บทที่193 ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ

บทที่193 ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ

“เรื่องอะไรกัน?” ใบหน้างดงามของไอรีนเผยความตกใจออกมา ท่าทางตื่นตระหนก

ในใจไอรีนสั่น ดวงตางดงามจ้องภาพคนที่เต็มไปด้วยความบ้าระห่ำกดดัน การแสดงออกทางสีหน้าของเธอไม่ใช่แสร้งออกมา เธอตกใจต่อแขกที่ไม่ได้รับเชิญนี้อย่างมาก

เฉินเป่ยไม่ได้พูดอะไร แต่จ้องภาพคนคนนั้นที่ด้านนอกร้านหม้อไฟ แววตายิ่งล้ำลึก

เขาคลำบุหรี่มวนหนึ่งออกมา ถึงในร้านจะห้ามสูบบุหรี่ แต่เวลานี้เจ้าของร้านหม้อไฟตกใจจนรู้แต่วิธีหนีไปถึงที่ไหนแต่นานแล้ว เฉินเป่ยเวลานี้กำลังสูบบุหรี่ ใครจะมายุ่ง!

“พวกแกใครกัน! ขวางหน้าบ้านทำอะไร ไสหัวไป!” ในที่สุดลูกค้าที่ร่างกายกำยำคนหนึ่งก็กลั้นไม่ไหวขึ้นมา พุ่งออกมาด้านนอกร้านหม้อไฟ ตะโกนเสียงดัง

“ปึง!”

เสียงพูดของลูกค้าพึ่งจบลง มีภาพโหดเหี้ยมปรากฏขึ้นทันใด นายทหารคนหนึ่งทักษะวาร์ปตัว ชั่วพริบตาเดียวก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าของลูกค้าแล้ว

หนุ่มใหญ่คนนั้นสีหน้าเปลี่ยนไป ดวงตาทั้งสองหดฉับพลัน!

“ตึง!”

เสียงคำรามที่น่าหดหู่ นายทหารคนนั้นค่อยๆ เก็บขากลับ ส่วนหนุ่มใหญ่คนนั้นกลายเป็นว่าวที่สายขาดไปตั้งนานแล้ว ลอยออกไปด้วยความไว ราวกับกระสอบทราบถุงหนึ่ง กระแทกที่พื้นอย่างหนัก ทำให้ลูกค้าแต่ละคนที่อยู่ในเหตุการณ์สีหน้าแข็งทื่อ ในใจสั่นสะท้าน!

เพียงขาเดียวยังทำให้หนุ่มใหญ่คนนั้นลมหายใจเบาบาง ลมเข้าน้อยแต่ลมออกมาก

พลังแฝงของขานั้นช่างน่าสยองขวัญเหลือเกิน ขาเดียวยังทำให้คนบาดเจ็บหนัก

ดวงตาของไอรีนประกายความหมายเคร่งขรึมนิดๆ สายตาของเธอกวาดมองผ่านนอกร้านหม้อไฟ นายทหารพวกนี้ฝีมือโดดเด่น ล้วนเป็นอัจฉริยะในหมู่ทหาร

คนที่มีอำนาจสามารถพาหน่วยรบแบบนี้มาได้คือที่กองทหารต้าหัว ทั้งหมดที่มีคืออิทธิพล

วันนี้ ผู้ที่มาไม่เป็นมิตร

“ไม่ต้องกังวล พวกนี้ล้วนเป็นปลาซิวปลาสร้อย” ทันใดนั้นฝ่ามือใหญ่ที่หนากว้างวางบนไหล่ของเธอทันใด เสียงที่สงบเรียบนิ่งลอยมาจากด้านข้าง ไอรีนหันหน้า มองเห็นสีหน้าของเฉินเป่ยมองทางด้านนอก คาดไม่ถึงยังมีการเหยียดหยามนิดๆ

ไอรีนสีหน้าฝืด ส่ายหน้าหัวเราะจำใจ คนพวกนี้เป็นปลาซิวปลาสร้อย? ล้อเล่นรึไง นั่นเป็นเพราะเฉินเป่ยไม่ได้เปิดหูเปิดตาต่างหาก

สถานะของคนเหล่านี้กับสถานที่ที่มา เกรงว่าเป็นสิ่งที่เฉินเป่ยจินตนาการไม่ถึง

“เปิดตัวเรื่องน่าสนุก” ห่างจากร้านหม้อไฟราวร้อยเมตร หวงหรุงจ้องมองฉากนี้อย่างเย็นชา สีหน้าฮึกเหิม

มุมปากหวงปิงโค้งรอยยิ้มขึ้น “อารองของลูกด้านนอกค่อนข้างระวังมาก มีการเตรียมพร้อม เดี๋ยวพวกเราสามารถจัดงานเลี้ยงต้อนรับอารองของลูกได้”

หลังหวงปิงพูดจบ ต่อสายโทรศัพท์ไป พูดสั่ง “รีบไปจ้องห้องอาหารห้องหนึ่ง……เอาแบบพิเศษ”

