บทที่ 550 คิดฝันเกินตัว！

บทที่ 550 คิดฝันเกินตัว！

กลางดึก เยี่ยนจิง

พื้นที่หรูหรามีคฤหาสน์ใหญ่ประมาณสี่ร้อยตารางเมตรหลังหนึ่งของเยี่ยนจิง อยู่ใกล้กับห้างสรรพสินค้าcbdของเยี่ยนจิง เห็นได้ชัดเลยว่าฐานะและความรวยของเจ้าของคฤหาสน์แห่งนี้ไม่มีใครเทียบเขาได้เลยในเยี่ยนจิงนี้

ภายในคฤหาสน์หรูนี่ ช่วงนี้มีแค่ไม่กี่ห้องที่เปิดแสงไฟ พวกนั้นมักเป็นห้องของการ์ดและแม่บ้านทั้งนั้น

“น่าเบื่อจริงๆ นอนก็นอนไม่หลับ” ในห้องหนึ่งบนชั้นสามของคฤหาสน์ คุณหนูของคฤหาสน์ที่บอบบางแน่งน้อยกำลังนอนเล่นบนเตียง และพลิกขาคู่ยาวขาวไปมาอย่างเบื่อหน่าย สีหน้าเธอเบื่อสุดๆ

“คุณหนูคะ ดึกมากแล้ว ใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว คุณหนูควรดื่มนมนอนแล้วนะคะ” ด้านนอกห้อง ก็มีเสียงของแม่บ้านดังขึ้นอย่างแผ่วเบา

“ไม่เอา ฉันนอนไม่หลับ ชีวิตกลางคืนน่าสนุกจะตาย!” คุณหนูดูจะมีอารมณ์เจ้าหญิงพอดู ผุดลุกขึ้นนั่งฉับพลัน ตะโกนออกไปด้านนอก

“คุณหนู คุณตะโกนแบบนี้ จะรบกวนคุณท่านพักผ่อนได้นะคะ” แม่บ้านด้านนอกรีบกดเสียงต่ำพูดออกมาอย่างร้อนรน

หวาหย่าหรุ่ยแค่นเสียงฮึ ก่อนลุกขึ้นเดินไปที่ประตู เปิดมันออก พูดกับแม่บ้านที่ยืนถือแก้วนมร้อนอยู่ตรงนั้นว่า “ฉันไม่ดื่มนม ฉันจะออกไปเที่ยว”

แม่บ้านพยายามเกลี้ยกล่อมด้วยสีหน้าลำบากใจ “คุณหนู ดึกป่านนี้แล้ว ด้านนอกจะมีอะไรให้เที่ยวกันล่ะคะ”

“ฉันไม่สน ฉันนอนไม่หลับ ฉันยังตื่นตัวอยู่เลย โทษใครได้ล่ะ” หวาหย่าหรุ่ยพูด

ในระหว่างที่หวาหย่าหรุ่ยคุยกับแม่บ้านอยู่ ทันใดนั้น ด้านหลังหวาหย่าหรุ่ย หน้าต่างบานหนึ่งจู่ๆก็โดนเปิดออก..ร่างดำหนึ่งร่างผลุดเข้ามาราวสายฟ้าแลบ และพลิกตัวความเร็วชนิดสายฟ้ายังทาบไม่ติดเข้ามาในห้อง

“เอ๋...” แม่บ้านรู้สึกเหมือนตาลาย คลับคล้ายคลับคลาว่าเห็นร่างดำ มองชะโงกเข้าไปในห้องอย่างแปลกใจ พลางถามว่า “คุณหนูคะ เมื่อกี้ดิฉันเหมือนเห็นร่างดำร่างหนึ่ง...ในห้องคุณมีคนอื่นอยู่ด้วยหรอคะ?”

“ดึกป่านนี้ ฉันจะให้คนอื่นมาอยู่ในห้องฉันได้ยังไง” หวาหย่าหรุ่ยปฏิเสธเสียงเข้ม เหมือนเธอจะเริ่มไม่พอใจแม่บ้านขึ้นมาบ้างแล้ว

แม่บ้านเห็นอย่างนั้น รีบขอตัวถอยออกมาและปิดประตูห้องให้อย่างหัวไว

หลังจากแม่บ้านปิดประตู หวาหย่าหรุ่ยพึ่งหมุนตัวกลัว เงาร่างนั้นก็โผล่มาอยู่ตรงหน้าเธอ และจับเธอล็อคติดผนัง ใช้มือปิดปากเธอเอาไว้

