บทที่ 628 ขอโทษ

บทที่ 628 ขอโทษ

ภายในห้องอาหารเต็มไปด้วยแรงอาฆาต ลูกน้องของอู๋ตุ้งถือมีดตัดฟืนอยู่ในมือ มันเต็มไปด้วยความน่ากลัว

คนในงานตกใจจนพูดอะไรไม่ออก ทุกคนหน้าซีดเผือด

“ฟันมันเลย ฟันมันให้ตาย!” อู๋ตุ้งแผดเสียงออกมาด้วยความโมโห

มีดตัดฟืนพุ่งเข้าไปหาเฉินเป่ยอย่างไร้ความปรานี ต้องตายเท่านั้น

“กรี๊ดดดด” ผู้หญิงที่อยู่ในงานกรีดร้องออกมา

ซุนเจียเจียยืนอึ้งอยู่อีกด้าน หน้าของเธอซีดเผือด ตอนนี้เธอทำอะไรไม่ถูก

ขณะที่มีดตัดฟืนกำลังจะฟันลงมา เฉินเป่ยง้างมือขึ้น

“ผัวะ” ร่างของใครบางคนกระเด็นออกไปชนกับกำแพงอย่างแรง จนกำแพงแตกกระจาย

ทักษะของเฉินเป่ยรวดเร็ว เขาพุ่งเข้าไปหาพวกอันธพาล

“ผัวะๆๆๆ” เสียงกึกก้องดังขึ้น ร่างแต่ละร่างกระเด็นออกไป

หลังจากผ่านไปสองวินาที ทั้งห้องก็ปกคลุมไปด้วยความเงียบ

บนพื้นเต็มไปด้วยร่างของผู้บาดเจ็บ พวกลูกน้องถูกถีบกระเด็นไปบนพื้นเหมือนตุ๊กตา พวกนั้นร้องออกมาไม่หยุด

สีหน้าของอู๋ตุ้งซีดเผือด เขาจ้องภาพตรงหน้าเขม็ง

จางจื่อหลานตัวสั่นเพราะความกลัว

ผู้หญิงที่อยู่ในงานแทบจะหยุดหายใจและยืนตัวแข็งเป็นหิน

สีหน้าของเฉินเป่ยราบเรียบ เขาก้าวเข้ามาหาอู๋ตุ้ง

“วางยาเบื่อหนู จะฆ่าคน ช่างคิดดีนี่” น้ำเสียงของเฉินเป่ยราบเรียบ แต่มันเหมือนเสียงที่มาจากนรก ตอนนี้เขาโมโหแล้ว การกระทำของจางจื่อหลานกับอู๋ตุ้งทำให้ราชาหลงโกรธ

เขาหยิบมีดตัดฟืนขึ้นมาจากพื้น จากนั้นจึงพุ่งเข้าไปแทงเฉินเป่ย

เฉินเป่ยง้างมือขึ้นมาตบ

“เพียะ!” อู๋ตุ้งถูกตบจนกระเด็น เลือดสาดออกมา

ขณะนั้นประตูห้องอาหารถูกถีบจนเปิดออก

โจวชางเดินอย่างโมโหเข้ามาพร้อมกับรปภ.ของโรงแรม

“บังอาจ! ใครกล้ามาก่อเรื่องในโรงแรมของฉัน!” สีหน้าของโจวชางเย็นชา เขาโมโหเป็นอย่างมาก

ภายในห้องเต็มไปด้วยความเงียบ

ทุกคนพากันหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าประตู

เมื่ออู๋ตุ้งเห็นชายหนุ่มที่เข้ามา ตอนแรกเขาอึ้งไป ต่อมาก็มีสีหน้าดีใจ

“เฮียชาง!” อู๋ตุ้งสีหน้าตื่นเต้น เขารีบวิ่งเข้าไปหาโจวชาง ท่าทีของเขานอบน้อมเป็นอย่างมาก

โจวชางอึ้งไป เขามองผู้ชายตรงหน้าอย่างมึนงง “นายเป็นใคร”

“เฮียชาง ผมอู๋ตุ้งไง ประธานบริษัทตระกูลหวู เมื่อสามเดือนก่อน ผมโชคดีที่ได้เจอกับคุณ จากการแนะนำของพ่อ” อู๋ตุ้งพูดอย่างตื่นเต้น

แววตาของโจวชางนิ่ง เขามองผู้ชายตรงหน้าอย่างสงสัย ชายหนุ่มลังเลอยู่นาน ในที่สุดเขาก็นึกออก

อู๋ตุ้งสีหน้าตื่นเต้น เขาพยักหน้ารัวๆ “ใช่ ผมอู๋ตุ้ง เฮียชาง คิดไม่ถึงว่าคุณจะอยู่ที่นี่ เฮียฉางช่วยจัดการแทนผมด้วย!”

