บทที่ 202 ท่าไม้ตาย!

บทที่ 202 ท่าไม้ตาย!

วันนี้ไอรีนแต่งตัวเซ็กซี่มาก เสื้อคลุมสีเบจที่โอบรัดรูปร่างที่งดงามของเธอไว้อย่างสมบูรณ์ มันเพียงพอที่จะทำให้เฉินเป่ยตาค้าง!

ไอรีนเขินจนหน้าแดงจึงได้เหยียบคันเร่ง บีเอ็มดับบิว X1ก็ค่อยๆ เร่งเครื่อง และวิ่งขึ้นไปบนถนน

ที่ชั้นสูงของอาคารตระกูลหลี หลีชิงเยียนยืนอยู่ตรงหน้าต่างจรดพื้น มองดูบีเอ็มดับบิวX1 วิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว เมื่อนึกถึงรูปร่างหน้าตาของไอรีนที่ไม่ได้ด้อยไปกว่าตนเอง ใบหน้าที่งดงามของเธอก็เริ่มเย็นลง มุมปากเริ่มมีความไม่พอใจ ถ้าเฉินเป่ยอยู่ตรงนี้...จะตกใจจนตาค้าง แต่ไม่เคยคิดมาก่อนเลยจริง ๆ ...ยอดหญิงงามประธานบริหาร จะมีโมเม้นหึงหวงเป็นด้วย!

ครึ่งชั่วโมงต่อมา บีเอ็มดับบิว X1 ก็ค่อยๆ หยุดจอดข้างทางของถนนเส้นหนึ่ง ไอรีนมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความตกใจ ชี้ไปยังร้านค้าแห่งหนึ่ง พูดอย่างลังเล “คุณแน่ใจหรือ ว่าเป็นที่นี่...”

“ใช่นะสิ” เฉินเป่ยพยักหน้าพร้อมกระตุกมุมปากขึ้นอย่างดูถูก

ไอรีนมองไปยังร้านแห่งนั้นที่เฉินเป่ยพูดถึง มันน่าสงสัยมากที่สุดในชีวิต! ไม่นึกมาก่อนเลยว่า ร้านที่เฉินเป่ยพูดถึง...จะอยู่ริมถนน!

ที่แห่งนี้ถึงกับไม่สามารถจะเรียกได้เลยว่าเป็นแผงลอยริมถนน...บอกได้เพียงว่ามันเป็นรถเข็นสามล้อสำหรับขายอาหาร โต๊ะและม้านั่งเล็กๆ ที่ถูกตั้งไว้ชั่วคราว...สถานที่แบบนี้ ทำให้ไอรีนสงสัยเป็นอย่างมากว่าจะเป็นสถานที่ซึ่งมีอาหารถูกปากของเฉินเป่ยอยู่จริงหรือ!

“ที่นี่ จะกินได้หรือ” ไอรีนสงสัยอย่างหนัก สภาพแวดล้อมของแผงลอยริมถนนที่สกปรกแบบนี้...เธอจึงเป็นกังวลเรื่องของสุขอนามัยของอาหาร!

“วางใจเถอะ แม้ว่าบรรยากาศจะแย่ไปหน่อย เจ้าของร้านมีจรรยาบรรณ แต่วัตถุดิบที่ใช้ล้วนสดใหม่ อีกอย่างไม่ใช้น้ำมันซ้ำด้วย” เฉินเป่ยพูดเบาๆ ถ้าเขาบอกว่าแผงลอยริมถนนแห่งนี้เป็นหนึ่งในสิบของสุดยอดอาหารอร่อยของหู้ไห่ ก็ไม่สามารถจะทำให้ไอรีนเชื่อได้!

ไอรีนคงจะไม่เข้าใจ อาหารที่อร่อยที่สุดของหู้ไห่ ไม่ได้อยู่ในร้านอาหารระดับสูงที่โอ่อ่าตระการตาหรือโรงแรมชั้นนำ แต่กลับอยู่บนถนนและตรอกซอกซอยที่เต็มไปด้วยรสชาติหลากหลาย กลับเป็นที่นิยมอย่างมาก

นำรถบีเอ็มดับบิวX1 จอดไว้ข้างทาง รถของไอรีนเป็นที่ดึงดูดสายตาของคนจำนวนไม่น้อยอย่างรวดเร็ว อันที่จริงอาหารข้างถนนพวกนี้ เป็นเพียงอาหารชั้นเลิศของคนธรรมดาสามัญ มีน้อยคนที่จะขับรถหรูหลายแสนมากินบาร์บีคิวข้างทาง

หลังจากเฉินเป่ยนั่งลง ไอรีนมองไปยังเก้าอี้พลาสติกที่มันเยิ้ม ขมวดคิ้วบอบบางที่งดงามทันที เธอนั่งมันไม่ลงจริงๆ

จนกระทั่งต่อมา ไอรีนก็หยิบกระดาษเช็ดมือแผ่นหนึ่งขึ้นมาอย่างระมัดระวัง วางลงบนเก้าอี้พลาสติก จากนั้นก็ค่อยๆ นั่งลงอย่างระวัง

ไอรีนขยับตัวอย่างระมัดระวัง ใบหน้าที่งดงามนั้น ทำให้บรรยากาศหยุดนิ่งและเย็นเยือก สายตาของลูกค้าที่ทานอาหารอยู่ล้วนแต่จ้องมายังเธอ

“ให้ตายสิ กินบาร์บีคิวมาตั้งหลายครั้ง นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ได้เจอผู้หญิงสวยขนาดนี้!”

