บทที่ 477 ตกจากที่สูง

บทที่ 477 ตกจากที่สูง

นักฆ่าคนนั้นเพิกเฉยต่อจิง จิงส่งเสียงเย็นชา ทั้งหมดระเบิดออกมาด้วยอารมณ์เย็นชา จึงทำให้นักฆ่าคนนั้นมีสติขึ้นเล็กน้อย

นักฆ่าคนนั้นมองไปที่จิง ฝืนยิ้มที่น่าเกลียดกว่าร้องไห้ออกมา แล้วอธิบายว่า “เจ้านาย พวกเราเจอปัญหาอะไรบางอย่าง........”

จิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่นานก็คลายออก ถามไปว่า “พวกคุณได้พบกับผู้ชายคนหนึ่งใช่หรือไม่”

นักฆ่าคนนั้นพยักหน้าอย่างรีบร้อน มองไปที่ดวงตาของจิง ตกใจอีกนิด

“แล้วยังไงต่อ ฉันสั่งพวกคุณจับตัวผู้หญิงคนนั้นออกมาไม่ใช่เหรอ” จิงถามต่อ

“ข้างกายผู้หญิงคนนั้น มีคนแข็งแกร่งอยู่ด้วย พวกเราเข้าใกล้ไม่ได้ ทำได้แค่จัดการกับผู้ชายคนนั้น” นักฆ่าพูดด้วยความกลัว เมื่อเขามองไปที่จิง สายตาเริ่มสับสน “เขายังให้ฉันบอกคุณว่า.....พวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา ให้คุณ เข้าไป.........”

(เสียง)ปะทะ

เมื่อนักฆ่าพูดออกไป อุณหภูมิของอากาศโดยรอบลดลงอย่างกะทันหัน

นักฆ่ามองไปที่จิงด้วยความหวาดกลัว สีหน้าของจิงนิ่งสงบเหมือนเดิม เพียงแต่สีหน้าที่นิ่งของเขา ปกคลุมไปด้วยเจตนาฆ่า “เข้าไป.....” จิงพูดเบาๆ “ความตายกำลังจะมาเยือน ถูกล้อมไว้หมดแล้ว ยังกล้ารนหาที่ตาย......” ทันใดนั้นจิงก็ยิ้มออกมา เพียงแค่รอยยิ้มของเขา ทำให้นักฆ่าตกใจจนตัวสั่น

“เข้าไป หนี้ระหว่างฉันกับเขา มีมากกว่าของคุณ” หู้พูดอย่างเย็นชา หันหลัง ก้าวเท้าออกไป วินาทีต่อมา ร่างของเขาก็หายไปจากที่ที่ยืนอยู่เดิม นักฆ่าตัวสั่น เพราะเขาเห็นภาพติดตานั้นปรากฏในความว่างเปล่า หู้ ปรากฏตรงประตูโรงแรม

ความเร็วของหู้น่ากลัวมาก แม้แต่มือนักฆ่าคนนี้ก็ยังสู้ไม่ได้

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่าคือ เท่าที่เขารู้ สองคนนี้เป็นเจ้านายที่จ้างพวกเขา ทั้งสองมีสถานะที่สูง เขาไม่รู้ด้วยซ้ำ ทั้งสองคนนี้มีความสามารถที่น่ากลัวมาก ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าสองคนนี้ไม่มีความสามารถอะไร

แม้แต่การเปิดตัวของหู้ยังทำให้เขาตกใจมากขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงจิงแล้ว

จิงเพียงแค่ยืนอยู่ที่นั่น เหมือนคนธรรมดาทั่วไป แต่นักฆ่า ไม่สามารถมองทะลุจิงได้

ถ้าบอกว่าหู้เป็นดาบที่คมมาก เช่นนั้นจิงก็ต้องเป็นสระน้ำลึกที่มองไม่เห็น ให้นักฆ่าคนนั้นได้แค่ดู อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกลัวในใจ

“ใจร้อนจัง.....” จิงเงยหน้าขึ้น มองหู้หายตัวไปจากหน้าประตูโรงแรม แล้วพูดกับตัวเอง

