บทที่ 327 สิทธิ์!

บทที่ 327 สิทธิ์!

ประตูเปิดออก ซูเหลยก็เห็นเฉินเป่ยสวมใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว แล้วยืนมองเธออยู่ตรงหน้า

ในปากของเฉินเป่ยอมคาบบุหรี่ไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยการดูหมิ่น แล้วดูดื้อรั้นมาก

ท่าทางแบบนั้น เหมือนเป็นอันธพาลที่กำลังจะมีเรื่องกับใคร

มองจากท่าทางแบบนี้ของเฉินเป่ย ภายในใจของซูเหลยรู้สึกเกิดการดูหมิ่นขึ้นมาไม่หยุด น้ำเสียงเคล้าด้วยความเลือดเย็น แล้วเอ่ยถาม "เกิดเรื่องอะไรขึ้น? "

"ท่านประธานหลีสั่งให้เธอไปห้องนอนของเธอ" เฉินเป่ยพูดขึ้น

"รู้แล้ว" ซูเหลยพยักหน้า แล้วปิดประตูห้อง

กลับนึกไม่ถึงว่าจู่ๆ เฉินเป่ยจะจับประตูห้องไว้ เฉินเป่ยสังเกตมองซูเหลยอย่างละเอียด แล้วกระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อย พร้อมพูดด้วยการหยอกล้อ "คุณซู ไม่เจอกันทั้งคืน คุณดูเปลี่ยนไปเยอะจริงๆ "

ซูเหลยทำสีหน้าที่นิ่งเฉย "คุณอยากบอกอะไร? "

"สีหน้าไม่เลว" เฉินเป่ยยิ้มให้กับซูเหลย พอพูดจบโดยที่ความหมายโดยนับแฝงอยู่ แล้วค่อยๆ หันหลังเดินจากไป

ซูเหลยเห็นเรือนร่างของเฉินเป่ย สีหน้าเคล้าด้วยความแปลกใจ

.......

หลังจากครึ่งชั่วโมงผ่านไป แล้วอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ซูเหลยก็ปรากฏอยู่ในห้องของหลีชิงเยียน

"ท่านประธานหลีคะ ต้องขอโทษจริงๆ ดิฉันหลับเพลินค่ะ" ซูเหลยยืนอยู่ตรงหน้าหลีชิงเยียน แล้วกล่าวขอโทษอย่างรู้สึกผิด

ซูเหลยเข้าใจเป็นอย่างมาก หลีชิงเยียนเป็นคนที่เคร่งขรึมอย่างมาก เธอก็เข้มงวดกับตัวเองเป็นอย่างมากเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้นเธอเป็นบอดี้การ์ดของเธอ

และในตอนที่ซูเหลยกำลังจะเตรียมตัวรับการลงโทษ หลีชิงเยียนก็ส่ายหัวทันที แล้วพูดด้วยเสียงเข้ม "ฉันแค่แปลกใจ ทำไมเธอถึงหลับได้นานขนาดนั้น เธอไม่เคยหลับเพลินมาก่อน ครั้งนี้นอนถึงตอนบ่าย ฉันกำลังเตรียมตัวตามคนของโรงแรมไปพังประตูห้องเข้าไปแล้ว"

หลังจากหลีชิงเยียนพูดจบ ก็พูดอย่างเป็นห่วง "แผลของเธอเป็นยังไงบ้างแล้ว? "

ซูเหลยรู้สึกได้ว่าน้ำเสียงของหลีชิงเยียนเคล้าด้วยความเป็นห่วง ภายในใจจึงรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา ซูเหลยส่ายหัว แล้วพูดขึ้น "ขอบคุณท่านประธานหลีที่เป็นห่วง แผลของดิฉันไม่เป็นอะไรมากแล้วค่ะ"

"เรื่องจริงหรอ ให้ฉันดูหน่อย" หลีชิงเยียนขมวดคิ้วทรงสวยขึ้นเล็กน้อย กลัวว่าซูเหลยจะปิดบังความรู้สึกเจ็บตรงแผล จึงพูดขึ้น

ซูเหลยนั่งลง แล้วให้หลีชิงเยียนมองบาดแผลของตัวเอง หลีชิงเยียนก็รู้สึกทึ่ง "แผลนี้ เป็นแผลเมื่อคืน"

ซูเหลยพยักหน้า หลีชิงเยียนจึงเปล่งประกายความตกตะลึงผ่านนัยน์ตาคู่สวย แล้วมองซูเหลย สีหน้าเคล้าด้วยความตื่นตกใจ "นี่ ทำได้ยังไง? "

