บทที่275 บุคคลยิ่งใหญ่ทางทิศตะวันตก!

บทที่275 บุคคลยิ่งใหญ่ทางทิศตะวันตก!

สีหน้าซูเหลยแปลกประหลาด หล่อนทำหน้าไม่พอใจ ถลึงตาใส่เฉินเป่ยแบบเย็นชา เดินตามหลีชิงเยียนเข้ามาในห้องของเฉินเป่ย

หลีชิงเยียนพึ่งเดินเข้ามาในห้องของเฉินเป่ยก็ขมวดคิ้วขึ้นแล้ว

ห้องของเฉินเป่ยรกรุงรังสุดจะทน สามารถพูดได้ว่าทนดูไม่ได้เลย

หลีชิงเยียนกวาดตาสังเกตห้องเฉินเป่ยรอบหนึ่ง จากนั้นโยนเสื้อผ้าสกปรกทิ้งไปสองสามตัว หาที่สะอาดหน่อยแล้วนั่งลงมา จากนั้นหัวเราะเยาะไป “นี่พึ่งมาถึงนานแค่ไหนกัน ฉันก็มองเห็นคอกหมาแล้วเหรอ? ฉันกลัวว่าผ่านไปอีกสักพักกลับมาดูจะกลายเป็นรังหนูซะแล้วสิ”

เผชิญหน้ากับการเสียดสีเหน็บแนมของหลีชิงเยียน เฉินเป่ยหัวเราะหึๆ ซูเหลยที่อยู่ด้านข้างพูดผสมโรงตามมา “เฉินเป่ย ทำไมนายไม่ให้พนักงานเข้ามาทำความสะอาดล่ะ?”

เฉินเป่ยถลึงตาใส่ซูเหลย......ชั่วขณะนั้นอัดอั้นอยู่บ้าง.......แม่งเอ๊ย เธอยังมารังเกียจว่าสกปรกเหรอ? เมื่อคืนไม่รู้ว่าใครที่มานั่งคุยกับฉันในห้องจนถึงดึกดื่น

เฉินเป่ยถลึงตานี้ไป เป็นครั้งแรกที่ทำให้ซูเหลยย้ายสายตาไปอย่างหวาดผวา หันหน้าไปพูดกับหลีชิงเยียน “ประธานหลี ที่ห้องเขารกเกินไปแล้ว พวกเราเปลี่ยนที่กันเถอะ”

“ไม่ พูดในคอกหมานี่แหละ” เทียบกับคอกหมาที่รกรุงรังสุดจะทนอันนี้ หลีชิงเยียนที่ใส่กระโปรงยาวขาวสะอาด ขับรูปร่างที่สมบูรณ์แบบของเธอออกมา กระโปรงยาวสีขาวดุจหิมะ ไม่มีรอยเปื้อนสักนิดเดียว ซึ่งตรงกันข้ามกับที่นี่อย่างชัดเจน

เหมือนกับนางฟ้าที่ไม่มีรอยด่างพร้อยลงมาจากสวรรค์ ตกลงมายังสลัมที่สกปรกสุดจะทน และกลิ่นเหม็นคละคลุ้ง ทั้งสองแตกต่างราวฟ้ากับดิน

หลีชิงเยียนชายตามองเฉินเป่ยทีหนึ่ง สอบถามว่า “นายคิดว่านายทำความสะอาดได้ดีกว่าพนักงานใช่มั้ย?”

คำพูดของหลีชิงเยียนมีความหมายเย้ยหยันนิดๆ คนโง่ต่างก็ฟังกันออก นี่คือการถากถางแบบกลายๆ

ส่วนเฉินเป่ยไม่ถือสาสักนิด ตบๆ รอยยับของเสื้อผ้าบนตัว รอยยิ้มมีการเอาใจ ยิ้มกริ่มตอบ “ประธานหลี นี่ไม่ใช่เพราะผมไม่อยากให้ผู้หญิงคนอื่นนอกจากคุณเข้ามาในห้องของผมหรอกเหรอ”

