บทที่170 คนจ้างลึกลับลงมืออีกครั้ง

บทที่170 คนจ้างลึกลับลงมืออีกครั้ง

"หนูไม่มีวันเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจของตนเอง ลดตำแหน่ง สำหรับเขาแล้วมันคือการลงโทษ และเป็นการเรือนพนักงานในบริษัท ถ้าเขาไม่ได้ถูกลงโทษในสิ่งที่ทำอย่างสาสม พนักงานในบริษัทจะมองยังไงคะ?" หลีชิงเยียนพูดขึ้น "เชือดไก่ให้ลิงดู ถึงแม้หนูจะเห็นใจในความลำบากของเขา แต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนการตัดสินใจของตนเองเพราะเขา ไม่อย่างนั้นบริษัทจะวุ่นวายไปหมด"

ดวงตาคู่สวยของหลีชิงเยียนเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ต่อให้หลีหยางพูดอะไร เธอก็ไม่มีทางเปลี่ยนจุดยืนของตนเอง

หลีหยางครุ่นคิด ทางด้านหยางเหวินห้าวยังคงพูดด้วยความไม่พอใจ "ประธานหลี......"

"นายไม่ต้องพูดอะไรมาก ฉันตัดสินใจแล้ว” หลีชิงเยียนพูดตัดประโยคขึ้นมา น้ำเสียงของเธอหนักแน่น โดยไม่เหลือช่องว่างให้สงสัย

สีหน้าของหยางเหวินห้าวนิ่งค้าง ใบหน้าของเขาฉายความผิดหวัง ความหวังที่มรมืดบอดลง

"ลูกพูดถูก เพื่อคนหมู่มาก ถ้ายอมทำตามคำขอร้องของเขา บริษัทจะวุ่นวายไปหมด กฎของบริษัทจะไม่มีใครยอมปฏิบัติตาม" หลีหยางเงยหน้าขึ้น พยักหน้า เห็นด้วยกับคำพูดของหลีชิงเยียน

หลีหยางเอียงคอ หันไปทางหยางเหวินห้าว แล้วถอนหายใจเบาๆ

เฉินเป่ยมองไปทางหยางเหวินห้าว คลายยิ้มเบาๆ แล้วพูดปลอบโยน "ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เงินคือสิ่งที่หาได้ง่ายที่สุดบนโลกใบนี้......อยากหาเงิน มีวิธีตั้งมากมาย"

ทางด้านหลีชิงเยียนที่ยืนอยู่ข้างๆปรายตามองเฉินเป่ย ภายในใจของเธอหมดคำพูด คนที่ไม่เจอกับตัวไม่รู้หรอก เฉินเป่ยพูดออกไปง่ายๆแบบนั้น เขายังคงต้องอาศัยตนเองในการเลี้ยงชีพ......ผู้ชายชาตรีคนหนึ่ง มีสิทธิ์อะไรมาปลอบหยางเหวินห้าว......อย่างน้อยๆเงินเดือนที่หยางเหวินห้าวเคยได้รับ มันเป็นตัวเลขที่เฉินเป่ยไม่สามารถจินตนาการได้

ทางด้านหลีหยาง เมื่อเห็นเฉินเป่ยพูดแบบนี้ เขานิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นคลายยิ้ม

หยางเหวินห้าวเบะปาก ก่นด่าในใจ เฉินเป่ยยังมีหน้ามาปลอบเขา......สำหรับเขาแล้ว เห็นได้ชัดว่าเฉินเป่ยที่เพิ่งได้นั่งในตำแหน่งรองประธาน กำลังได้ใจ

คนที่อยู่ที่นี่จะรู้ได้ยัง คำพูดนี้ของเฉินเป่ยพูดอย่างง่ายดาย แต่ในความเป็นจริงสำหรับเขาแล้วมันคือความจริง!

เมื่อเทียบกับเรื่องความรู้สึก เงินคือสิ่งที่ได้มาง่ายมาก

ขอแค่ขยันและตั้งใจ ต้องมีผลตอบแทนอย่างแน่นอน......สาเหตุที่เฉินเป่ยสามารถพูดอย่างไม่คิดอะไร เป็นเพราะเขาใช้ประสบการณ์จริงในชีวิตพูดคำนี้ออกมา!

ทุกครั้งที่ทหารรับจ้างปฏิบัติภารกิจ เขาจะได้รับผลตอบแทนราคาสูง เป็นจำนวนเงินที่ทุกคนที่อยู่ตรงนี้ ยากจะคิดจินตนาการได้

ดังนั้นจึงอย่าได้พูดถึง การปกป้องต่างๆมากมาย การลอบฆ่าและการวงการเทคโนโลยีขั้นสูง ธุรกิจของเฉินเป่ยทุกอย่างล้วนเกี่ยวข้อง.......โดยเฉพาะครั้งหนึ่ง......ประเทศอังกฤษที่จะจ่ายผลตอบแทน ด้วยเหตุนี้ครั้งนั้นเฉินเป่ยจึงพาคนบุกไปฆ่าถึงห้องทดลอง แย่งชิงเอาวัสดุนาโนที่ประเทศอังกฤษทุ่มทุนในการสร้าง......นั่นเป็นสิ่งของต้องห้ามของประเทศอังกฤษ！

คนที่อยู่ต่างประเทศ ต่างก็รู้ความลับนี้เป็นอย่างดี บนโลกใบนี้ไม่เกินหนึ่งมือ！ นี่เป็นความอับอายครั้งยิ่งใหญ่ของประเทศอังกฤษ ความเจริญก้าวหน้าและยิ่งใหญ่ของราชาหลง ล้วนประทับอยู่ในใจของประเทศอังกฤษ！