สีหน้าของโจวชางนิ่งไป เขามองหน้าอู๋ตุ้งที่แดงก่ำ จึงอดถามออกมาไม่ได้ “ใครทำร้ายนายจนเป็นแบบนี้”

อู๋ตุ้งโกรธจัด เขาชี้ไปที่เฉินเป่ย “เฮียชาง ไอ้เวรนั่นครับ”

แววตาของโจวชางมองตามทางที่อู๋ตุ้งชี้ไป เขามองไปยังเฉินเป่ย

โจวชางอึ้งเล็กน้อย จากนั้นจึงพูดออกมาอย่างเยือกเย็น “นายเหรอ ที่ทำให้อู๋ตุ้งเป็นแบบนี้”

โรงแรมนี้เป็นของโจวชาง การที่มีคนมาก่อเรื่องวุ่นวายในโรงแรม เขาต้องจัดการอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นอู๋ตุ้งกับเขาก็เคยเจอกันครั้งหนึ่ง บริษัทตระกูลหวูทำธุรกิจไปมาหาสู่กับโรงแรมของเขา ในเมื่อเป็นลูกชายของเพื่อน เป็นธรรมดาที่โจวชางต้องจัดการ

เฉินเป่ยจุดบุหรี่ จากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ฉันขอเตือนนายว่าอย่ายุ่งเรื่องของคนอื่นให้มาก..”

พูดพลางเขาก็คาบบุหรี่เดินเข้ามาหาอู๋ตุ้ง

จู่ๆ อู๋ตุ้งก็อึ้งไป เขาถอยหลังกรูด เมื่อกี้เฉินเป่ยทำให้เขากลัวเป็นอย่างมาก

ตอนนี้เขาไม่อยากเผชิญหน้ากับเฉินเป่ย ที่พึ่งเดียวของเขาในตอนนี้คือโจวชาง

โจวชางมายืนขวางเฉินเป่ยเอาไว้ เหล่ารปภ.ของโรงแรมก็ก้าวเข้ามาล้อมเฉินเป่ยเอาไว้

“นายอยากมายุ่งเรื่องคนอื่นใช่ไหม” เฉินเป่ยพ่นควันบุหรี่ออกมาใส่หน้าโจวชางเหมือนยั่วโมโหเขา

ทันใดนั้นบรรยากาศเงียบลงทันที

คนที่แอบอยู่ข้างหลังอย่างอู๋ตุ้งมีสีหน้าโหดเหี้ยม เขาหัวเราะเยาะอยู่ในใจ วันนี้ไอ้เวรเฉินเป่ยมายั่วโมโหโจวชาง มันต้องตายอย่างแน่นอน

สีหน้าของโจวชางเย็นชามาก ผ่านไปไม่กี่วินาที เขาก็หัวเราะออกมา

“นายรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร” โจวชางถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“หา? นายเป็นใครงั้นเหรอ” เฉินเป่ยคาบบุหรี่มองหน้าเขา

“หรือฉันอ่อนข้อให้แกมากไป” โจวชางยิ้มบางๆ รอยยิ้มของเขาลุ่มลึก “พ่อของฉันคือท่านโจว”

เฉินเป่ยอึ้งไปเล็กน้อย จากนั้นก็มองเขาด้วยท่าทีเฉยชา

โจวชางยิ้มกว้างเข้าไปอีก “ท่านโจวแห่งถานกงคือพ่อของฉันเอง”

