บทที่ 331 เป้าหมายเล็กๆ หนึ่งพันล้าน

บทที่ 331 เป้าหมายเล็กๆ หนึ่งพันล้าน

ในห้องโถงใหญ่ สายตาทุกคนขึงโต แล้วกำลังมองหลีเช่าเทียนและหลีชิงเยียนด้วยความไม่น่าเชื่อ! ทุกคนต่างก็สงสัยในหูของตัวเอง ต่างก็รู้สึกว่าตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า!

ทุกคนต่างก็คิดว่าเฉินเป่ยต้องตายอย่างไร้ข้อสงสัย กลับไม่มีทางมีชีวิตรอดออกจากงานเขตพนันพรีเมียมแน่นอน! และตอนนี้ หลีเช่าเทียนกลับบอกว่าปล่อยเขาไป?!

ทุกคนต่างก็มองเฉินเป่ยด้วยความตกตะลึง นี่เป็นสิ่งอัศจรรย์ที่มีชีวิตอย่างหนึ่ง! หากเรื่องนี้ถูกป่าวประกาศออกไป ต้องกลายเป็นข่าวหน้าหนึ่งที่ได้รับความนิยมทันที!

ไม่มีใครขบคิดอย่างกระจ่าง แม้กระทั่งยอดฝีเท้าหน่วยงานลับที่ได้ผ่านการฝึกฝนมาพิเศษก็เหมือนกัน

หลีเช่าเทียนยืนอยู่ที่เดิม แล้วจับจ้องเรือนร่างของเฉินเป่ยด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉย ไม่มีใครเห็น มือที่อยู่ข้างหลังของเขาทั้งสองข้างกำแน่น แล้วกำลังมีเสียงแคร่กๆ ของข้อต่อกระดูกดังขึ้น"

"มานี่" หลีเช่าเทียนเอ่ยพูด

"คุณชายหลี" ยอดฝีมือหน่วยงานลับคนหนึ่งเดินหน้ามา ด้วยท่าทีที่เคารพนับถือ

หลีเช่าเทียนจับจ้องเรือนร่างของหลีชิงเยียนและเฉินเป่นไว้โดยตรง แล้วพูดขึ้นช้าๆ "จับตามองเขาไว้ ตอนนี้ฉันปล่อยมันให้รอดไปก่อน ต้องมีสักคน ฉันต้องทำให้พวกมันทรมานปางตาย! "

"ครับ ตอนนี้ผมจะสั่งให้คนไปจับตามองพวกเขาไว้! แค่คุณชายหลีท่านสั่งการ ผู้ที่คอยจับตามองต้องฆ่าพวกมันทันที! " ลูกน้องคนนั้นเผยนัยน์ตาที่เคล้าด้วยความเลือดเย็นและน้ำเสียงที่อาฆาต น้ำเสียงน่ากลัวอย่างมาก!

"ไม่ต้อง" หลีเช่าเทียนส่ายหัว "อย่าลงมือก่อน แค่ให้ฉันรู้การเคลื่อนไหวของเขาก็พอ"

"ยังไง ตอนนี้อย่าแตะมันไปก่อน" หลีเช่าเทียนมองเฉินเป่ยที่ไปไกลด้วยความลุ่มลึก แล้วหันหลังจากไป.......เหมือนทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้น และเขาดูนิ่งเฉยเหมือนปกติ

ทว่าแค่มีเพียงยอดฝีมือหน่วยงานลับข้างกายเขาถึงจะสามารถสัมผัสได้ ฝีเท้าของหลีเช่าเทียนกลับกลายเป็นวุ่นๆ เฉินเป่ยและหลีเช่าเทียน ทำให้ฝีเท้าของเขาเกิดความวุ่นวาย!

ก่อนหน้านี้ที่เขามาถึงงานพนันพลอย ก็มั่นใจว่าจะชนะ แม้กระทั่งยังมั่นใจเต็มร้อยว่าจะสามารถจัดการกับเฉินเป่ยให้สิ้นซาก แต่ตอนนี้ หลังจากสายๆ นั้นของหลีหง ก็ทำให้เขาไม่สามารถทำอะไรเฉินเป่ยได้

ยังไง ตอนนี้เขาไม่สามารถจัดการกับเฉินเป่ยและหลีชิงเยียนให้สิ้นซาก เพราะว่านั่นก็คือการรังเกียจในเรือนร่างส่วนบน แค่ว่าหลังจากฆ่าให้ตาย แล้วสร้างหลักฐานที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตัวเอง ก็สามารถทำให้ตนเองหลุดพ้นจากความสงสัยแล้ว!

