บทที่ 321 ยืนอยู่ด้านหลังฉันเอาไว้!

บทที่ 321 ยืนอยู่ด้านหลังฉันเอาไว้!

“ตึง ตึง ตึง....” เสียงฝีเท้าดังสะท้อนไปทั่วทั้งห้องโถง มือทั้งสองข้างของเฉินเป่ยล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกง พลันมองไปตามเสียง ที่อยู่ตรงด้านหน้า ก็เห็นว่ามีกลุ่มคนที่ใส่ชุดสูทสีดำกลุ่มหนึ่ง กลุ่มคนกำลังเดินห้อมล้อมคนคนหนึ่ง พร้อมทั้งมุ่งหน้าเดินมาทางเฉินเป่ยยืนอยู่

เมื่อเห็นกลุ่มคนนั้นเดินมาใกล้แล้ว คนกลุ่มนั้นค่อยๆ แยกตัวออก พลันมีคนคนหนึ่ง ปรากฏกายต่อหน้าทุกสายตาในเวลานี้

หลีชิงเยียนเหล่ตามองคนคนนั้น หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน นัยน์ตาหดตัวลง!

“อวี้ย้งเซวียน ทำไมแกมาอยู่ที่นี่ได้?” น้ำเสียงหลีชิงเยียนแสดงความเย็นชาใส่ หลังจากเสร็จงานการพนันเพชรพลอยเมื่อตอนกลางวันนั้น หลีชิงเยียนรู้สึกไม่ดีกับตัวอวี้ย้งเซวียน

อวี้ย้งเซวียนเปลี่ยนเสื้อตัวยาวสีขาวตัวใหม่ แต่บนศีรษะยังคงพันแผลรอบศีรษะอยู่หลายชั้น โดยเฉพาะตรงหน้าผากนั่น มันถูกพันเป็นชั้นๆ ผ้าพันแผลสีขาวหนาเป็นชั้นๆ ราวกับมัมมี่ ถึงกับต้องเหล่ตามองมันช่างตลกสิ้นดี

เหมือนว่านอกจากบริเวณศีรษะที่ถูกพันแผลไว้แล้ว อวี้ย้งเซวียนดูไม่เหมือนเดิม เพราะยังคงทำตัวตามปกติ

หลังจากที่เฉินเป่ยมองอวี้ย้งเซวียนแล้ว นัยน์ตาแสดงอาการแปลกใจออกมา ทว่าไม่นานนักท่าทางนั้นก็กลับมาสงบนิ่งได้ดังเดิม

บรรดาบอดี้การ์ดคอยคุ้มกันอวี้ย้งเซวียนเอาไว้ พร้อมทั้งเดินมาตรงหน้าหลีชิงเยียน แล้วหยุดเท้าลง จากนั้นก็ใช้สายตาพิจารณาหลีชิงเยียน นัยน์ตานั้น แสดงความหมายอันลึกซึ้งอย่างเต็มเปี่ยม

ส่วนพนักงานสาวสวยที่ประจำอยู่หน้าเคาน์เตอร์เมื่อเห็นอวี้ย้งเซวียนแล้ว ท่าทางเปลี่ยนไปทันที จนแสดงท่าทีตื่นตระหนกออกมาแทน “คุณอวี้”

อวี้ย้งเซวียนจ้องมองมาที่เฉินเป่ย พลันกล่าวว่า “ฉันบอกแล้วว่า ไม่อนุญาตให้พวกเขาเปิดห้องพัก”

“...ค่ะ” พนักงานสาวสวยที่ประจำอยู่ที่เคาน์เตอร์สีหน้าดูย่ำแย่ พลันมองมาทางกลุ่มของเฉินเป่ยทั้งสามคน ทำได้แค่ก้มหน้าก้มตารับคำสั่ง

“คืนนี้ พวกแกก็ไปนอนข้างถนนแล้วกัน?” อวี้ย้งเซวียนมองมาทางหลีชิงเยียนด้วยท่าทางหยอกล้อ มุมปากกระดกขึ้น นั่นเป็นรอยยิ้มแห่งการเยาะเย้ยอย่างเต็มที่!