ความเงียบปกคลุมไปทั่ว

คนในงานอึ้งกันไปหมด ท่านโจวแห่งถานกงงั้นเหรอ

คิดไม่ถึงว่าชายหนุ่มคนนี้จะเป็นลูกชายของท่านโจวแห่งถานกง

ถานกงคืออำนาจที่ยิ่งใหญ่ ในเมืองหู้ไห่ไม่มีใครที่ไม่รู้จัก

เหล่าคนที่อยู่ในงานอึ้งกันไปหมด บางคนถึงกับตัวสั่น เรื่องวันนี้จบไม่สวยแน่ๆ มีคนเข้ามาเกี่ยวข้องเยอะขึ้นเรื่อยๆ ขนาดถานกงยังเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย พวกเธอเองก็คิดไม่ถึงเช่นกันว่าเจ้าของโรงแรมนี้จะน่ากลัวขนาดนี้

อู๋ตุ้งกับจางจื่อหลานหัวเราะอย่างบ้าคลั่งอยู่ในใจ คิดไม่ถึงว่าจะทำให้โจวชางออกหน้าแทนพวกเขาได้ มีถานกงอยู่ วันนี้เฉินเป่ยต้องตายอย่างแน่นอน

“ไอ้เลว เมื่อกี้แกเหิมเกริมมากไม่ใช่เหรอ อยู่ต่อหน้าของเฮียชาง แกมันก็แค่หมาตัวหนึ่ง วันนี้แกตายแน่!”

จางจื่อหลานสีหน้าเคียดแค้น เธอชี้หน้าด่าเฉินเป่ย

“ฉันไม่เพียงแต่จะทำให้แกตาย ฉันจะทำให้ผู้หญิงของแกตายตามไปด้วย” จางจื่อหลานไม่มีคราบของผู้หญิงที่สูงส่งอีกแล้ว เธอเหมือนป้าปากจัดที่ไร้เหตุผล

เมื่อได้ยินสิ่งที่จางจื่อหลานพูด แววตาของเฉินเป่ยนิ่งไป เขายอมให้คนอื่นโจมตีเขา แต่เขาไม่ยอมให้ใครมารังแกซุนเจียเจีย

“สวบ” เฉินเป่ยก้าวเข้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงง้างมือขึ้นมาตบ

“เพียะ!” จางจื่อหลานโดนตบจนตัวหมุน เลือดพุ่งออกมาจากปากของเธอ

การที่มาก่อเรื่องในถิ่นของเขา แถมยังทำร้ายคนที่เขาต้องปกป้องอีก นี่มันเป็นการไม่ไว้หน้าโจวชางชัดๆ

พวกรปภ.ที่ยืนอยู่ข้างๆ โจวชางเข้ามาล้อมเอาไว้ และเขาไปลุมเฉินเป่ย

“ผัวะๆๆๆ” ร่างลอยออกไปทีละร่าง มันเป็นภาพที่น่าสยดสยอง

หลังจากผ่านไปไม่กี่นาที เฉินเป่ยยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ส่วนรปภ.พวกนั้นนอนกองอยู่บนพื้น กลิ่นคาวเลือดลอยคละคลุ้ง

ตอนนี้สีหน้าของโจวชางแทบจะดูไม่ได้

“บังอาจ! นายกล้าทำร้ายคนของฉันอย่างนั้นเหรอ” คุณชายถานกงโมโหขึ้นมาแล้ว อีกฝ่ายกล้าเหิมเกริมในถิ่นของเขาโดยไม่กลัวแม้แต่น้อย บังอาจมาก!

เฉินเป่ยนิ่งสงบ เขาคาบบุหรี่อยู่ในปากและเดินเข้ามาหาอู๋ตุ้ง

สีหน้าของโจวชางเต็มไปด้วยความโมโห เขาขวางเฉินเป่ยเอาไว้และมองด้วยสายตาเย็นชา

“หลีกไป” น้ำเสียงของเฉินเป่ยราบเรียบ

สีหน้าของโจวชางเฉยเมยเป็นอย่างมาก เหมือนกับราชสีห์ที่กำลังจะปลดปล่อยความโกรธออกมา เขาจ้องเฉินเป่ยเขม็ง

“ฉันปกป้องสองคนนี้” น้ำเสียงของโจวชางเฉยชา แต่มันน่ากลัวเป็นอย่างมาก

คนในงานตกใจจนไม่กล้าพูดอะไรออกมา คำพูดของคุณชายโจวแห่งถานกง ในเมืองหู้ไห่มีใครจะไม่ฟังบ้างล่ะ