ต่อจากนั้น จิงหันหลัง กลับไปที่รถ

มีผู้ใต้บังคับบัญชาคนหนึ่งเข้ามา แล้วมองไปที่นักฆ่าคนนั้น ถามจิงอย่างสุภาพว่า “ท่าน จะจัดการอย่างไรกับเขาดี”

“ภารกิจไม่สำเร็จ คุณว่าไง จะเก็บไว้ฉลองปีใหม่เหรอ” น้ำเสียงของจิงแสดงถึงความรำคาญ

ผู้ใต้บังคับบัญชาคนนั้น สะดุ้งเล็กน้อย รีบพยักหน้า “ท่าน ฉันรู้แล้ว”

ตามมาด้วย ทันใดนั้นบอดี้การ์ดร่างสูงสองสามคนก็ปรากฏตัวขึ้นรอบๆตัวนักฆ่าคนนั้น ด้วยความเร็วดุจสายฟ้า ล็อกตัวเขาไว้

นักฆ่าคนนั้นไม่ทราบสาเหตุ เขาพยายามดิ้นรน แต่บอดี้การ์ดเหล่านั้นแรงเยอะมาก เขาจะพยายามดิ้นรนแค่ไหน ก็ไม่มีประโยชน์

ผู้ใต้บังคับบัญชาคนนั้นเดินไปที่หน้านักฆ่าคนนั้น มองนักฆ่าอย่างเย็นชา ยกปืนในมือขึ้นมาอย่างไม่ลังเล เล็งปืนไปที่นักฆ่า

“ปัง”

เสียงปืนที่คมชัดดังขึ้น ดังก้องไปในอากาศของเยี่ยนจิง ดังก้องอยู่ตลอดเวลา ใช้เวลานาน กว่าจะหายไป

เสียงที่น่าเบื่อ ผู้ใต้บังคับบัญชาคนนั้นกลับไปอยู่ข้างรถของจิง พูดว่า “ท่าน ฉันได้จัดการเขาเรียบร้อยแล้ว”

จิงพยักหน้าซ้ำๆ น้ำเสียงเปลี่ยนกลับไปลึกลับเช่นเดิม พูดเบาๆว่า “ติดตามฉันมานานขนาดนี้ เรียนรู้ให้ฉลาดหน่อย ถอยไป”

“ครับ” ผู้ใต้บังคับบัญชาคนนั้นตัวสั่น ตอบรับด้วยเสียงเบา ถอยออกไปอย่างช้าๆ

จิงนั่งอยู่ในรถ มองไปทิศทางของโรงแรม สายตาของเขาจับจ้องไปที่ห้อง ห้องหนึ่ง มีแสงที่แฝงความหมายในดวงตาของเขา

ครั้งนี้ หู้เป็นคนเดินเข้าไปในโรงแรม เขาต้องใช้เวลานานแค่ไหน ถึงจะจัดการกับหลงที่เคยทำให้เยี่ยนจิงนองเลือดได้

แต่สิ่งที่จิงไม่รู้ก็คือ เฉินเป่ย นั่งอยู่ในห้อง ไม่ได้เลือกที่จะหนี แต่กลับรออย่างเงียบๆ เหมือนว่ากำลังรอใครบางคนอยู่

“(เสียงเท้าเดิน)”

ทันใดนั้น บนทางเดินนอกห้องของเฉินเป่ย มีเสียงเดินของรองเท้าหนังดังขึ้นหลายครั้ง และเข้าใกล้มาเรื่อยๆ ทุกเสียงของรองเท้าหนัง ดูเหมือนจะกระทบกับหัวใจของเฉินเป่ย ทันใดนั้นสร้างความกดดันให้อย่างมาก

ไม่นาน มีคนปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูห้อง

คนคนนั้นเห็นเฉินเป่ยนั่งอยู่ในห้อง เดินเข้าไปอย่างช้าๆ ทุกก้าวของเขา ราวกับเหยียบเงาของตัวเองไว้ใต้เท้า นั่นคือการความคุมที่แน่นอนที่สุด

สูทสั่งตัดส่วนตัวราคาแพงของเขา เพียงพอที่จะดึงความพิเศษของเขาออกมาได้

หู้มองเฉินเป่ย เขาเดินเข้าไปด้านหลังเฉินเป่ยอย่างช้าๆทีละก้าว แล้วหยุดเดิน