บทที่101 ผู้หญิงที่ร้ายกาจ

บทที่101 ผู้หญิงที่ร้ายกาจ

สนามบินเต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง หลังจากพนักงานรักษาความปลอดภัยคนนั้นตอบสนองเข้ามา ผมยาวทรวดทรงสวยงามก็หายไปไม่เห็นแล้ว

“เธอไปไหนแล้ว?” พนักงานรักษาความปลอดภัยสองคนมองหน้ากัน ส่วนภาพคนผมยาวทรวดทรงสวยงามนั้นก็เดินออกไปจากสนามบิน นั่งเข้าในรถแท็กซี่เรียบร้อย

ช่วงพลบค่ำ ไมบัคค่อยๆ ลดความเร็วลง จอดอยู่ที่หน้าประตูคฤหาสน์

หลีชิงเยียนสีหน้าอ่อนล้า ใส่รองเท้าส้นแหลม เดินเข้ามาในคฤหาสน์หรู กลับมาถึงที่บ้านแล้ว

พอเข้ามาในบ้าน หลีชิงเยียนเตะรองเท้าส้นสูงทิ้งไป แล้วนอนบนโซฟาพักผ่อนสักหน่อย

“ประธานหลี ลำบากแล้วนะครับ” เฉินเป่ยเทน้ำชาแก้วหนึ่งวางไว้บนโต๊ะตรงหน้าของหลีชิงเยียน

หลีชิงเยียนดื่มน้ำไป ส่วนเฉินเป่ยก็เอาน้ำร้อนมาชามหนึ่ง ยกมาด้านหน้าของหลีชิงเยียนพลางยิ้มกริ่ม “ประธานหลีทำงานเหนื่อยมาทั้งวันแล้วสินะ ผมจะช่วยนวดๆ ให้คุณ”

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันอาบน้ำก็ดีขึ้นแล้ว” ช่วงเวลานี้ท่าทีของหลีชิงเยียนที่มีต่อเฉินเป่ยอ่อนโยนขึ้นมาก ไม่รู้ว่าเปลี่ยนท่าทีไปเมื่อตอนทานกุ้งเครย์​ฟิชครั้งก่อน หรือว่าสาเหตุอะไร

“ประธานหลี ฝีมือนวดของผมคุณก็รู้นี่ ไม่ได้นวดนานขนาดนี้ ช่วงนี้คุณทำงานเหนื่อยล้า แถมประจำเดือนก็มาอีก น่าจะปวดเมื่อยรุนแรงมาก” เฉินเป่ยพูดขึ้น

หลีชิงเยียนยักคิ้ว เฉินเป่ยพูดแม่นมาก หลายวันนี้หลีชิงเยียนประจำเดือนมา จึงปวดมากกว่าเมื่อก่อนอยู่มาก

เฉินเป่ยจับขาสวยเรียวเล็กขาวเนียนคู่นั้นของหลีชิงเยียนไว้ มือใหญ่คู่หนึ่งไต่ไปตามถุงน่องสีดำแบบยาวเบาๆ……เสียดสีไปกับถุงน่องจนเกิดเสียงที่ทำให้คนมีความคิดผุดในสมองเชื่อมโยงถึงหัวใจไปได้ง่ายมาก

เฉินเป่ยค่อยๆ ถอดถุงน่องสีดำลง จากนั้นขาเล็กที่ตรงดิ่งก็รู้สึกผ่อนคลายมาก ราวกับลื่นลงอย่างอดไม่ไหวสุดๆ

ตอนนี้เท้างดงามสมบูรณ์แบบคู่หนึ่งอยู่ด้านหน้าเฉินเป่ย เล็บประกายแวววาวใสแจ๋ว ผิวพรรณบนเท้ามันวาวละเอียดราวกับเด็กทารก แม้แต่หนังเท้าด้านๆ ยังไม่มีเลย

เฉินเป่ยวางเท้าหญิงสาวในน้ำร้อนเบาๆ อุณหภูมิที่สบายห่อหุ้มเท้าไว้ เฉินเป่ยจับเท้าเปลือยเปล่าไว้ นวดเท้าให้หลีชิงเยียนอย่างระมัดระวัง

หลีชิงเยียนก้มหน้ามองเฉินเป่ยที่กำลังล้างเท้าให้หลีชิงเยียนอย่างจริงจัง ในดวงตางามประกายความซับซ้อน

ที่จริงเฉินเป่ยเป็นคนไม่เลวเลย แต่ในสายตาของหลีชิงเยียน เฉินเป่ยยังคงเป็นเพียงลูกเขยแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิงคนหนึ่งที่โดนคนนับไม่ถ้วนก่นด่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งไม่มีคุณสมบัติแบบที่หลีชิงเยียนต้องการ

เฉินเป่ยกับผู้ลึกลับคนนั้นช่างห่างเหินกันมากเหลือเกิน มีบางครั้งหลีชิงเยียนหวังว่าเฉินเป่ยจะสามารถเจริญรอยตามผู้ลึกลับคนนั้นได้

