บทที่ 658 ความลับการฆ่าล้างพันธุ์ (จบ)

บทที่ 658 ความลับการฆ่าล้างพันธุ์ (จบ)

เฉินเป่ยไม่เคยคิดมาก่อนว่าเขาจะมีชื่อเสียงในต่างแดน แต่แล้ววันหนึ่งเขาก็มาเจอคู่ต่อสู้ที่ฝีมือทัดเทียมกับเขาที่หัวเซี่ย!

ชายหนุ่มมองเฉินเป่ย ถึงเขาจะฝืนยิ้มออกมา แต่เขาเริ่มอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด “แกลองคิดดูสิว่าตอนนั้นแกเชื่อใจใครที่สุดล่ะ..”

มีเสียงกึกก้องดังขึ้นในใจของเฉินเป่ย ตัวของเขาสั่นไปหมด ทันใดนั้นใบหน้าชราและใจดีก็ปรากฏขึ้นมา

“ไม่ใช่เขาหรอก!” เฉินเป่ยกัดฟันและแผดเสียงออกมา

ชายหนุ่มหน้าซีดเผือด “ฉันอยู่เฉยๆ จนมาถึงทุกวันนี้ ก็เพราะต้องการหาคู่ต่อสู้ที่เกิดขึ้นมาใหม่ ถึงแม้ตายก็ไม่เสียใจ…”

ชายหนุ่มพูดจบ ก็เอามือล้วงเหรียญแห่งเกียรติยศออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

เฉินเป่ยก้มหน้าและหยิบเหรียญนั่นมา เหมือนฟ้าผ่าลงมาทันที

ตอนนั้นเขาก็เคยได้รับเหรียญเกียรติยศนี้ที่หัวเซี่ย

ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ดวงตาของเฉินเป่ยถูกแทนที่ด้วยเส้นเลือดสีแดงที่น่ากลัว

เฉินเป่ยก้มหน้าลง ห่างไปไม่ไกลซูเหลยกำลังจ้องเฉินเป่ย ในใจของเธอรู้สึกถึงความหวาดกลัว

อุณหภูมิเย็นยะเยือกลง ความรู้สึกที่เธอได้รับจากเฉินเป่ยยิ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง

ถ้าชิงเหนียนอยู่ที่นี่ด้วยจะต้องตกใจอย่างมากแน่นอน นี่คือความโกรธของราชาหลง

คนสนิทของราชาหลงต่างพลัดจากที่อยู่ไปอย่างคนสิ้นเนื้อประดาตัว จนถึงทุกวันนี้ราชาหลงก็ยังหาไม่พบ คืนฝนตกในตอนนั้น ราชาหลงเจอกับการชำระแค้นล้างเผ่าพันธุ์ คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเพราะคนที่เขาไว้ใจที่สุด!

นี่ทำให้ราชาหลงไม่รู้จะเชื่อ ไม่รู้จะยอมรับอย่างไร

ราชาหลงเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของเขาแดงก่ำราวกับแววตาของสัตว์ร้าย

“ตู้มๆๆๆ”

พื้นแตกกระจายออกอย่างรุนแรง เฉินเป่ยหันขวับไปที่หน้าต่างที่แตกเป็นโพรง เขาเด้งตัวขึ้น

“อย่า!”

หลีชิงเยียนกำลังจะกระโจนเข้าไป แต่ทว่าถูกซูเหลยรั้งเอาไว้

เมื่อทั้งสองเดินเข้าไปใกล้ ก็ไม่พบร่องรอยของเฉินเป่ยแล้ว

สถานที่แห่งหนึ่งในเมืองหู้ไห่

ภายในรถเก๋งโฟล์คสวาเกนแซนทาน่าธรรมดาทั่วไป มีชายสวมหมวกแก๊ปที่ดึงลงมาต่ำปิดหน้านั่งอยู่ตรงเบาะหลัง เสียงดังขึ้นมา ไฟแช็กในมือของเขาถูกจุดขึ้นจนไฟลุกขึ้นมา

เขาต้องการจะจุดบุหรี่ แต่จู่ๆ เปลวไฟที่ไฟแช็กก็ถูกเป่าจนดับ

เขาเงยหน้าขึ้นมา

คนยังไม่ทันมาถึง แต่ก็เกิดการกระทำขึ้นแล้ว

ในที่สุดก็มาแล้วสินะ

ภายในช่วงเวลาไม่กี่อึดใจ ร่างของใครบางคนที่มาพร้อมกับแรงอาฆาตก็ปรากฏขึ้นไม่ห่างจากรถโฟล์คสวาเกนแซนทาน่า

เขาไม่ได้หันไปมอง แต่สัมผัสได้ เขาเปิดประตูลงจากรถ

ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นและอยู่ในสายตาของเฉินเป่ย ใบหน้าอันแก่ชรา

ใบหน้าอันแก่ชราที่คุ้นเคย คุ้นเคยจนทำให้เฉินเป่ยเจ็บปวดขึ้นมาในใจ เจ็บจนไม่อยากจะเชื่อ

“ใครจะไปเชื่อว่าในรถคันไม่ถึงแสนจะมีคนแบบไหนนั่งอยู่” ชายชราหัวเราะเยาะตัวเอง

“ผมควรจะเรียกคุณว่าหัวหน้าหรือศัตรูดีล่ะ” ดวงตาของเฉินเป่ยแดงก่ำ มีดหลงหยาที่อยู่ในมือกำลังสั่นราวกับรับรู้ได้ถึงความโกรธของเฉินเป่ย

“ฉันเป็นหัวหน้าและฉันก็เป็นศัตรู ฉันมีงานมากมาย หัวหน้าก็เป็นหนึ่งในงานของฉัน” หัวหน้าพูดเนิบๆ น้ำเสียงของเขาราบเรียบจนผิดปกติ

“ผมหาฆาตกรในตอนนั้นมาตลอด ผมจินตนาการถึงตอนที่พบเขาเอาไว้มากมาย ผมอยากรู้ว่าทำไมผมต้องโดนฆ่ายกครัวด้วย” เฉินเป่ยถามขึ้น

“น่าเสียดาย ที่นายจะไม่มีวันรู้ความลับนี้” หัวหน้าหัวเราะ

“ผมมีวิธีมากมายที่จะทำให้คนเปิดปากพูด ยิ่งไปกว่านั้น ผมสามารถทำให้คนอยากตายเร็วๆ อีกด้วย” ความบ้าคลั่งฉายออกมาทางแววตาของเฉินเป่ย เขาพุ่งเข้าไปหาหัวหน้า

“สวบ!”

ภายในพริบตา เฉินเป่ยก็ไปปรากฏตัวตรงหน้าของหัวหน้า มีดหลงหยาพาดผ่านลำคอของหัวหน้า

มันเร็วจนไม่สามารถบรรยายออกมาได้ แต่ความเร็วของหัวหน้าเหนือกว่าเฉินเป่ย ตอนที่เฉินเป่ยพุ่งเข้ามาหาหัวหน้า หัวหน้าก็หายตัวไปแล้ว

“ผัวะ!”

หัวหน้าปรากฏตัวขึ้นข้างหลังของเฉินเป่ย เขาถีบเฉินเป่ยจนกระเด็นออกไป

“ไม่แสดงออกเพราะกลัวจะเจอจุดอ่อน เป็นสิ่งที่คนมีตำแหน่งมั่นคงมักจะทำกัน นายคิดว่าฉันมีแค่วิธีกระจอกๆ พวกนั้นเหรอ” หัวหน้าแสยะยิ้ม