ร้านหม้อไฟเงียบสงัด ลูกค้าไม่น้อยกำลังดูความเคลื่อนไหวที่จะเกิดการก่อการร้าย มองทางหน้าประตูร้านหม้อไฟ แต่บนหน้ามากบ้างน้อยบ้างล้วนปรากฏความหวาดกลัว พวกเขากลัว ภาพคนนั้นที่ราวกับแสงแดดจ้าด้านนอก ดวงตาเย็นเฉียบราวน้ำค้างแข็ง สายตานั้นกวาดผ่าน ทำให้หัวใจของพวกเขาเต้นจนใกล้จะหยุดชะงักแล้ว

“พวกเขาเป็นใคร?” ไอรีนขดตัวทางเฉินเป่ยไป ทั้งร่างกายอ่อนช้อยแนบไปบนตัวของเฉินเป่ย

กลิ่นหมออ่อนๆ เหมือนดอกกล้วยไม้ทะลุเข้าในจมูกของเฉินเป่ย เฉินเป่ยสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ นั้นเข้าเบาๆ กลิ่นน้ำหอมบนตัวของไอรีนละมุนสดชื่น

ในใจเฉินเป่ยเกิดความเคลื่อนไหว สะบัดความไม่พอใจอย่างอื่นออกหมด ไอรีนเป็นชั้นยอดกับคะแนน9.9อย่างแน่นอน ในฐานะราชาหลงที่เห็นผู้หญิงมานับไม่ถ้วน ต้องยอมรับว่าไอรีนหน้าตรงนั้นงดงามที่สุด

อย่างที่ชิงเหนียนว่าไว้ เฉินเป่ยสมัยอยู่ต่างประเทศ เจ้าชู้ประตูดิน ปัจจุบันชิงเหนียนนิสัยเจ้าสำราญ สามารถพูดได้ว่าโดนเฉินเป่ยพาเสียนิสัย

แต่ตอนนั้นเฉินเป่ยในฐานะผู้มีประสบการณ์เหนือขั้น สาวงามชั้นหนึ่งระดับไอรีนนี้ยังไม่เคยเจอเท่าไร

งดงามบุคลิกดูดีอย่างไอรีนนี้ กลัวว่ามีเพียงหลีชิงเยียนและเทพธิดาแห่งภูมิปัญญาของตะวันตกที่สามารถเปรียบเทียบได้

“พวกเขาคงไม่ได้มาหาพวกเราหรอกมั้ง” ดวงตาที่ใสแจ๋วของไอรีนกะพริบเบาๆ ใบหน้างดงามเผยความกลัวระดับหนึ่ง มองทางเฉินเป่ย

และเวลานี้ในใจเธอไม่สะทกสะท้านอย่างยิ่ง เธอเพียงแค่กำลังลองเชิง ลองเชิงการตอบสนองของเฉินเป่ยที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้

เฉินเป่ยสีหน้านิ่งเฉย “ถึงแม้จะมาหาพวกเรา คุณก็ไม่ต้องกังวล ทุกอย่างมีผมอยู่”

หลังเฉินเป่ยพูดจบ แขนทั้งคู่โอบไอรีนไว้แน่น ดึงเธอเข้ามาในอ้อมอกอย่างไม่เกรงใจสักนิด

ไอรีนสีหน้าฝืด เฉินเป่ยโอบเธอแน่นมาก ใกล้จะทำให้เธอหายใจไม่ออกแล้ว!

ไอรีนกัดริมฝีปากแดงไว้ เฉินเป่ยคือคนอันพาลมากสุดๆ ฉวยโอกาสนี้ใช้มือไวของเขาคู่นั้น ไม่ได้หยุดลงมาเลย

ฝ่ามือใหญ่ของเฉินเป่ยเต็มไปด้วยหนังด้าน หยาบกร้านมาก ไอรีนอดกลั้นให้เฉินเป่ยลูบไล้ฝ่ามือไปมา……ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย……ฝืนกดแรงอาฆาตไว้ในใจควบคุมไม่ให้ขึ้นมา

มุมปากเฉินเป่ยยกเส้นรัศมีวงกลมที่คนอื่นยากสังเกตได้ขึ้น มือสองข้างของเขาไม่ได้หยุดลง รับรู้ถึงสัมผัสที่อ่อนนุ่ม ลูบเรือนร่างท่อนบนของไอรีนจนใกล้จะรอบหนึ่งแล้ว……

แม้กระทั่งเฉินเป่ยยังใกล้จะคาดคะเนสัดส่วนอกเอวสะโพกของไอรีนได้……

ส่วนโค้งเว้าร่างกายที่สมส่วนเซ็กซี่ของไอรีนประทับตราลึกอยู่ในสมองของเฉินเป่ย……ในใจเฉินเป่ยชมเปาะด้วยความชื่นชม……เพียงแค่รูปร่าง ไอรีนยังจะเซ็กซี่กว่าหลีชิงเยียนอยู่หลายระดับ

ไอรีนมองภาพคนคนนั้นที่อยู่ด้านนอกร้านหม้อไฟใกล้เข้ามา ใบหน้างดงามเผยความจำใจแปลกประหลาดออกมา แขกไม่ได้รับเชิญมาหาถึงที่แล้ว เจ้าหมอนี้ยังอยากจะใช้สมองมาเอาเปรียบอยู่อีก

“เฉินเป่ย คุณปล่อยฉันออกก่อน……” ไอรีนเอ่ยปากเสียงเบา เฉินเป่ยถึงได้ปล่อยไอรีนออก

“เป็นอะไรเหรอ?” เฉินเป่ยถามขึ้น