ซูเหลยส่ายหัว แล้วบอกเธอก็ไม่รู้เหมือนกัน

เธอไม่ได้บอกกับหลีชิงเยียนเรื่องของชิงเหนียน เพราะว่าชิงเหนียนเคยกำชับกับเธอแล้ว ฐานะของตัวเอง ต้องปิดเป็นความลับ ห้ามบอกให้คนอื่นรู้

"แผลๆ นี้......เป็นแผลที่ทิ้งรอยเมื่อคืนจริงหรอ? " ต่อให้หลีชิงเยียนเชื่อซูเหลยอย่างมาก ทว่าปัญหานี้ ก็อดไม่ได้ที่จะกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย

เพราะว่าแผลของซูเหลย มันไม่เหมือนแผลเมื่อคืนจริงๆ

"อืม เมื่อคืนฉันรู้สึกเหนื่อยมาก จึงหลับใหลไป ตื่นขึ้นมาก็เป็นแบบนี้แล้ว"

"อาจจะเพราะว่าเมื่อวานเธอเสียเลือดมากเกินไป เลยต้องการพักฟื้นอย่างเร่งด่วน ดังนั้นจึงหลับยาวหน่อย" และในตอนนี้ ข้างๆ ก็มีเสียงๆ หนึ่งส่งมา เฉินเป่ยอยู่ข้างๆ แล้วพูดขึ้น

หลีชิงเยียนขึงตามองเฉินเป่ย แล้วก่นด่าด้วยเสียงเลือดเย็น "หุบปาก"

เฉินเป่ยจึงเบะปาก หลีชิงเยียนสังเกตมองแผลอย่างละเอียด ถึงแม้จะรู้สึกตกตะลึงที่แผลของซูเหลยหายเร็วขนาดนี้ ทว่าก็ไม่ได้ไถ่ถามอะไรให้มาก แล้วพยักหน้าพูดขึ้น "พักผ่อนดีๆ "

"ท่านประธานหลี พวกเรายังต้องไปงานพนันพลอยอีกไหมคะ" ซูเหลยเอ่ยพูด น้ำเสียงของเธอยังคงรู้สึกผิด เพราะว่านี่ก็ตอนบ่ายแล้ว

"ไป วันนี้ได้ข่าวว่ารายชื่อของสุดยอดดาบสามเล่มจะปรากฏ" หลีชิงเยียนพยักหน้า

"สุดยอดดาบสามเล่ม? " ซูเหลยนิ่งงัน

"เป็นงานพนันพลอยทำออกมา งานพนันพลอยจะเลือกผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในงาน แล้วไปร่วมสุดยอดดาบสามเล่ม" หลีชิงเยียนแนะนำด้วยเสียงเข้ม

"สุดยอดดาบสามเล่มนี้ สามารถได้มาซึ่งผลประโยชน์มากมายใช่ไหม? " ซูเหลยทำสีหน้าที่สงสัย

หลีชิงเยียนพยักหน้า "แน่นอน ผู้ที่ชนะทุกครั้ง ต่างก็สามารถนำอัญมณีที่ไม่ได้ผ่านการแปรรูปของตนเองไป และเป็นของตัวเองทั้งหมด.......ที่หนึ่งก็ยิ่งสามารถเลือกของล้ำค่าที่ทางฝ่ายงานพนันพลอยสะสามไว้มาหลายปีเป็นจำนวนสิบชิ้น......." หลีชิงเยียนค่อยๆ พูดขึ้น "ยังไงอัญมณีที่สามารถถูกทางฝ่ายงานพนันพลอยสะสมไว้ ต้องไม่มีอันไหนที่ไม่ใช่ของที่ดีระดับต้นๆ แน่นอน ทุกชิ้น ต่างก็มีความน่าจะเป็นที่จะเป็นของล้ำค่าในทั่วเมือง"

ซูเหลยเอ่ยถามอย่างคิดพิจารณา "แน่นอน นี่เป็นตั้งการแลกของล้ำค่าหนึ่งต่อหนึ่ง เสียดาย บริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปไม่มีวาสนานี้......."

"แม้แต่หัวหน้าสมาคมการพนันเพชรพลอยของหัวเซี่ย ต่างก็อยู่ข้างกายพวกเรา การที่พวกเราจะชนะ คงจะไม่น้อยขนาดนั้นหรอกมั้ง? " ซูเหลยขมวดคิ้ว