“อวี้ย้งเซวียน แกอย่าทำเรื่องเกินเลยไปแล้วนะ พูดอะไรก็ต้องเป็นไปตามนั้นทุกอย่างเลยหรือไง!” หลีชิงเยียนเม้มริมฝีปากพร้อมทั้งกัดฟันด้วยความโกรธ น้ำเสียงหวานแต่เย็นชา

ถึงแม้ว่าเยี่ยนจิงจะมีโรงแรมมากมาย แต่มันก็เต็มหมดแล้ว ตอนนี้หลีชิงเยียนมาเจอโรงแรมที่มีห้องว่างอยู่ ถือว่าโชคดีมากแล้ว... แต่อวี้ย้งเซวียน พูดแค่ประโยคเดียว ก็เหมือนไล่หลีชิงเยียนไปอย่างกับหมูกับหมา!

อวี้ย้งเซวียนจ้องหลีชิงเยียนตาเขม็ง มุมปากกระดกรอยยิ้มหยอกล้อออกมา “พวกแกนอนหน้าประตูโรงแรมได้นะ ฉันไม่มีเหตุผลที่จะไปห้าม...ถ้าพวกแกอยากจะนอนด้านในโรงแรม มีอยู่วิธีหนึ่ง...”

สายตาของอวี้ย้งเซวียนโลมเลียกวาดตามองรูปร่างของหลีชิงเยียนไปมา ราวกับต้องการจะกลืนกินหลีชิงเยียนทั้งตัว

“นอกจาก คืนนี้มาที่ห้องฉัน ฉันยังขาด สาวที่จะมาปรนนิบัติพัดวีบนเตียงให้ร้อนฉ่าอยู่...” รอยยิ้มอันหนาวเหน็บของอวี้ย้งเซวียน น้ำเสียงแสดงความหมายการดูถูกดูหมิ่นออกมา!

ดวงตางดงามของหลีชิงเยียนแสดงความโกรธเคือง จนหน้าสวยนิ่งดั่งน้ำค้างแข็ง ร่างกายอรชนสั่นเทา อวี้ย้งเซวียน กล้าเอาเธอไปเป็นสาวคนใช้ที่ทำหน้าที่อุ่นเตียงเลยเหรอ?

นี่มันเป็นการลบหลู่ตัวตนของเธอ ลบหลู่เกียรติของเธอ!

ที่น่าโมโหหนักก็คือ รอยยิ้มหยอกล้อของอวี้ย้งเซวียนนั้น ไม่ได้หมายความว่าไปอุ่นเตียงตามปกติ...ถึงแม้ว่าหลีชิงเยียนจะไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ แต่ก็เดาความหมายได้8-9จนเกือบเต็ม 10

พอไปอุ่นให้เตียงมันอุ่นแล้วทำอะไรต่อ? ย่อมตกเป็นของเล่น ให้เขาเล่นสนุก!

หลีชิงเยียนยังไงก็เป็นถึงท่านประธานบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป แต่กลับมาถูกอวี้ย้งเซวียนลบหลู่ให้เสียเกียรติติดๆ กันตั้งสองสามครั้ง

ท่านประธานเทพธิดาเม้มริมฝีปากแดงพร้อมทั้งกัดฟันไปด้วยอย่างเคียดแค้น ในใจของเธอความโกรธเคืองกำลังสุมเป็นกองไฟ แต่ว่าอวี้ย้งเซวียนที่อยู่ด้านหน้ามีอำนาจมากกว่ามากนัก ท่านประธานที่ฉลาดเฉลียวแถมเย็นชาดั่งน้ำค้างแข็ง รู้ตัวดีว่าจนเองไม่ควรหาเรื่องบุคคลคนนี้ เธอตัวสั่น ทำได้แค่ตอบไปอย่างเย็นชา “ฉันไม่ต้องการ ฉันแค่อยากรู้ว่า ทำไมพวกเราไม่สามารถเข้าพักโรงแรมนี้ได้?”

หลีชิงเยี่ยมย่อมไปถูกใจเป็นธรรมดา เพราะว่าเธอไม่เข้าใจว่าอวี้ย้งเซวียนอำนาจบาตรใหญ่มาจากไหน!

“ง่ายมาก เพราะว่าคุณอวี้เป็นเพื่อนสนิทของฉัน คำพูดของเขา ก็เหมือนเป็นคำพูดของฉันเอง” ในเวลานั้น พลันมีเสียงดังมาอีกทาง เป็นชายสุภาพบุรุษใส่แว่นตาสีดำ ใส่สูทแต่งตัวเรียบร้อยเดินเข้ามา พลันมองมาทางอวี้ย้งเซวียน พร้อมทั้งท่าทางที่เป็นมิตรเดินเข้าไปร่วมพวกด้วย “อวี้เซวียน มีธุระอะไรโทรศัพท์มาหาฉันเลยก็ได้แล้ว เรื่องจิ๊บจ๊อยพวกนี้ฉันจัดการเอง ทำไมต้องให้คุณเป็นคนออกโรงเองด้วย”

หลีชิงเยียนได้ยินเสียงนั่นท่าทางเปลี่ยนไปทันที เปลี่ยนไปจนดูไม่ได้เลย เพราะว่าผู้ชายที่ดูอ่อนโยนเช่นนี้ เป็นพวกเดียวกันกับอวี้ย้งเซวียนเหรอ?

