ตอนที่ 204
บทที่204 องค์กรมังกรของใคร!
October 28, 2026
บทที่204 องค์กรมังกรของใคร!
ไอรีนไม่สามารถรู้ได้ ว่าชื่อขององค์กรมังกรที่มีอายุหลายปีนี้มีที่มาอย่างไร เป็นการตั้งชื่อตามตำนานของผู้ใด เป็นที่มาของการตั้งชื่อว่าหลง!
หลง เป็นบุคคลสำคัญหลักขององค์กรมังกร หากไม่มีเขา องค์กรมังกรก็จะสูญเสียจิตวิญญาณไป!
ไอรีนมองไปยังเฉินเป่ย ดวงตาของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ถามออกไปด้วยสีหน้าสับสน “คุณ ยังรู้อะไรอีก”
เฉินเป่ยพ่นควันบุหรี่ออกมา “จำนวนโควตาขององค์กรมังกร ไม่ได้ถูกกำหนดคุณสมบัติโดยเขา...ใครก็ตามที่ต้องการเข้าองค์กรมังกร จะต้องสร้างคุณสมบัติให้ตัวเองเท่านั้น”
น้ำเสียงของเฉินเป่ยดูไม่แยแสอะไร แต่กลับเต็มไปด้วยสิ่งที่ไม่อาจโต้แย้งได้ ทำให้ไอรีนจึงเลือกที่จะเชื่อเฉินเป่ยอย่างไม่รู้ตัว
“คุณกับองค์กรมังกร สรุปว่าเกี่ยวข้องกันอย่างไร...” ไอรีนถาม
เฉินเป่ยสูบบุหรี่ มองไปยังไอรีน ยิ้มขึ้นอย่างมีเลศนัย “คุณลองทายสิ พูดออกมาเดี๋ยวคุณจะตกใจ”
เฉินเป่ยพูดจบ ภายใต้การเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งของไอรีน จึงเอ่ยปากขึ้น “ให้โอกาสคุณอีกครั้ง อย่าทำงานให้เขาอีก แล้วรีบออกไปจากเมืองหู้ไห่ ไม่อย่างนั้น...”
ดวงตาของเฉินเป่ยคู่นั้นเปลี่ยนเป็นความเย็นชาทันที การสังหารที่เยือกเย็นและดุร้ายก็ได้ปรากฏขึ้นมา! ห่อหุ้มไปทั่วร่างของไอรีน ทำให้รูปร่างที่งดงามของเธอนั้นสั่นสะท้าน “ตาย!”
คำว่า “ตาย” คำนี้ของเฉินเป่ย มีเจตนาของการฆ่าที่รุนแรง ทำให้ดวงตาของไอรีน เผยให้เห็นความตกใจได้อย่างชัดเจน!
“ทั้งสองเส้นทางนี้ให้คุณเลือกแล้ว คุณเป็นคนเลือกเอง” เฉินเป่ยลุกขึ้น เดินออกไปจากห้องส่วนตัว
“ปัง!”
ทันใดนั้นเสียงกระแทกของประตูห้องส่วนตัวก็ดังขึ้น หลังจากประตูปิด ไอรีนก็ยังนั่งอยู่บนเตียงสปริงที่อ่อนนุ่ม มองไปยังทิศทางที่เฉินเป่ยจากไป และตกอยู่ในความคิดฟุ้งซ่าน
หลังจากนั้นไม่นาน ไอรีนก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่สวยงามของเธอก็เปล่งประกายอย่างแน่วแน่ ราวกับว่าเธอกำลังเลือกในสิ่งที่ยากลำบากได้
...............
อาคารตระกูลหลี ภายในสำนักงานประธานบริหาร
หลีชิงเยียนยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกที่สูงจากพื้นจรดเพดาน ราวกับรูปปั้นที่สวยงาม ลำแสงสีทองส่องออกมาจากหน้าต่าง สาดส่องกระทบใบหน้าที่ขาวละเอียดอ่อนของหลีชิงเยียน ราวกับทั่วทั้งร่างของเทพธิดาถูกปกคลุมด้วยรัศมีสีทอง ทั่วทั้งร่างมีเสน่ห์แพร่งพรายออกมาจากเทพธิดา
ในขณะเดียวกัน หลินเฉว่ก็ผลักประตูเข้ามา เมื่อเห็นแผ่นหลังอันงดงามของหลีชิงเยียน ใบหน้าที่สวยงามนั้นก็หยุดนิ่ง
ตอนที่เธอเข้ามาเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน หลีชิงเยียนก็ยืนอยู่ตรงนั้น...ท่านประธานเทพธิดาผู้ประดุจนางฟ้ายืนนิ่งไม่ไหวติงมาหนึ่งชั่วโมงกว่าแล้ว
“ประธานหลี” หลินเฉว่กล่าวเบา ๆ
หลีชิงเยียนมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยดวงตาที่งดงามอย่างสงบ ค่อย ๆ พูด “ผ่านไปนานเท่าไรแล้ว”
“หนึ่งชั่วโมงแล้ว” หลินเฉว่กล่าว
“พวกเขาสองคนไปกินข้าวตั้งนานแล้วยังกินไม่เสร็จอีกหรือ” หลีชิงเยียนขมวดคิ้วทันที เธอไม่เชื่อว่าเฉินเป่ยจะมีเงินไปเลี้ยงข้าวมื้อใหญ่ให้ไอรีนได้...เธอไม่เข้าใจ ที่ไอรีนลดสถานะของตัวเองลง เพื่อไปกินข้าวเที่ยงกับเฉินเป่ย
“บางที ระยะทางอาจจะไกลก็ได้นะคะ” หลินเฉว่คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วแก้ต่างให้เฉินเป่ย
“ติดต่อพวกเขาสองคน ถามว่าจะกลับกันมากี่โมง” หลีชิงเยียนพูดเบาๆ พร้อมกะพริบดวงตาอันงดงามของเธอ
หลินเฉว่พยักหน้า แต่หลังจากเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา จากนั้นก็กดโทรออก สักพักก็วางสายโทรศัพท์ ด้วยสีหน้าเก้อเขิน “ประธานหลี...เขาไม่รับสาย”
“ฉันรู้แล้ว” หลีชิงเยียนแสดงสีหน้าเย็นชา ผู้ชายคนนี้ ตอนนี้ปล่อยตัวตามใจตัวเองไปหมดแล้ว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่!
