บทที่103 สำนักอื้อจูถัง

บทที่103 สำนักอื้อจูถัง

“ไม่ได้!”

พอโม่ถีซือได้ยินเฉินเป่ยพูดถึงคืนวันนั้นขึ้น ร่างอ่อนช้อยสั่นอย่างรุนแรง ภายในดวงตางดงามเผยพลังคลื่นยักษ์หนาวเย็นออกมา

โม่ถีซือไม่กล้าย้อนความทรงจำ ไม่กล้านึกย้อนถึงทุกอย่างที่ประสบในค่ำคืนวันนั้น!

เฉินเป่ยถอนหายใจทีหนึ่ง สีหน้าจำใจพอสมควร “โม่ถีซือ ถ้าไม่ใช่ก่อนหน้านี้เธอหาเรื่องฉันเข้า ฉันคงไม่ทำถึงขั้นนี้……”

“หุบปาก!” ร่างกายโม่ถีซือสั่นเทา ถลึงตางดงามใส่เฉินเป่ยอย่างโหดเหี้ยม

ถ้าสายตามีพลังทำลายล้าง……เกรงว่าสภาพเฉินเป่ยคงพังยับเยินไปตั้งนานแล้ว

“หลง! นายจำเอาไว้ ฉันจะไม่ปล่อยนายไปตลอดกาล……ความเจ็บปวดที่ฉันได้รับในคืนวันนั้น ต้องมีสักวันที่ฉันจะเอาคืนไปร้อยเท่า!” โม่ถีซือกอดหน้าอก ตะคอกเสียงดุ

โม่ถีซือระเบิดความโกรธขึ้นมา ทั่วตัวเต็มไปด้วยความดุเดือดและแรงอาฆาต ทำให้อุณหภูมิภายในรถ เหมือนจะลดลงไปหลายองศา!

เฉินเป่ยจ้องมองใบหน้างดงามของโม่ถีซือ หมดคำจะพูดอยู่บ้าง……โม่ถีซือ เดิมทีไม่เหมือนกับภายนอกที่อ่อนโยนสวยงามนั้น……ภายใต้รูปโฉมงดงามเพริศพริ้งนั้นของหล่อน สิ่งที่ครอบครองคือจิตวิญญาณที่ฉลาดราวกับปีศาจ!

คนมากมายเหลือเกิน เพราะประเมินการณ์ต่ำ และชดใช้ด้วยชีวิต……

“โม่ถีซือ มีอะไรเธอพุ่งมาที่ฉัน อย่าลงมือกับคนอื่น” เฉินเป่ยดูดบุหรี่ลึกๆ ทีหนึ่ง บอกไป

“ฉันกลับสนใจหลีชิงเยียนผู้หญิงคนนั้นมากกว่า” โม่ถีซือส่งเสียงหัวเราะเยาะ จ้องเฉินเป่ยไปตรงๆ

สีหน้าเฉินเป่ยเปลี่ยนแปลงฉับพลัน ตอนที่ได้ยิน “หลีชิงเยียน” สามคำนี้ ชั่วขณะนั้นก็ทิ่มแทงตรงจุดอ่อนนุ่มในใจของเขาแล้ว!

ดวงตาทั้งคู่ของเฉินเป่ยสะท้อนความดุเดือดที่หวาดผวา! เขายื่นมือราวฟ้าแลบ บีบลำคอขาวเนียนของโม่ถีซือไว้!

“โม่ถีซือ! เธอกล้า! เธอกล้าแตะต้องหล่อนก็ลองดู! เชื่อรึเปล่าว่าฉันถล่มวังเธอ!” เฉินเป่ยตะคอกเสียงดุ เสียงสั่นสะเทือนว่างเปล่า!

โม่ถีซือล้วนรักษาความสงบตั้งแต่แรกจนจบ ดวงตางดงามจ้องมองเฉินเป่ย หัวเราะเยาะ “หึ ดูแล้วนายหวั่นไหวกับผู้หญิงคนนั้นจริงๆ……ทำไม นายอยากบีบฉันให้ตายเหรอ?”

