอะไรแบบนี้ในออฟฟิศ ถือว่าเป็นการข่มขู่เธออย่างมาก!

หลีชิงเยียนกัดฟันแน่น เสียงอันมีเสน่ห์ที่สามารถทำให้คนจินตนาการอะไรแบบนี้ดังเข้าในหูของเธอไม่หยุด ทำให้เธออดทนไม่ไหวจริงๆ!

และตอนที่เธอกำลังจะพุ่งเข้าไปในออฟฟิศ เสียงๆ นั้นในออฟฟิศ ก็หยุดลงทันที

ใบหน้าอันขาวผ่องของหลีชิงเยียนเขียนคำว่าเลือดเย็นเหมือนน้ำแข็งไว้ เธอพุ่งไปตรงหน้าเฉินเป่ยด้วยความโมโห จากนั้นก็ตบโต๊ะแรงๆ น้ำเสียงอันน่าฟังเคล้าด้วยความเลือดเย็น "นายกำลังทำอะไร! "

เฉินเป่ยที่นั่งอยู่ตรงหน้าคอมแล้วกำลังตั้งใจและจดจ่ออยู่กับจอคม เขาดึงหูฟังออก สีหน้าเคล้าด้วยความไม่เข้าใจ "ท่านประธาน คุณตามหาผมมีธุระหรอ? "

หลีชิงเยียนบดฟัน "เมื่อกี้นายทำอะไร?! "

"ผมอยู่ในออฟฟิศ......แล้วจะทำอะไรได้? " เฉินเป่ยไอแห้งๆ ใบหน้าดูแดงระเรื่อขึ้นมา

หลีชิงเยียนมองใบหน้าที่ดูแดงของเฉินเป่ย ภายในใจจึงยิ่งมั่นใจ เสียงเมื่อกี้เป็นฝีมือของเฉินเป่ย

หลีชิงเยียนแสยะยิ้ม "คุณทำอะไร ในใจของตัวเองไม่รู้ตัวหรือไง?! "

เฉินเป่ยทำสีหน้าที่น้อยใจ "ท่านประธานหลี ผมกำลังเล่นเกมอยู่ จิ้งหรีดก็ไม่ให้ผมเลี้ยง เกมก็จะไม่ให้ผมเล่นอีกหรือไง? หรือว่าผมต้องอยู่ในออฟฟิศของคุณตลอดเวลา? "

หลีชิงเยียนทำหน้าเกร็ง สีหน้าเย็นยะเยือก "เล่นเกม? คุณเล่นเกมที่ไหนล่ะ? จริงๆ เมื่อกี้ฉันได้ยิน......."

หลีชิงเยียนพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อยๆ เบาลง การถูกสั่งสอนมาของท่านประธานเทพธิดา จะพูดคำพูดแบบนั้นออกได้ยังไง!

เฉินเป่ยเลิกคิ้ว "ได้ยินอะไร? "

หลีชิงเยียนใช้สายตาคู่สวยที่เคล้าด้วยความโกรธมองเฉินเป่ย แล้วถามด้วยเสียงเย็นชา "นายแกล้งฉัน? เมื่อกี้นายทำอะไร ในใจของตนเองไม่รู้หรือไง? "

"ท่านประธานหลี นี่คุณพูดเรื่องที่ไม่มีให้กลายเป็นมี ใส่ร้ายป้ายสีคนอื่น เมื่อครู่ผมเล่นเกมตลอด ไม่ได้ทำอะไรเลย แล้วคุณยังจะให้ผมยอมรับอะไร แล้วผมจะยอมรับได้ยังไง? " เฉินเป่ยพูดด้วยเสียงเรียบ

"นาย! " หลีชิงเยียนใช้ฟันอันขาวโพลนกัดริมฝีปากแดงจนจะเป็นแผล เธอถูกเฉินเป่ยทำให้โกรธจนลำตัวผอมบางสั่นเทา ถ้าสายตาสามารถฆ่าคนได้ เกรงว่าเฉินเป่ยคงถูกสายตาที่เย็นชาเหมือนน้ำแข็งของหลีชิงเยียนทำให้เต็มไปด้วยรูแน่นอน!

จู่ๆ เฉินเป่ยก็ยื่นมือ แล้วขยับหน้าจอคอม เพื่อให้หันไปตรงหน้าหลีชิงเยียน แล้วพูดขึ้น "ท่านประธานหลี ผมนอกจากเล่นเกมแล้วจะสามารถทำอะไรอีก? "