ทุกครั้งที่เจออันตรายมักจะถือโอกาสหลบหนีออกไป นั่นเป็นสิ่งที่หลีชิงเยียนเหยียดหยามที่สุด

เฉินเป่ยกำลังลูบไล้เท้าอย่างคล่องแคล่ว แต่ละจุดที่ถูกเฉินเป่ยนวดกดนั้น เพิ่มการไหลเวียนของเลือดรวดเร็วขึ้น ทำให้ทั้งร่างอ่อนช้อยของหลีชิงเยียนชาๆ แม้แต่ความเจ็บปวดที่ท้องน้อยยังเหมือนลดลงระดับหนึ่ง ซึ่งสบายตัวอย่างมาก

“แหมๆ……น่าอิจฉาจริงๆ เลย ใครบางคนมีความสุขอยู่กับตัวอยู่แล้วยังก็ไม่รู้จักสุข มีสามีที่ดีขนาดนี้คอยปรนนิบัติยังไม่รู้จักพอ~” ทันใดนั้นภาพคนรูปทรงงดงามลงมาจากชั้นสอง ซูเสี่ยวหยุนเดินยิ้มลงมาจากชั้นสอง ก่อนจะนั่งลงด้านข้างของหลีชิงเยียน

หลีชิงเยียนมองค้อนซูเสี่ยวหยุนอย่างไม่สบอารมณ์ทีหนึ่ง พูดอย่างเย็นชาและโอหัง “เธอมีความสามารถก็ไปหาสักคนเองสิ ตัวเองไม่มีฝีมือก็เริ่มมาเหน็บแนมคนอื่น……”

“คนอื่นจะมีฝีมือดีขนาดนี้เท่าสามีเธอที่ไหนกัน……บีบนวดคล่องมือ ความปวดเมื่อยบนตัวหายไปตั้งมาก” ซูเสี่ยวหยุนพูดขึ้น

“งั้นถ้าเธอมีความสามารถก็ให้เขามานวดให้เธอสิ” หลีชิงเยียนบอก

“ข้างตัวฉันมีปีศาจสาวนอนอยู่ ฉันจะกล้ายังไงล่ะ~” ซูเสี่ยวหยุนพูดหยอกล้อ

เฉินเป่ยยอมนั่งอยู่แบบนี้ นวดเท้าโดยไม่หนีความลำบากอยู่ครึ่งชั่วโมง ถึงใช้ผ้าขนหนูเช็ดเท้าหญิงสาวให้แห้ง ก่อนจะลุกขึ้นนำน้ำล้างเท้าไปเท

และในเวลานี้ ความเจ็บปวดบนร่างกายของหลีชิงเยียนก็หายไปครึ่งใหญ่เลย ความอ่อนล้าเมื่อก่อนหน้าก็ว่างเปล่า ความง่วงทะลักมาราวกับกระแสน้ำ

“ฉันไปนอนก่อนแล้วนะ” หลีชิงเยียนพูดอย่างเหนื่อยล้า ใบหน้างดงามดูง่วงๆ เดินไปทางบันไดวนของชั้นสอง

…………

หลังจากนั้นหนึ่งอาทิตย์ อาคารตระกูลหลี

หลีชิงเยียนนั่งอยู่ภายในห้องทำงานประธาน หยิบโทรศัพท์ขึ้น ต่อสายไปที่หมายเลขหนึ่ง

เฉินเป่ยในเวลานี้กำลังยุ่งเรื่องงานบ้านอยู่ในคฤหาสน์

“ประธานหลี มีอะไรรึเปล่า?” เสียงมือถือดังขึ้น เฉินเป่ยมองเห็นบนหน้าจอมือถือแสดงหมายเลขโทรศัพท์ที่บริษัทของหลีชิงเยียน จึงรีบร้อนรับสาย

“ช่วยฉันไปรับคนคนหนึ่งหน่อย ลูกน้องหลายคนของฉันดึงตัวไปไม่ได้เลย” ในสายนั้นเสียงที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดของหลีชิงเยียนลอยเข้ามา

“ไม่มีปัญหาครับ” เฉินเป่ยสีหน้าตื่นเต้น รับปากไปอย่างไม่ลังเลสักนิด

นี่คือการแสดงให้เห็นว่าหลีชิงเยียนไว้ใจตัวเอง!

ตอนบ่าย เฉินเป่ยขี่จักรยานมาถึงที่อาคารตระกูลหลี นำไมบัคคันนั้นขับออกมาจากโรงรถชั้นใต้ดิน ขับไปทางที่อยู่โรงแรมที่หลีชิงเยียนให้มา

ไมบัคเอสคลาสจอดอยู่หน้าประตูโรงแรม ผู้หญิงรูปร่างงดงามผมยาวสวมแว่นตาดำเดินฉับไวออกมาจากหน้าประตูโรงแรม

เฉินเป่ยนั่งอยู่ที่นั่งคนขับหันหน้ามองทางสาวหุ่นดีผมยาวคนนั้น รู้สึกว่าสาวรูปร่างงดงามคนนี้มีความคุ้นตาอยู่นิดๆ อย่างคาดไม่ถึง