ตอนที่ 252
บทที่ 252 บังเอิญเจอ!
October 28, 2026
บทที่ 252 บังเอิญเจอ!
ทำยังไงหลีชิงเยียนก็ไม่เชื่อ เฉินเป่ยไม่เพียงแต่ไม่ออกจากโรงแรม กลับยังจองห้องเตียงเดี่ยวสุดหรู?!
นี่มันเป็นไปได้ยังไง!
สำหรับหลีชิงเยียนแล้ว นี่เป็นเรื่องที่ได้ยินแล้วน่าตกใจที่สุด!
หลีชิงเยียนทำสีหน้าที่สงสัย แล้วมองพนักงานหญิงที่อยู่หน้าฟรอน ใบหน้าที่สะสวยก็ซับซ้อนขึ้นมาทันที แล้วยังเคล้าด้วยความตกตะลึง!
"คุณแน่ใจว่าเป็นเขาหรอ? " หลีชิงเยียนเอ่ยถาม
พนักงานหน้าฟร้อนท์พยักหน้า "เมื่อกี้เห็นว่าเขายืนอยู่ข้างหน้าคุณตลอดเวลา ดิฉันแน่ใจค่ะ ดิฉันน่าจะดูไม่ผิด"
หลีชิงเยียนนิ่งงันอยู่กับที่ นัยน์ตาคู่สวยเปล่งประกายความไม่เข้าใจออกมา......เธอไม่เข้าใจ เฉินเป่ยทำได้ยังไง......ห้องเตียงเดี่ยวสุดหรู......ตามกำลังทรัพย์ของเฉินเป่ย น่าจะทำไม่ได้!
หลังจากที่หลีชิงเยียนได้สติกลับมา จู่ๆ เธอก็เหยียบส้นสูง แล้วเดินไปตรงระเบียง
หลีชิงเยียนพุ่งไปยังหน้าประตูห้องของเฉินเป่ยด้วยความโมโห จากนั้นก็ปังๆๆ เคาะไม่ประตูอย่างใช้แรง
หลีชิงเยียนในตอนนี้ เหมือนเป็นมดที่อยู่บนกระทะร้อน และกำลังต้องการเฉินเป่ยมาคลายข้อสงสัยให้เธอ เธอต้องการคำตอบ!
หลีชิงเยียนนึกถึงตอนแรกที่ทำให้เฉินเป่ยดูย่ำแย่ ทว่าเธอนึกไม่ถึงเลยจริงๆ ท่าทีแบบนี้ของเฉินเป่ย ทำให้เธอจับต้องไม่ถูก!
หลีชิงเยียนตบบานประตูไปนาน รอจนกว่ามืออันเรียวยาวและขาวผ่องข้างนั้นของเธอกลายเป็นสีแดง ประตูห้องถึงจะเปิดออกเป็นช่องว่างเล็กๆ แล้วก็มีหัวของเฉินเป่ยโผล่ออกมา
"ประธานหลี.....มีเรื่องอะไร ทำไมถึงได้รีบเร่งแบบนี้......" เฉินเป่ยพูดด้วยความขี้เกียจ
และหลีชิงเยียนก็ผลักเฉินเป่ยออก แล้วเข้าไปในห้องของเฉินเป่ย แล้วถามขึ้น "เปิดห้องห้องนี้ นายเอาเงินมาจากไหน? "
เฉินเป่ยนิ่งงัน แล้วกระตุกมุมปากขึ้น "ประธานหลี......งั้นท่านก็ลองเดาดูสิ ผมเอาเงินมาจากไหน"
"ไอ้บ้า! " หลีชิงเยียนตะลึงงันเล็กน้อย ใบหน้าดูเย็นชาขึ้นมาทันที
เฉินเป่ยถูมือ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "ประธานหลี นี่คุณเป็นห่วงลูกน้องเกินไปหรือเปล่า? "
หลีชิงเยียนกำลังจะอธิบาย จู่ๆ นัยน์ตาของเธอก็จับจ้องไปยังเรือนร่างที่เปลือยอยู่ของเฉินเป่ย ใบหน้าสะสวยจับตัวเป็นก้อน ทันใดนั้นก็เขินอายจนแดง ทำให้แสดงออกมาบนใบหน้าของเธอ ใบหน้าของเธอแดงก่ำและร้อนระอุ!
เฉินเป่ยนิ่งงัน แล้วก้มหน้าลงมอง พร้อมอธิบายด้วยรอยยิ้ม "ประธานหลี คุณเป็นคนที่ฝ่าเข้ามาเอง ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผม......"
"ไอ้โรคจิต! " หลีชิงเยียนกัดฟันเรียงสวย แล้วเปล่งคำพูดพวกนี้ออกจากร่องฟัน
เฉินเป่ยแค่สวมใส่กางเกงขาสั้น ตรงคอยังมีผ้าขนหนูหนึ่งผืนแขวนไว้ ท่อนบนเปลือยเปล่า แล้วยังเห็นไอน้ำที่ออกค่อยๆ ออกจากลำตัวของเขาด้วยตาเปล่า
หลีชิงเยียนผ่านการสั่งสอนทางครอบครัวมาอย่างดี หลังจากที่เห็นเรือนร่างของเปลือยเปล่าของเฉินเป่ย ใบหน้าก็แดงเหมือนแอปเปิ้ล
ใบหน้าเหมือนกำลังจะหยดเลือดออกมา!