“อย่าส่งเสียง” เสียงแหบพร่าของเขาลอยเข้าหูหวาหย่าหรุ่ย ทำให้เธอชะงักกึก หัวใจแทบหล่นไปอยู่ตาตุ่ม

“แกเป็นใคร?” หวาหย่าหรุ่ยมองคนนั้นด้วยสีหน้าซีดเผือดระคนหวาดกลัว

“แกต้องการอะไร ฉันมีเงิน ฉันให้พ่อฉันให้แกได้” ปากหวาหย่าหรุ่ยโดนปิดไว้ เลยพูดอุบอิบไม่ชัดเจน

“ผมเอง” เงาร่างนั้นหันหน้ามา แสงไฟกระทบหน้าเขา หวาหย่าหรุ่ยถึงเห็นชัดว่าเป็นใคร สีหน้าเธอแปรเปลี่ยนทันที

“นายหรอ?” หวาหย่าหรุ่ยทั้งตกใจและแปลกใจ เธอคิดไม่ถึงว่า ดึกป่านนี้แล้ว ผู้ชายที่แอบเข้าห้องเธอกลับเป็นเฉินเป่ย

“คุณอา ดึกป่านนี้แล้ว...” หวาหย่าหรุ่ยยังพูดไม่ทันจบ ก็ขมวดคิ้วฟุดฟิดที่จมูก กลิ่นคาวเลือดแรงกล้าเข้าจมูกเธอทันที ทำให้เธออดก้มหน้าลงไม่ได้ และคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเฉินเป่ย ดึงมันออกมา “อ๊า!” พอหวาหย่าหรุ่ยเห็นเลือดสดของเฉินเป่ย เธอตกใจจนเผลอร้องออกมา พลางถอยหลังไปหลายก้าว ถึงจะประคองตัวเองไว้ได้

“อย่าร้อง? ชื้อ!” เฉินเป่ยทำมือจุ๊ปากใส่หวาหย่าหรุ่ยด้วยสีหน้าซีดเผือด หวาหย่าหรุ่ยถึงรีบปิดปากตัวเองไว้

“คุณหนู ทำไมหรอคะ?” เร็วมาก ด้านนอกก็มีเสียงแม่บ้านแทรกเข้ามา

หวาหย่าหรุ่ยควบคุมสติได้เสร็จ รีบตะโกนไปที่ประตูว่า “ไม่มีอะไร แค่หนอนตัวหนึ่งเท่านั้น”

หวาหย่าหรุ่ยพูดจบ เฉินเป่ยที่สีหน้าซีดขาวก็แค่นเสียงต่ำ ยืนพิงเพดานอย่างหมดแรง ก่อนจะล้มลงนอนกับพื้น

“คุณอา...เป็นอะไรน่ะ?” หวาหย่าหรุ่ยมองไปที่เฉินเป่ยด้วยสายตาหวาดหวั่น เธอไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเฉินเป่ยไปเจออะไรมา

เฉินเป่ยมือกุมบาดแผลไว้ น้ำเสียงแสบพร่า “มีกล่องพยาบาลไหม ขอผมหน่อย”

“มี มี” ระหว่างตกใจ หวาหย่าหรุ่ยใช้ความใจเย็นที่มีเหลือเพียงน้อยนิดควานหากล่องพยาบาล และหยิบมันออกมาวางไว้ตรงหน้าเฉินเป่ย

เฉินเป่ยกัดฟัน ทนพิษบาดแผลและความอ่อนล้าที่เสียเลือดมาก ค่อยๆพยุงตัวขึ้นมา มือหนึ่งเปิดกล่องออก เตรียมปฐมพยาบาลให้ตัวเอง

วิ่งมาหลบในห้องหวาหย่าหรุ่ยนี่เป็นการผิดแผนของเขา ทั่วทั้งเยี่ยนจิง คนที่ต้องการชีวิตเขามีมากเกินไป หลังจากเขากลับมายังหัวเซี่ย แทบจะเรียกได้ว่าแยกมิตรศัตรูไม่ออก หลังจากเขาได้รับบาดเจ็บ เยี่ยนจิงต้องไล่ล่าตามหาเขาทั่วทุกโรงพยาบาลแน่ เขาทำได้แค่มาบ้านหวาหย่าหรุ่ยที่อยู่ใกล้ที่สุด

“คุณอา เป็นอะไรหรอ?” หวาหย่าหรุ่ยเงยหน้าขึ้น ดึงมือเฉินเป่ยที่กุมบาดแผลออกอย่างระมัดระวัง และเห็นรูเลือดเข้าอย่างชัดเจน