หลีชิงเยียนได้ตัดสินใจแล้ว รอให้ผู้ชายคนนี้กลับมาก่อน ตนเองจะสั่งสอนให้เขาได้รู้ผลที่ตามมา!
ไม่ลงโทษเขาให้ดี ตนเองก็ไม่ใช่คนสกุลหลี!
ขณะที่หลีชิงเยียนกำลังคิดเช่นนี้อยู่นั้น เฉินเป่ยก็เดินออกจากโรงแรม แล้วโทรศัพท์
“ลูกพี่ มีอะไรหรือเปล่า” ในอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ เป็นเสียงวัยรุ่นที่คุ้นหูก็ดังเข้ามาในหูของเฉินเป่ย
“ตอนนี้องค์กรมังกรยังเหลืออยู่กี่คน” เฉินเป่ยถาม
“คนเต็มแล้ว” ชิงเหนียนที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของโทรศัพท์ตกใจ “ลูกพี่ถามเรื่องนี้ทำไมหรือ”
“ช่วยผมบรรจุคนไปอีกสักคน” เฉินเป่ยพูด “นำคนที่อยู่ในองค์กร ที่ชื่อไอรีนเข้าไปด้วย”
“ลูกพี่นี่ไม่ใช่นิสัยของคุณเลยนะ” ชิงเหนียนตกใจ ราวกับว่าไม่คิดมาก่อนว่าเฉินเป่ยจะใช้วิธีการช่วยเหลือที่ไม่ตรงไปตรงมา
ในความทรงจำของชิงเหนียนคนนั้น ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม เฉินเป่ยก็ไม่เคยหวั่นไหว
“ก็แค่พรสวรรค์” เฉินเป่ยดูเหมือนจะได้ยินเสียงหวือหวาของชิงเหนียน “ผมก็แค่ตกหลุมรักภรรยาของผม คุณอย่าไปคิดมากเลย”
“หลังจากเธอเข้ามาในองค์กรมังกรแล้ว ก็ใช้ระดับพื้นฐานสั่งสอนเธอ” เฉินเป่ยอธิบาย ทำให้ชิงเหนียนมีสติขึ้นในทันที กล่าวด้วยความประหลาดใจ “ลูกพี่ คุณคงไม่ได้คิดจะ...”
เฉินเป่ยพยักหน้า พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก “เธอเป็นเมล็ดพันธุ์ที่ดี ถ้าผมสามารถใช้มันได้ ก็จะสามารถทำให้เธอค้นเจอตนเองที่เธอคิดไม่ถึงได้...แต่การทดสอบเธอ จะต้องเข้มงวดกว่านี้!”
เฉินเป่ยสั่งเสีย ชิงเหนียนจึงเสนอ “อย่างนั้นทำไมไม่ให้ผมไปต่างประเทศเพื่อหาเมล็ดพันธุ์ที่ไม่ได้รับการเพาะและไม่มีพื้นฐานมาก่อนล่ะ”
“ไม่ได้ ฐานทัพเป็นความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ฉันไม่เชื่อใจใคร โดยเฉพาะคนต่างชาติพวกนั้น”
“อย่างนั้นคุณก็สามารถติดต่อกับองค์หญิงของยุโรปได้ เธอสนใจคุณมากไม่ใช่หรือ” ชิงเหนียนอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์พูดด้วยรอยยิ้มอย่างเงียบๆ และพูดออกไปอย่างมีความหมาย
เฉินเป่ยตะคอกอย่างเย็นชา “ช่วงนี้คันไม้คันมือ หรือว่าจะไปต่อยกันหน่อยดีไหม”