ไม่เพียงแต่แบบนี้ เฉินเป่ยพูดได้ไม่ผิด หลีชิงเยียนเป็นคนฝ่าเข้ามาเอง!
หลีชิงเยียนเงยหน้า แล้วจับจ้องเฉินเป่ยอย่างรุนแรง นัยน์ตาที่เลือดเย็นนั้น เหมือนกำลังจะสับเนื้อของเขาเป็นพันเป็นหมื่นครั้ง!
และไม่นาน ตอนที่สายตาของหลีชิงเยียนจับจ้องไปยังเรือนร่างที่เปลือยอยู่ของเฉินเป่ย นัยน์ตาคู่นั้น กลับเคล้าด้วยความตกตะลึงและความแปลกใจทันที!
เรือนร่างของเฉินเป่ยแข็งแกร่งเกินไปแล้ว......หลีชิงเยียนไม่เคยเห็นหุ่นที่แข็งแกร่งขนาดนี้มาก่อน!
บนเรือนร่างของเฉินเป่ย ไม่มีแม้แต่เซลลูไลท์ที่เป็นส่วนเกิน ทั้งหมดเป็นกล้ามแข็งแกร่งเป็นมัดๆ ทุกเส้นทุกลายบนเรือนร่างนั้น เคล้าด้วยความงามอย่างรุนแรง......ทุกๆ มัดของกล้ามเนื้อ มีพลังที่แอบแฝงอยู่กำลังจะระเบิดออกมา!
กล้ามเนื้อบนเรือนร่างของเฉินเป่ยไม่ได้พัฒนามากเกินไป......ทว่ากล้ามเนื้อทุกมัดของเขา กลับเคล้าด้วยความสวยงามที่แปลกประหลาด ทำให้ผู้ที่กำลังจะเล่นกล้ามมากมาย ก็ยิ่งรู้สึกชื่นชม!
ทว่าสิ่งที่ทำให้หลีชิงเยียนตกตะลึงจริงๆ เรือนร่างของเฉินเป่ย มีรอยแผลเป็นที่นับไม่ถ้วน!
และในตอนนี้ เฉินเป่ยที่เคยได้รับบาดเจ็บ ก็ได้ปรากฏตรงหน้าหลีชิงเยียนทั้งหมด!
ปากแดงก่ำของหลีชิงเยียนอ้ากว้าง แล้วมองแผลเป็นเป็นเส้นๆ บนเรือนร่างของเฉินเป่ย ก็มองจนตาค้างปากค้าง!
แผลเป็นบนเรือนร่างของเฉินเป่ยมีมากเกินไปจริงๆ ......แทบจะนับไม่ถ้วน! แผลเป็นเป็นเส้นๆ อยู่บนเรือนร่างของเขา ทำให้มองแล้วตกใจ! และหวาดผวาอย่างมาก!
พอแผลเป็นเก่าและใหม่มาบรรจบกัน......แทบจะมองไม่ออก และนับไม่ถ้วน เรือนร่างของเฉินเป่ยมีแผลเป็นมากเท่าไหร่!
หลีชิงเยียนยื่นมือสวยที่สั่นเทาออกไป แล้วใช้ความกล้าที่มี ค่อยๆ ยื่นไปตรงแขนของเฉินเป่ยอย่างระมัดระวัง
บนแขนของเฉินเป่ย ตั้งแต่ไหล่ไปจนถึงข้อมือ มีแผลเป็นใหญ่ๆ หนึ่งจุดที่ทำให้เห็นแล้วรู้สึกตกใจ!
เฉินเป่ยกวาดสายตามองเพียงพริบตา สีหน้าเคล้าด้วยความนิ่งเฉย ทว่ามีเพียงสายตาของเขา ที่ทรยศความลุ่มลึกในใจของเขา.....แผลเป็นจากมีดนี้ ตอนนั้นตอนที่เขาปกป้องบุคคลใหญ่คนโตท่านหนึ่ง ถูกนักเลงนับสิบๆ คนจู่โจมในเวลาเดียวกัน......เพื่อความปลอดภัยของคนใหญ่คนโต แขนของเขา ถูกดาบสั้นปาดจนกลายเป็นแผลเป็นที่ยากที่จะนึกถึง!
เฉินเป่ยยังคงจำได้.....ตอนนั้นหนังเปิดออกแล้วทำให้เห็นเนื้อข้างใน......นักเลงลงไม้ลงมืออย่างโหดเหี้ยมเกินไป ทำให้เนื้อและเลือดของเขาถูกปาดออก แล้วทำให้เห็นถึงกระดูกขาวๆ ที่อยู่ด้านใน!