อวี้ย้งเซวียนกวาดตามองหลีชิงเยียนและพวกอยู่แวบหนึ่ง พร้อมทั้งพูดว่า “คนพวกนี้ นายต้องดูแลให้เป็นอย่างดี อย่าละเลยพวกเขาไปล่ะ”

“วางใจได้เลย ฉันจะทำตามความหมายของนายเอง” ชายหนุ่มอันอ่อนโยนคนนั้นหัวเราะร่า

อวี้ย้งเซวียนพยักหน้าให้ พร้อมทั้งยิ้มให้หลีชิงเยียนอย่างเย็นเฉียบ จากนั้นก็หันตัวออกไป

เมื่อรอเวลาให้อวี้ย้งเซวียนไปแล้ว ชายสุภาพบุรุษคนนั้นพลันเริ่มจัดชุดสูท ใบหน้าที่มีรอยยิ้มอย่างหวังดีได้มลายหายไปแล้ว แต่กลับเป็นรอยยิ้มอันเย็นชาเข้ามาแทนที่ พลันกวาดตามองหลีชิงเยียนอยู่แวบหนึ่ง น้ำเสียงที่เปล่งออกมาทำให้คนรังเกียจได้เป็นอันดับแรก “พวกแกสามคน จะออกไปเอง หรือว่าให้ฉันเชิญพวกแกออกไป?”

ดวงตางดงามของหลีชิงเยียนจ้องมองผู้ชายที่เป็นสุภาพบุรุษคนนั้นตาเขม็ง พลันส่งเสียงเย็นเฉียบกลับไป “แกเป็นใคร แกเกี่ยวข้องอะไรกับอวี้ย้งเซวียน?”

“ฉันเป็นใครนะเหรอ ประธานสาขาเยี่ยนจิงของบริษัทกรุ๊ปนานาชาติหวั้นเหาบริษัทแยกของเขตหัวเซี่ย อวี้ย้งเซวียนเป็นเพื่อนสนิทของฉัน เข้าใจยัง?”

ชายสุภาพบุรุษคนนั้นโบกมือไปมา รอยยิ้มเยาะเย้ยอย่างเย็นชา “กล้าทำผิดกับคุณอวี้ ดูแล้วว่าพวกแกไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อที่เยี่ยนจิงกันแล้ว”

หลีชิงเยียนตัวสั่น หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน เธอรู้ว่าตระกูลอวี้นั้นมีอำนาจอย่างกว้างขวาง แต่ไม่คิดเลยว่า จะแกร่งกล้าเส้นสายใหญ่มาถึงขั้นนี่!

ขนาดโรงแรมห้าดาวอำนาจของอวี้ย้งเซวียนยังมีผลด้วย และด้านอื่นๆ ล่ะ?

หลีชิงเยียนที่ฉลาดเฉลียว จิตใต้สำนึกพลันรู้ทันที...ต่อไปการใช้ชีวิตอยู่ที่เยี่ยนจิงนั้นก็ไม่อาจอยู่ได้อย่างสบายแล้ว... อวี้ย้งเซวียนไม่มีหยุดยั้งอำนาจเอาไว้แน่ ต้องหาเรื่องจนเกิดเรื่องใหญ่โตขึ้นมาแน่!

เยี่ยนจิงคงไม่สงบอีกต่อไป จนต้องเดือดขึ้นมาแน่!

ผลลัพธ์ที่แย่ที่สุด คือการที่พวกเขาอยู่ที่เยี่ยนจิง ทุกย่างก้าวคงลำบากลำบนมาก

“เช่นนั้นพวกเราไม่รบกวนพวกแกแล้ว จะไปเดี๋ยวนี้” หลีชิงเยียนหันหลังกลับ เพื่อเตรียมตัวรีบไปจากโรงแรมนี้ทันที เพื่อหลีกเลี่ยงเวลาอยู่นานแล้วจะเกิดเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น