หลังจากหลีเช่าเทียนจากไป พวกยอดฝีมือหน่วยงานลับเหล่านั้นที่ตามประกบคุณชายแห่งตระกูลหลี ก็จากไปด้วย ส่วนในห้องโถงก็เงียบกริบจนไม่มีเสียงใดๆ แขกมากมายต่างก็ตะลึงงันไป! เรื่องนี้หากปล่อยออกมา ผู้ชายคนนั้นที่เรียกว่าเฉินเป่ย ชื่อเสียงของเขา ต้องโด่งดังไปทั่วเยี่ยนจิง!

แม้กระทั่งคุณชายหลียังทำอะไรเขาไม่ได้ เขามีภูมิหลังอะไรกันแน่ ถึงจะทำให้คุณชายหลีอยากจะโจมตีคนเลวก็กลัวไปกระทบคนดีที่อยู่ข้างๆ เขา?

นี่ต้องเป็นข่าวใหญ่แน่นอน เป็นข่าวหน้าหนึ่งแน่นอน!

และในตอนนี้ ยอดฝีมือหน่วยงานลับคนนั้นที่เพิ่งจะได้คำสั่งก็ก้าวเท้าออกมา แล้วกวาดสายตามองแขกคนสำคัญที่มีฐานะและตำแหน่งพวกนั้น แล้วพูดด้วยเสียงเข้ม "ทุกท่าน คุณชายหลีสั่งการ เรื่องวันนี้ ห้ามเผยแพร่ออกไปข้างนอก! หากมีใครป่าวประกาศออกมา ก็ถือว่ากำลังเป็นศัตรูกับทั้งตระกูลหลี! "

น้ำเสียงของยอดฝีมือหน่วยงานลับคนนั้นเหมือนดั่งฟ้าผ่าในพื้นที่ราบ แล้วกำลังสะท้อนเสียงไปยังอากาศในห้องโถงใหญ่! ทั้งห้องโถงใหญ่เต็มไปด้วยความเงียบกริบ!

ทุกคนต่างก็เงียบกริบ ไม่มีใครกล้าพูด!

เพราะว่านี่ไม่เพียงแต่เป็นความหมายของยอดฝีมือหน่วยงานลับ และยิ่งเป็นคุณชายหลี แม้กระทั่งยังเป็นความหมายของทั้งตระกูลหลี!

วันนี้ ตระกูลหลีอับอายขายหน้า! หากเรื่องนี้กลายเป็นหน้าหนึ่งของเยี่ยนจิง.......คุณชายหลีและตระกูลหลี ก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว!

เฉินเป่ยจูงมือเรียวยาวเหมือนยกของหลีชิงเยียน แล้วเดินเข้าไปในห้องพักของเขตพนันชั้นหรู

ตลอดทาง หลีชิงเยียนทำสีหน้าที่ดูนิ่งงัน ผ่านไปสักพักก็ไม่ได้สติกลับมา สีหน้าเหม่อลอย......เธอนึกไม่ถึงเลยจริงๆ กลับใช้วิธีนี้ในการจบเรื่องนี้

หลีเช่าเทียน กลับไม่ได้โมโหเหนือที่คาดคิด

เฉินเป่ยจับมือเรียวยาวดั่งหยกของหลีชิงเยียนไว้ มือเรียวยาวและอ่อนเยาว์ของท่านประธานเทพธิดา ถูกเฉินเป่ยกุมไว้ในมือ รักและไม่คลายการจับของคน

ส่วนเฉินเป่ยที่มีมือใหญ่ๆ อันหยาบกร้านและอบอุ่นกำลังห่อหุ้มท่านประธานเทพธิดาไว้ ถึงแม้มือใหญ่อันหยาบกร้านของเฉินเป่ย หลีชิงเยียนจะไม่คุ้นเคย ทว่าภายในใจของเธอ รู้สึกอะไรบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายออกมาอย่างชัดเจน เป็นความรู้สึกปลอดภัยที่น่าแปลก