วัสดุนาโนที่แย่งชิงมานั้น เวลานี้ยังอยู่ในชั้นใต้ดินของวิลล่าที่โคลัมเบีย มีทหารเฝ้าเอาไว้อย่างหนาแน่น ได้ยินว่าแต่ละมิลลิกรัม สามารถซื้อธนาคารได้หลายที่！

วัสดุนาโนพวกนี้ ไม่สามารถใช้เงินทองในการประมาณมูลค่าได้ คนที่มีความสามารถในการซื้อมัน มีแต่ประเทศที่ยิ่งใหญ่เท่านั้น！

ครั้งนั้น อังกฤษโมโหจนแทบกระอักเลือด พวกเขาคิดไม่ถึง เพียงแค่ความโลภในเรื่องผลตอบแทนเล็กๆน้อยๆ จะทำให้เกิดความเสียหายที่ไม่สามารถประมาณมูลค่านับสิบปีได้！

เรื่องนี้ เฉินเป่ยแทบจะไม่บอกกับใคร เพราะมันเป็นเรื่องที่น่าตกใจมาก ถ้าหากถูกหลีชิงเยียนรู้เข้า เกรงว่าเธอคงจะตกใจจนหน้าซีดขาวไปหมด！

ดังนั้นสำหรับเฉินเป่ย เขาไม่ขาดเหลือเรื่องเงินทอง ที่เก็บของชั้นใต้ดินในวิลล่าหรูพวกนั้นของเขา ล้วนเป็นของมีค่าทุกชิ้นจนทำให้คนนอกถึงกับอิจฉาตาร้อน！

เป็นเพราะเหตุนี้ เฉินเป่ยจึงยอมพูดออกมา เพียงแต่น่าเสียดาย หยางเหวินห้าวกลับไม่รับฟัง

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ ผมก็ทำได้เพียงแค่ลาออกจากบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป แล้วหาวิธีอื่น" หยางเหวินห้าวพูดด้วยเสียงแหบพร่า รอให้ถึงตอนที่หลีหยางลุกขึ้นอยากจะวิ่งตามเขาไปนั้น ไม่รู้ว่าเขาเดินออกไปตรงไหนแล้ว

"ปล่อยเขาไปเถอะค่ะ ปล่อยให้เขาเกิดเองตายเอง" หลีชิงเยียนพูดด้วยเสียงเย็นชา

หลีหยางถอนหายใจ แต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรได้ เขาเปลี่ยนบทสนทนา หันไปมองเฉินเป่ยคลายยิ้มแล้วพูดขึ้น "เจ้าเฉิน คำพูดของนายเมื่อกี้ ดูเข้าใจสัจธรรมของชีวิตมาก"

"ชมเกินไปแล้วครับๆ" เฉินเป่ยพูดด้วยความเกรงใจ หลีหยางพูดด้วยความสนุก "คนที่ไม่รู้ ฉันคงจะคิดว่านายรวยมากแน่ๆ"

สีหน้าของเฉินเป่ยนิ่งเฉย "เงิน เป็นเพียงแค่ตัวเลขเท่านั้นครับ"

ทางด้านหลีชิงเยียนที่อยู่ด้านข้างหัวเราะในลำคอ สีหน้าเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

หลีหยางนิ่งงัน ทว่ากลับหัวเราะและส่ายหน้าด้วยความจนปัญญา ถ้าหากเฉินเป่ยรวยจริงๆ เขาคงไม่จำเป็นต้องเป็นลูกเขยที่แต่งเข้าบ้าน

แม้แต่หลีหยาง ก็ยังไม่เชื่อคำพูดของเฉินเป่ยเมื่อครู่

เป็นเรื่องธรรมดาที่พวกเขาไม่รู้ สำหรับเฉินเป่ย จริงๆแล้วเงินไม่ใช่สิ่งสำคัญอีกต่อไป เป็นเพียงแค่ตัวเลขเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องสนใจ

สิ่งที่เขาต้องสนใจคือ เงินค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันที่หลีชิงเยียนให้เขา นั่นเป็นเงินที่ประธานคนสวยให้ มันมีความหมายแตกต่างออกไป

จนกระทั่งเกือบห้าทุ่ม หลีชิงเยียนค่อยเดินออกมาจากบ้านของหลีหยาง เพื่อกลับบ้านของตนเอง

เฉินเป่ยขับรถไมบัคมาด้วยความเชื่อฟัง จอดเทียบข้างทาง รอหลีชิงเยียนและซูเหลยขึ้นรถ แล้วขับรถพาทั้งสองกลับบ้าน

หลังจากกลับไปถึงบ้าน หลีชิงเยียนและซูเหลยอาบน้ำแล้วพักผ่อน เวลานี้ เฉินเป่ยโทรศัพท์ไปหาชิงเหนียน

…………

ภายในร้านอาหารยุโรปหรูหราแห่งหนึ่ง เครื่องดนตรีหรูกำลังบรรเลงเพลงในห้องอาหาร มีการตกแต่งด้วยความหรูหรา ชิงเหนียนแต่งกายด้วยชุดสูทและรองเท้าหนัง ในมือถือมีดและส้อมเอาไว้ ด้านหน้าของเขามีหญิงสาวหน้าตาดีและมีสง่านั่งอยู่

ทั้งสองดื่มด่ำกับสเต๊กเนื้อสไตล์ยุโรป พร้อมกับพูดคุยเรื่องต่างๆ

ในเวลานี้เอง เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทำลายบรรยากาศสุดพิเศษทันที

สีหน้าของชิงเหนียนแลดูไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ เขาพูดพึมพำ "ประสาทรึเปล่า ถึงโทรศัพท์มาเวลานี้"