บทที่ 652 นายคือเขาแน่ๆ

บทที่ 652 นายคือเขาแน่ๆ

“ตู้มม” หมัดของเฉินเป่ยพุ่งเข้ามา แรงอาฆาตแผ่ซ่านไปทั่วจนไม่มีท่าทีว่ามันจะจบ

ฉินเกอรีบยกหมัดขึ้นมากันเอาไว้ แต่กลับไม่ทันเสียแล้ว

“ผัวะ!” หมัดหนักๆ ปะทะมาที่หน้าอกของฉินเกอ ร่างของเขากระเด็นออกไป เลือดสาดออกมาในอากาศ

“พี่ใหญ่!” สีหน้าของคุณชายฉินรองโกรธเป็นอย่างมาก เขารีบพุ่งเข้ามาจู่โจมทันที

เฉินเป่ยจู่โจมเหมือนสัตว์ร้าย สองหมัดของเขาสั่นสะเทือนไปทั่ว

“ผัวะๆๆๆ” คุณชายฉินรองกันหมัดแรกได้ แต่ไม่สามารถกันหมัดที่สองเอาไว้ได้ ตัวของเขากระเด็นออกไปเพราะแรงมหาศาล

ตัวของเขากระแทกลงกับพื้นจนพื้นแตกกระจาย

ดวงตาของเฉินเป่ยแดงก่ำ แรงอาฆาตที่ไม่มีใครเทียบได้พลุ่งพล่านออกมาเหมือนปีศาจร้าย

เขาก้าวเข้ามาทีละก้าว “เบอร์หนึ่ง เบอร์สองอะไรกัน ชื่อของฉันคือเฉินเป่ย!” เสียงของเฉินเป่ยดุดันเหมือนสัตว์ร้าย

ตอนนี้จิตใจของฉินเกอสับสนไปหมด เขาสัมผัสเงาของเบอร์หนึ่งได้จากตัวของเฉินเป่ย แต่มันเป็นความรู้สึกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่ทว่าตอนนี้เขาเห็นเพียงความกระหายเลือดที่ไม่สิ้นสุด!! เฉินเป่ยสามารถปลดปล่อยแรงอาฆาตอันน่ากลัวออกมาจากตัวได้ถึงขนาดนี้เชียวเหรอ นี่มันน่าตกใจเป็นอย่างมาก พวกเขาเป็นทหารรบ พวกเขาไม่ได้โหดเหี้ยมขนาดนี้ มือของเขาไม่ได้เปื้อนเลือดแบบนี้ คนที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่เบอร์หนึ่ง เบอร์หนึ่งคือคนที่ไม่ใช่คน ไม่ใช่ปีศาจที่กระหายเลือด แต่คนที่อยู่ตรงหน้าอย่างเฉินเป่ยคือปีศาจที่กระหายเลือด!

“นาย..ไม่ใช่เบอร์หนึ่ง” ฉินเกอลุกขึ้นมาช้าๆ แววตาของเขาดุดัน ความน่ากลัวถูกปลดปล่อยออกมา

ผู้เป็นน้องชายค่อยๆ ลุกขึ้นมา ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่ว

“สวบ” ทันใดนั้นสองพี่น้องตระกูลฉินจู่โจมอีกครั้ง อากาศแปรปรวน แรงแห่งการต่อสู้แผ่ซ่านไปทั่ว

“”หยุดนะ! จู่ๆ ก็มีเสียงตวาดดังสนั่นไปทั่ว รถออฟโรดยี่ห้อมาเซราติเคลื่อนตัวเข้ามา เจ้าของเสียงก็คือฉินหยางผู้ที่มีค่ามหาศาลแห่งตระกูลฉิน

แต่ทว่าตอนนี้ฉินหยางไม่มีปัญญารั้งความน่ากลัวระหว่างสามคนนี้ได้

เฉินเป่ยสีหน้าดุร้ายเหมือนปีศาจที่ถูกปลดปล่อยออกมา ส่วนสองพี่น้องตระกูลฉินมีจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่พลุ่งพล่าน ทักษะเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า

บรรยากาศเย็นยะเยือก

ดาวตกสามดวงพุ่งเข้ามาปะทะกัน

ทันใดนั้น แรงอาฆาตปะทุขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

วินาทีต่อมา

“ตู้มม” ร่างของสองพี่น้องตระกูลฉินกระเด็นออกไปจากแรงปะทะอันมหาศาล

ส่วนร่างของเฉินเป่ยเหมือนถูกสายฟ้าฟาด ร่างของเขาถอยกรูดไปข้างหลัง ทุกก้าวของเขาทำให้พื้นแตกเป็นเสี่ยงๆ