หลังจากเดินเข้าไปในเขตห้องพัก เฉินเป่ยถึงพูดด้วยเสียงอ่อนโยน "ชิงเยียน นั่งสิ"

หลังจากหลีชิงเยียนนั่งลง เฉินเป่ยก็เทน้ำหนึ่งแก้วให้กับหลีชิงเยียน หลีชิงเยียนดื่มไปหลายคำติดต่อกัน แล้วถึงจะทำให้ตัวเองสงบสติลง

"วู่ว......." หลีชิงเยียนถอนหายใจออกมาอย่างหนัก ดวงตาคู่สวยมองเฉินเป่ย "นายรู้ตั้งนานแล้วใช่ไหมว่าต้องตอนจบแบบนี้? "

เฉินเป่ยทำสีหน้าที่ดูเกร็ง เหมือนฟังไม่ออกว่าหลีชิงเยียนพูดอะไร แล้วเอ่ยถามอย่างสงสัย "ตอนจบอะไร? "

"หากตอนนั้นเกิดตีกันขึ้นมาจริงๆ จะทำยังไง? " หลีชิงเยียนกอดอก แล้วขมวดคิ้วเป็นปม แล้วเอ่ยถามด้วยเสียงเข้มและเย็นชา

เฉินเป่ยคลี่ยิ้มอ่อนๆ "งั้นก็ตีไง ซูเหลยสามารถสู้หนึ่งต่อห้า หลีเช่าเทียนมันก็แค่สัตว์หน้ามนุษย์ หรือว่าคุณยังกลัวว่าผมจะสู้กับคนพิการคนหนึ่งไม่ไหว"

หลีชิงเยียนถูกคำพูดนี้ของเฉินเป่ยทำให้คิดไม่ออกว่าจะโต้เถียงกลับมายังไง แล้วใบหน้าสวยใสไร้ที่ติจึงเผยสีหน้าที่ไร้คำบรรยายออกมา ทำได้เพียงเปลี่ยนเรื่องคุย แล้วพูดด้วยเสียงเรียบ "แค่ลงไม้ลงมือ นายรู้ไหมคนที่เราไปผิดใจด้วยคือใคร นี่ไม่ใช่หู้ไห่ นี่อยู่ในเยี่ยนจิง ที่นี่เป็นถิ่นของหลีเช่าเทียน ต้องทำตัวให้เรียบง่ายหน่อย เข้าใจไหม? "

เฉินเป่ยทำสีหน้าที่นิ่งงัน แล้วพยักหน้าทันที จากนั้นก็เผยยิ้มที่ประจบ แล้วยิ้มพูดขึ้น "เข้าใจแล้วๆ "

หลีชิงเยียนจึงหยุดชะงักไปสักพัก แล้วพูดด้วยเสียงเข้ม "ดังนั้น นายไม่จำเป็นต้องทำเพื่อฉัน แล้วไปผิดใจกับหลีเช่าเทียน แบบนี้คงไม่ดีกับทุกคน"

และเฉินเป่ยก็พูดด้วยเสียงเรียบ แล้วจูงมือดั่งหยกของท่านประธานเทพธิดา พร้อมด้วยคำพูดอ่อนโยน "เพื่อคุณ ต่อให้เป็นยมบาล ถ้ากล้าแตะต้องคุณ ผมจะไม่ตอบตกลง! ยิ่งไปกว่านั้นคือหลีเช่าเทียน ถ้าเขากล้าทำอะไรกับคุณ ผมต้องล้างผลาญทั้งตระกูลหลี! "

คำพูดนี้ของเฉินเป่ยพูดอย่างวางอำนาจมาก ส่วนหลีชิงเยียนก็มองเฉินเป่ยอย่างดูหมิ่นเพียงพริบตาเดียว แล้วเลิกคิ้วขึ้น "ล้างผลาญตระกูลหลี? นายรู้ไหมตระกูลหลีมีอำนาจที่ใหญ่แค่ไหนในเยี่ยนจิง? คุยโวโอ้อวดอย่างไม่รู้สึกกระดากอาย"