“ผู้หญิงสวยดุจเทพธิดายังมาอุดหนุนแผงลอยขายบาร์บีคิว แสดงว่าบาร์บีคิวร้านนี้มันจะต้องเยี่ยมมากแน่ ๆ!”

“สวยกว่าดาราดังๆ เสียอีกนะ! ถุงน่องตาข่ายนี่ ฉันอดใจไม่ไหวจริง ๆ!

เมื่อได้ยินคำพูดของแขกที่กำลังทานอาหารอยู่โดยรอบเข้ามาในหู เฉินเป่ยก็ยกมุมปากขึ้น จ้องมองไปยังไอรีน ทันใดนั้นก็พูดขึ้นมา “คุณสวยมากเลย”

ไอรีนส่งเสียงอุทานขึ้นมา เมื่อได้ยินคำพูดนั้นของเฉินเป่ย แม้ว่าเธอจะหันหน้าไปอย่างทะนงตน แต่กลับมีรอยยิ้มเกิดขึ้นอย่างเงียบๆ

“เถ้าแก่ เอาเหล้ามาหนึ่งลัง” เฉินเป่ยก็พูดขึ้น หลังจากเถ้าแก่บาร์บีคิวแผงลอยนำถาดย่างมาวางบนโต๊ะ

เถ้าแก่บาร์บีคิวแผงลอย กวาดสายตาไปมองเฉินเป่ยอย่างประหลาดใจ “น้องชาย เหล้าหนึ่งลัง นายจะดื่มหมดหรือไง”

เฉินเป่ยมองไปยังไอรีนอย่างมีนัย “ดื่มหมดแน่นอน”

หลังจากเหล้าหนึ่งลังถูกนำมาเสิร์ฟบนโต๊ะแล้ว ไอรีนก็สูดกลิ่นหอมของบาร์บีคิวที่เสียบไม้อยู่ กะพริบดวงตาคู่งาม ความอยากอาหารจึงถูกกระตุ้นด้วยกลิ่นหอมที่โชยมานั้นอย่างเห็นได้ชัด

“กินกันเถอะ เถ้าแก่ทำบาร์บีคิวมาสิบกว่าปีแล้ว รสชาติของบาร์บีคิวเสียบไม้ เป็นอาหารอันดับหนึ่งในหู้ไห่” จากนั้นเฉินเป่ยก็ยื่นให้ไอรีนหนึ่งไม้

ไอรีนขมวดคิ้วแล้วรับบาร์บีคิวเสียบไม้ที่น้ำมันเยิ้มมา กลืนน้ำลาย ก้มศีรษะลงแล้วกัดเนื้อไปหนึ่งชิ้น ดวงตาอันสดใสก็ได้กะพริบขึ้น เผยให้เห็นประกายที่เปล่งออกมา

ชิ้นเนื้อย่างสีทองเข้าไปละลายอยู่ในปาก ชิ้นเนื้อนั้นไม่ทำให้รู้สึกเลี่ยนเลยสักนิด แต่กลับรู้สึกหอมมาก รสชาตินั้นติดค้างอยู่ในคอไม่รู้จบสิ้น

“กินคู่กับเหล้ายิ่งอร่อย” เฉินเป่ยยื่นเหล้าขวดหนึ่งให้กับไอรีน

ไอรีนต่างจากหลีชิงเยียน ที่ได้รับการศึกษาและความคิดของชนชั้นสูงตั้งแต่เล็ก ถ้าหลีชิงเยียนอยู่ตรงนี้ ไม่มีทางจะยอมรับวิธีการกินแบบนี้เด็ดขาด การทำบาร์บีคิวเป็นความท้าทายที่ยากมากสำหรับเธอ

แต่ไอรีนไม่เหมือนกัน รสชาติที่อร่อยของบาร์บีคิวเสียบไม้ทำให้เธอปรับตัวเข้ากับการกินบาร์บีคิวได้อย่างรวดเร็ว เพียงไม่นานก็กินหมดทั้งจาน ราวกับจะรวดเร็วปานความเร็วลม ทำให้เฉินเป่ยต้องประหลาดใจ

“ตอนนี้ คุณจะบอกฉันได้ไหมว่าคุณวางแผนจะขายสินค้าชุดนั้นอย่างไร” ไอรีนเรอออกมาอย่างไม่ถือตัว ดูแล้วน่ารักจริง ๆ

เฉินเป่ยยิ้มโดยไม่พูดอะไร เขาจ้องมองไปยังไอรีน ในสายตาของเขาลึกๆ มีความหมายที่ลึกซึ้ง

..............

หลังจากดื่มเหล้าเข้าไปได้ครึ่งลัง ใบหน้าอันงดงามของไอรีนก็แดงก่ำ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ทั้งร่างคละคลุ้งกับกลิ่นเหล้าอ่อน ๆ