“ผัวะ!” สองพี่น้องตระกูลฉินกระแทกลงกับพื้นอย่างรุนแรง เลือดสดไหลออกมาจากมุมปากของทั้งสองไม่หยุด

คนที่อยู่ไม่ไกลอย่างเฉินเป่ยยังคงถอยหลังไปอย่างต่อเนื่อง ตัวของเขาสั่นไปหมดและเสียการทรงตัวจนล้มไปกับพื้น แต่เขาพยุงตัวขึ้นจากพื้นทันที เขาพยายามทรงตัวไม่ให้ล้มลงไป มีเพียงเลือดที่ไหลออกมาจากมุมปากอย่างช้าๆ

รถออฟโรดยี่ห้อมาเซราติรีบขับเข้ามาและเบรกลงกลางสงคราม ฉินหยางลงจากรถด้วยความตื่นตระหนก ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความสับสน

“หยุดนะ อย่าทะเลาะกัน!” ดวงตาของฉินหยางสับสนไปหมด เธอมองไปยังพี่ชายทั้งสอง จากนั้นจึงหันไปมองคนที่อยู่ไกลๆ อย่างเฉินเป่ย ตอนนี้เธอไม่รู้ว่าจะช่วยใครก่อนดี

บรรยากาศเงียบจนผิดปกติ

“ฉินหยาง เธอทำอะไรน่ะ!” สีหน้าของฉินเกอเย็นชา เขาตะคอกออกมาว่า “คุณปู่สั่งมาแล้วว่าต้องพาเธอกลับไป เธออย่ามาดื้อรั้น!”

สีหน้าของฉินหยางซีดเผือด เธอประคองเฉินเป่ย ตอนนี้เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี

เฉินเป่ยเช็ดคราบเลือดตรงมุมปาก จากนั้นจึงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถ้าจะพาเธอไป ก็เอาชนะฉันให้ได้ก่อน แล้วค่อยว่ากัน!”

บรรยากาศเต็มไปด้วยความเงียบ

“บังอาจและอวดดี! ในเมื่อนายรนหาที่ตาย งั้นก็เข้ามา!” สีหน้าของฉินเกอดุดันด้วยความโกรธ เขาพยุงตัวสั่นๆ ขึ้นมาจากพื้น เขากำหมัดทั้งสองข้างแน่นเพื่อเตรียมพร้อมจะสู้อย่างน่ากลัวอีกครั้ง

คุณชายฉินรองก็ลุกขึ้นมาอย่างตัวสั่น แววตาของเขาโกรธเป็นอย่างมาก แรงอาฆาตถูกปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง

ฉินหยางกัดริมฝีปากแดงแน่น เธอสับสนอยู่นาน จู่ๆ เธอจึงตะโกนออกมาว่า “ไม่ต้องทะเลาะกันแล้ว ฉันจะกลับไปกับพี่!”

เมื่อคำพูดนั้นออกไป เฉินเป่ยถึงกับอึ้งและมองเธออย่างสงสัย

แววตาของฉินหยางเต็มไปด้วยความสับสน เธอก้มหน้าลงไม่กล้ามองเฉินเป่ย ราวกับกำลังหลบฉินเกออย่างไรอย่างนั้น

“ขอโทษนะ ฉันจะไปกลับไปกับพวกเขา” เสียงฉินหยางแผ่วเบา และแฝงไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา

เฉินเป่ยยืนอยู่ที่เดิม เขาสับสนไปหมด ทำไมเธอต้องขอโทษเขาด้วย

เฉินเป่ยถอนหายใจออกมา จากนั้นจึงพูดเนิบๆ ว่า “โอเค แล้วแต่ความสมัครใจของเธอก็แล้วกัน”

ร่างบางของฉินหยางสั่นเล็กน้อย ราวกับว่าเธอผิดหวังกับคำตอบของเฉินเป่ย ในก้นบึ้งของหัวใจเธอแอบคิดว่าเฉินเป่ยจะรั้งเธอไว้

ทันใดนั้น ฉินหยางจึงกัดริมฝีปากและปล่อยมือของเฉินเป่ย เธอก้าวช้าๆ แต่ไม่มีท่าทีที่จะหยุด จากนั้นจึงเข้าไปหาพี่ชายทั้งสองคน