โม่ถีซือสีหน้าถากถาง “เวลานี้ฐานทัพของนายกำลังถูกขีปนาวุธล็อกไว้ยี่สิบลูก……ยี่สิบลูก ขอเพียงโจมตีคลังสรรพาวุธที่ฐานทัพนาย……คงพอจะทำให้กำลังของนายเจ็บหนักเลยมั้ง……”

เฉินเป่ยหน้าตระหนก โม่ถีซือผู้หญิงคนนี้ก็เหมือนปีศาจอย่างยิ่ง ตั้งอกตั้งใจคิดแผนการทั้งหมดมาเรียบร้อย……แม้กระทั่งคำนวณถึงสิ่งที่เฉินเป่ยจะลงมือ

เฉินเป่ยกัดฟัน……มีน้อยมากที่เขาจะโดนคนควบคุม โม่ถีซือคล้ายกับเป็นดาวมฤตยูของเขา วางแผนการกับเขาอย่างไม่มีผิดพลาดสักนิดเดียว!

“สรุปว่าเธอ……ต้องการอะไร?” เฉินเป่ยถามขึ้น

“ฉันมาที่หู้ไห่ ไม่ใช่เพื่อมาฆ่านายหรอก……ชีวิตของนายเป็นของฉัน ตอนนี้ฉันยังไม่อยากจัดการเร็วขนาดนั้น” โม่ถีซือพูดเรียบๆ

เฉินเป่ยดวงตาประกาย ดวงตาที่ดุเดือดเปลี่ยนมาล้ำลึก “งั้นเธอมาเพื่ออะไรกัน? มาทำให้หู้ไห่ปั่นป่วน?”

“ฉันไม่ได้สนใจเมืองหู้ไห่เลย ฉันปั่นป่วนหู้ไห่แล้วฉันได้ประโยชน์อะไร?” โม่ถีซือยิ้มอย่างพราวเสน่ห์ “ฉันแค่มาเอาของอย่างหนึ่งที่เมืองหู้ไห่ ได้มาแล้วก็จะไป”

“เพียงแค่ของอย่างหนึ่ง?” สายตาเฉินเป่ยยิ่งล้ำลึกขึ้น

โม่ถีซือ ถ้าพูดเป้าหมายของหล่อนออกมา เฉินเป่ยกลับยังไม่คิดว่ามีอะไร……แต่โม่ถีซือเพียงแค่บอกว่าเอาของบางอย่างหนึ่ง นี่จะให้เฉินเป่ยเชื่อได้อย่างไร?

นางฟ้าผู้เฉลียวฉลาดแห่งโลกชั่วร้ายที่น่าเกรงขามมาถึงเมืองหู้ไห่จากที่ห่างไกล เพียงเพื่อมารับของอย่างหนึ่ง คนโง่เท่านั้นแหละถึงจะเชื่อ

“ถูก รับเสร็จฉันแล้วก็ไป” รอยยิ้มนางฟ้าผู้เฉลียวฉลาดสงบ กลับทำให้คนเดาไม่ออกว่าในใจหล่อนกำลังคิดอะไร

กลิ่นหอมอ่อนๆ ราวกับดอกกล้วยไม้บนตัวนางฟ้าผู้เฉลียวฉลาดลอยเข้าภายในจมูกของเฉินเป่ย จากนั้นพูดเบาๆ “ออกรถเถอะ”

…………

ภายในคฤหาสน์หรู หลีชิงเยียนดูโทรทัศน์อยู่ในห้องนอนตั้งนาน ประตูคฤหาสน์ถึงถูกผลักเปิด เฉินเป่ยเดินเข้ามาจากด้านนอก

“ส่งที่โรงแรมแล้วเหรอ?” หลีชิงเยียนถามขึ้น

เฉินเป่ยพยักหน้า สีหน้าเรียบเฉย แต่ในดวงตาทั้งคู่มีเมฆพยับก่อหวอดหมุนเป็นเกลียวไม่สลายหายไปตั้งแต่ต้นจนจบ

“ประธานหลี ผมง่วงแล้ว ผมกลับห้องไปนอนก่อนนะ” หลังเฉินเป่ยพูดจบ พอกลับถึงห้องนอน ถึงต่อสายโทรศัพท์แล้ว