ตอนที่ 337
บทที่ 337 แม้แต่อู่ตังยังกล้าสู้!
October 28, 2026
บทที่ 337 แม้แต่อู่ตังยังกล้าสู้!
"ไสหัวไป! "
คลื่นเสียงหนึ่งส่งออกมา หมัดนี้ของท่านผู้อาวุโสไท่ซ่าง มีพลังอันน่ากลัวอย่างมาก แล้วกำลังพุ่งมาตรงหน้าของเฉินเป่ย!
เฉินเป่ยยืนอยู่ที่เดิม สีหน้านิ่งเฉย แม้กระทั่งหมัดๆ นี้ของท่านผู้อาวุโสไท่ซ่าง ที่ห่างจากเขาแค่ห้าหกมิลลิเมตร เขายังไม่หลบเลย!
และเมื่อคำๆ นี้ของเขาออกมา หมัดๆ นั้นท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างก็หยุดลงทันที เรือนร่างก็หยุดชะงักลง
ร่างของท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างสั่นเทา เหมือนได้ยินเสียงวิจารณ์ที่ไม่น่าเชื่อ!
ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างจ้องเฉินเป่ยไว้อย่างไม่คลาดสายตา สีหน้าเหมือนเห็นผี!
ภายในใจของท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างเหมือนเกิดคลื่นโหมกระหน่ำ! มดตรงหน้าตัวนี้ กลับรู้จักมวยอู่ตัง?!
นี่เป็นไปไม่ได้! เขามีที่มายังไงกันแน่?!
ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างไม่กล้าเชื่อ มดที่สามารถบีบตายด้วยนิ้วๆ เดียวของตัวเอง กลับมองทะลุหนทางของเขาในพริบตา!
ทันใดนั้น ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างแววตาประกายแสง แล้วกำลังแผ่ซ่านความอาฆาตออกมา เขาต้องฆ่าเฉินเป่ย!
ไม่ว่าเฉินเป่ยจะมีความลับอะไร ก็ต้องฆ่า!
หมัดของท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างยิ่งอยู่ยิ่งโหดเหี้ยมแล้วกำลังพุ่งไปยังเฉินเป่ย!
และตอนที่หมัดๆ นั้นของท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างกำลังกระทบลงบนใบหน้าของเฉินเป่ย นัยน์ตาของเฉินเป่ยเลือดพล่านอย่างเลือดเย็นทันที!
เฉินเป่ยจู่โจมด้วยหมัดๆ หนึ่งเหมือนดั่งฟ้าแลบ ความว่องไว ทำให้ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างยังไม่ทันได้ตั้งตัว!
ความเร็วของเฉินเป่ยว่องไวเกินไปแล้ว แม้แต่ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างยังมองไม่ชัดเจนถึงท่าทางของเขา เฉินเป่ยออกหมัดๆ หนึ่ง แล้วกระทบลงบนหมัดของท่านผู้อาวุโสไท่ซ่าง!
"ปัง! "
อากาศสั่นสะเทือนอย่างบ้าระห่ำ การชนกันของเฉินเป่ยและท่านผู้อาวุโสไท่ซ่าง ทำให้เกิดลมพัดกระหน่ำ และคลื่นอากาศกระจายไปทั้งสี่ทิศ อากาศเปลี่ยนรูปไปอย่างเห็นได้ด้วยตาเปล่า!
เวลาหยุดลงในชั่วพริบตานั้น เรือนร่างของท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างสั่นเทา แววตาที่มองเฉินเป่ยเปลี่ยนไปทันที
พลังอันน่ากลัวอย่างหนึ่งกำลังระเบิดออกจากภายในร่างกายของท่านผู้อาวุโสไท่ซ่าง เป็นอาร์ฟเตอร์ช๊อคอันน่ากลัว ทำให้อวัยวะภายในของท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างสั่นสะเทือนจนบาดเจ็บ ทั้งเรือนร่างเหมือนพลังอันมหาศาล!
สีหน้าของท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างนิ่งสงบอย่างอัศจรรย์ สีหน้าดูเบาสบาย เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ความจริงแล้ว แขนข้างนั้นที่เขาจู่โจมกับเฉินเป่ย กำลังสั่นเทาเล็กน้อยอย่างไม่อาจควบคุมได้......จุดตรงกลางระหว่างนิ้วโป้งและนิ้วชี้ของเขาเหน็บชา แล้วมองส่วนลึกของแววตาของเฉินเป่ย เป็นความน่ากลัวที่ยากที่จะจินตนาการถึง!
เขานึกไม่ถึงเลย มดตัวนี้ที่อวี้ย้งเซวียนบรรยายให้เขาฟัง......กลับมีพลังที่ไม่ด้อยไปกว่าเขา!
ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างสังเกตมองเฉินเป่ยอย่างละเอียด มดตัวนี้ในปากของเขา......ดวงตาลุ่มลึกของเขากำลักวาดมองเฉินเป่ยไปหนึ่งรอบ กลับมองยังไงก็มองไม่ออกว่าเฉินเป่ยเป็นยังไงกันแน่
และเขาที่ยืนอยู่ตรงข้างหน้าของเฉินเป่ย ทั้งเรือนร่างแผ่ซ่านความเป็นนักเลงออกมา หากไม่มีหมัดๆ นั้นเมื่อกี้นี้ ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างไม่คิดแน่นอน คนที่อยู่ตรงหน้า มีพลังอันใหญ่หลวงที่น่ากลัวมาก!
"แกรู้วรยุทธ์อู่ตังได้ยังไง? " ภายในใจของท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างระมัดระวัง แล้วเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่เย็นชา
"วรยุทธิ์อู่ตังโด่งดังในหัวเซี่ย ใครจะไม่รู้? " เฉินเป่ยยิ้มจางๆ สีหน้านิ่งเฉย "แค่ว่าฝ่ามือสยบพยัคฆ์ที่แกเพิ่งจะฝึกได้ไม่นาน กลับเอามาจัดการกับฉัน แกดูถูกฉันเกินไปแล้ว"
"แกกลับรู้ฝ่ามือสยบพยัคฆ์? " ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างรู้สึกตกใจในใจ เขานึกไม่ถึงเลยจริงๆ เฉินเป่ยกลับมองออกถึงทักษะมวยของเขา
"ฉันฝ่ามือสยบพยัคฆ์ต้องฝึกหลายสิบปี แกมีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าฉันเพิ่งฝึก แกก็คู่ควรหรอ? " ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างแสยะยิ้มเย็นชา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
"ทักษะมวย ไม่ใช่ว่าฝึกยิ่งนานก็ยิ่งแกร่ง......หากไม่เข้าใจหมัดอย่างถ่องแท้ แกฝึกไปกี่รอยปีก็มีแค่เพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้น" เฉินเป่ยค่อยๆ พูดขึ้น
ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างแค่นเสียงเย็นชา เฉินเป่ยยิ่งพูดต่อไป เขาก็ยิ่งรู้สึกหวาดหวั่น......เขานึกไม่ถึงเลยจริงๆ มดตัวนี้กลับรู้มากขนาดนี้! มดตัวนี้ต้องห้ามเก็บไว้!
"ตายไปซะ! " ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างก้าวเท้าออกมาหนึ่งข้าง แล้วเปลี่ยนจากหมัดเป็นฝ่ามือ ทั้งสองฝ่ามือตบมาที่เฉินเป่ย!
"วรยุทธ์ของอู่ตัง? " เฉินเป่ยกระตุกมุมปากอันขี้เล่นออกมา แล้วก้าวเท่าออกมาแรงๆ บนพื้นมีรอยแตกที่ต่างก็สั่นสะเทือน เฉินเป่ยทำสีหน้าที่เลือดเย็น ในแววตา แผ่ซ่านความเลือดเย็นลุ่มลึกอย่างไร้ขีดสิ้นสุดออกมา แล้วก่นด่าขึ้นอย่างรุนแรง "สยบพยัคฆ์! "
ท่านผู้อาสุโสไท่ซ่างตบจู่โจม เฉินเป่ยกำหมัด แล้วต้านรับอย่างไม่หวาดกลัว!
ม่านตาทั้งสองข้างของท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างหดลงอย่างแรง และเขามองหมัดของเฉินเป่ยลอบมา สีหน้าตกตะลึง ใบหน้าเคล้าด้วยความไม่น่าเชื่อ!
หัวสมองของเขาว่างเปล่าทันที! เหมือนถูกค้อนใหญ่จู่โจม ดวงตาทั้งสองข้างเบิกโต ทั้งตัวกำลังสั่นเทา!
หมัดๆ นั้นของเฉินเป่ยจู่โจมมา แล้วทำให้สะท้อนเสียงคำรามกลางอากศ หมัดๆ นั้นเหมือนผ่าผ่านอากาศ พลังความน่าเกรงขามทำให้คนตกตะลึง!
"ตาย! " ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างตัดสินใจอย่างอำมหิต แล้วก่นด่าอย่างเย็นชาเพียงเสียงเดียว ฝ่ามือร้อนระอุและแดงก่ำ อุณหภูมิของอากาศรอบทิศขึ้นสูงอย่างรุนแรง!
ปัง!
แรงอันน่าเกรงขามฝ่ามือนี้ของท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างใหญ่ยิ่งนัก เขามั่นใจในตัวเองอย่างมาก หมัดๆ นี้ เพียงพอต่อการกำจัดเฉินเป่ย!
ฝ่ามือสยบพยัคฆ์ ยังไงก็เทียบไม่ได้กับฝ่ามือดินม่วงของเขา!
"ปัง! "