บทที่148 โชคชะตาตัดสินชัยชนะ

บทที่148 โชคชะตาตัดสินชัยชนะ

หลีชิงเยียนเป็นคนตระกูลหลี รู้หลีเช่าเทียนดี แน่นอนว่ารู้จักหลีเช่าหงด้วย

หลีเช่าเทียนมีชื่อเสียงในเมืองเยี่ยนจิง ไม่เพียงแต่หลีชิงเยียนที่รู้ คนทั้งเยี่ยนจิงก็รู้

แต่หลีเช่าหงไปรับราชการ เลยไม่เด่นเท่าหลีเช่าเทียน ไม่ค่อยมีชื่อเสียง จนทำให้คนเข้าใจผิดว่าตระกูลหลีมีลูกชายคนเดียวคือหลีเช่าเทียน

แต่ในความเป็นจริงแล้ว มีคนจำนวนน้อยที่รู้ว่า หลีเช่าหงเป็นพี่ชายหลีเช่าเทียน ในสภาพแวดล้อมแก่งแย่งชิงดีของวงการราชการ ดุเดือดมาก หลีเช่าหงไม่เพียงเอาตัวรอด แต่ยังไต่เต้าขึ้นสูงได้อีก ได้รับความชื่นชมมากมาย……เป็นที่ประจักษ์ว่าหลีเช่าหงแกร่งกว่าหลีเช่าเทียนมาก

อยากน้อยก็ด้านจิตใจ ที่ไม่อ่อนแอ

หลีชิงเยียนกอดอก มองชายหัวทองอย่างเย็นชา หลังจากได้ยินชื่อหลีเช่าหง แววตาของเธอลุ่ม ลึกขึ้นมาทันที สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา ไม่สู้ดีนัก

“หลีชิงเยียน รีบปล่อยฉันนะ คุณชายใหญ่ให้ฉันมาหาเธอเอง”ชายหัวทองดิ้นไม่หยุด แต่โดนยามหลายคนกดเอาไว้

“บังอาจ ชื่อประธานหลีแกก็กล้าเรียก！”ยามคนหนึ่งตะโกน และเกือบตบฉาดลงบนหน้าเขา

ชายหัวทองไม่สนใจ ในใจต่อต้านอย่างหนัก เขาตามคุณชายใหญ่จากเยี่ยนจิงมาถึงหู้ไห่ คน พวกนี้ไม่เพียงไม่ยอมรับเขา แม้แต่คุณชายพวกมันก็ไม่เว้น！

“ปล่อยเขา”ในเวลานี้ หลีชิงเยียนเอ่ยปากขึ้น ยามจึงได้ปล่อยมือ ชายหัวทองหล่นตุ๊บลงบนพื้นก้นจ้ำเบ้า

ยามหลายคนเดินออกจากห้องทำงาน ชายหัวทองลนลานตะกายขึ้นมา จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ปัด

ฝุ่นบนสูทเบาๆ

“แค่แมลงไม่กี่ตัว！”ชายหัวทองกระทืบเท้าออกจากห้อง พูดเบาๆ

“ว่ามา หลีเช่าหงให้มาทำไม”หลีชิงเยียนจ้องเขม็งไปที่ชายหัวทอง พูดเสียงลุ่มลึก

“คุณชายใหญ่มาหู้ไห่ครั้งแรก ไม่คุ้นกับชีวิตที่นี่ อยากเชิญคุณร่วมรับประทานอาหารค่ำ แล้วหารือบางเรื่องกับคุณ”ชายหัวทองพูดเสียงเรียบ น้ำเสียงยโสโอหัง

หลีชิงเยียนขมุ่นคิ้ว“ฉันบอกแล้ว ว่าฉันไม่สามารถให้ท่าเรือกับสนามบินใครได้ ให้เขาตายใจเถอะ”

ชายหัวทองส่ายหน้า“คุณชายใหญ่บอกไม่ใช่เรื่องนี้ เขาไม่สนใจเรื่องนี้ เขาแค่อยากให้คุณกับคุณพ่อ กลับเข้าตระกูลหลี”

กึก！

หลีชิงเยียนชะงักกับคำนี้ของชายหัวทอง ราวกับสายฟ้าฟาด ร่างบอบบางราวถูกกระตุก เบิกตาโพลงอย่างตกตะลึง

เธอคิดไม่ถึง ว่าชายหัวทองจะพูดคำนี้ออกมา และยิ่งไม่คาดคิดว่า จะเป็นความคิดของหลีเช่าหง！

หลีชิงเยียน หลีหยาง เดิมทีเป็นสมาชิกครอบครัวของตระกูลหลีเยี่ยนจิง ในปีนั้นโดนประณามจนต้องมาหู้ไห่ แต่ไม่ว่าจะเป็นเธอหรือหลีหยาง ต่างก็อยากจะกลับสู่ตระกูลหลีใจจะขาด

แต่ว่าพวกเขารู้ แค่ปรารถนา ตระกูลหลีไม่ต้อนรับพวกเขาแล้ว และสิ่งนี้ก็เป็นเรื่องที่ไม่คาดฝัน

และตอนนี้ คุณชายใหญ่ บอกว่าจะให้เธอกับหลีหยางกลับไป

หลีชิงเยียนตกตะลึง หายใจถี่ แต่ก็กลับมาสงบได้ง่าย

“คุณชายใหญ่ไม่เหมือนคุณชายสอง เขาแค่อยากช่วยพวกเธอ กลับตระกูลหลี นี่เป็นความในใจของเจ้าของบ้าน” ชายหัวทองยิ้มอย่างสังเกตการณื มองดูท่าทีเหม่อลอยของหลีชิงเยียน ทุกอย่างเป็นตามที่คุณชายใหญ่พูด

ชายหัวทองรู้สึกเลื่อมใสคุณชายใหญ่ยิ่งนัก วางแผนได้แยบยลเหลือเกิน

หลีชิงเยียนกำลังเหม่อลอยชายหัวทองจึงยื่นบัตรงานเลี้ยงที่ล้ำค่าใบหนึ่งให้ รอบกรอบบัตร สลักทอง เป็นประกายใต้แสงไฟ

จากนั้น ชายหัวทองจึงไม่รบกวนหลีชิงเยียนอีก และบอกลาไป

รอจนชายหัวทองไปแล้ว หลีชิงเยียนจึงสับสนขึ้น เธอกำบัตรเชิญไว้ในมือ ที่กำลังสั่นเทา

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ เฉินเป่ยกลับมาถีงอาคารตระกูลหลี ในตอนที่ผลักประตูห้องทำงานประธานหลี เฉินเป่ยก็เห็นเงาร่างสวย กำลังเปลือยเท้า ยืนเงียบๆอยู่ริมหน้าต่าง มองไปรอบๆเมืองหู้ไห่

ในเวลานี้ เงาหลังนี้ ดูอ้างว้าง

เฉินเป่ยยิ้มยกมุมปากขึ้น อย่างเร็ว สายตาเขาจับจ้องไปที่เท้าขาวเนียนคู่นั้น ข้างๆมีรองเท้าส้นสูงสีสวยสดวางอยู่

เฉินเป่ยบิดไปบิดมาเข้าไปใกล้ แต่หลีชิงเยียนแทบไม่รู้สึก ทันใดนั้น เท้าของหลีชิงเยียนก็ถูกห่อหุ้มด้วยความอบอุ่น เธอก้มหัว เห็นเฉินเป่ยจับเท้านั้นอยู่ อีกมือกำลังกุมรองเท้าส้นสูง แล้วค่อยๆจับเท้าเธอใส่