น้ำเสียงเฉินเป่ยคลุมเครือ สายตาที่คลุมเครือนิดๆ และเร่าร้อนนั้นตกอยู่บนตัวของหลีชิงเยียน ทำให้หลีชิงเยียนนิ่งค้างไปเล็กน้อย ชั่วขณะนั้นสีหน้าหนาวเย็นไม่น้อย

หลีชิงเยียนทำเสียงฮึดฮัด “นายอย่าหลงตัวเองเกินไปหน่อยเลย นายยังไม่คู่ควร”

“ใช่ๆๆ ชิงเยียน คุณพูดอะไรก็ถูกทั้งหมด” เฉินเป่ยยิ้มตอบ เริ่มเปลี่ยนไปเรียกว่าชิงเยียน

ส่วนหลีชิงเยียนจะฟังความหมายแฝงในนั้นไม่ออกได้อย่างไรกัน เธอถลึงตาใส่เฉินเป่ยอย่างแรงทีหนึ่ง ไม่ได้ซักไซ้เรื่องเล็กแบบนี้อีกแล้ว

เธอย่อมไม่รู้ว่าเฉินเป่ยที่มีความลับติดตัวมากขนาดนั้น แม้ว่าซูเหลยจะใช้ความทุ่มเทมากขนาดนั้นก็รู้อะไรไม่มากเท่าไร เขาจะให้พนักงานเข้าห้องของตนเองได้อย่างไรกัน ถ้าเจอความลับเข้า.......นั่นคงยุ่งยากแน่

ความสกปรกสุดจะทนเป็นการปกปิด ปกปิดความลับของเฉินเป่ยถึงเป็นเรื่องจริง

“นายรู้รึเปล่าว่าพรุ่งนี้คือวันอะไร?” หลีชิงเยียนมองทางเฉินเป่ย

เฉินเป่ยไตร่ตรองครู่หนึ่ง เผยรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้งออกมา “รู้สิ วันครบรอบแต่งงานหนึ่งปีของพวกเรา”

“ไสหัวไป!” หน้าผากขาวเนียนของหลีชิงเยียนเส้นเลือดปูดขึ้น เจ้าหมอนี้ ไม่ซื่อตรงตลอดกาลเลย

“พรุ่งนี้จะเริ่มการต่อสู้งานพนันเพชรพลอยแล้ว” ซูเหลยที่ด้านข้างพูดขึ้น

“อ่อ?” เฉินเป่ยยักคิ้ว ดวงตาทั้งคู่ลุ่มลึกขึ้นมา

“ตอนแรกฉันไม่คิดจะให้นายมา และมีตัวเลือกอยู่แล้ว แต่พ่อฉันยังจะให้นายมา.......” คำพูดหลีชิงเยียนหยุดไป ก่อนจะถามว่า “บอกมานะ นายมีความมั่นใจแค่ไหนกัน?”

เฉินเป่ยมองทางหลีชิงเยียน คลำหาบุหรี่มวนหนึ่งออกมา หลังสูบแล้วก็ค่อยๆ พ่นควันบุหรี่ออกมา พูดจาด้วยสีหน้าจริงจัง “ชิงเยียน คุณเชื่อผมมั้ย?”

หลีชิงเยียนมึนงง เห็นท่าทางของเฉินเป่ยเคร่งขรึมขนาดนี้ จึงพยักหน้าแล้ว

“งั้นดี ผมมีความมั่นใจเต็มร้อย” เฉินเป่ยเอ่ยปาก

“หึ!”

ซูเหลยที่อยู่ข้างหลีชิงเยียนหัวเราะเสียง “หึ” ออกมากะทันหัน หล่อนกลั้นไม่อยู่จริงๆ

ส่วนหลีชิงเยียนจ้องเฉินเป่ยแน่น กัดฟันไว้ “นายแน่ใจ?”

“แน่นอน แต่ว่าก็แค่งานพนันเพชรพลอยงานหนึ่งเท่านั้นเอง มีร้อยเปอร์เซ็นต์ก็ไม่มีปัญหาหรอก” เฉินเป่ยโบกฝ่ามือใหญ่ ท่าทางผ่อนคลาย น้ำเสียงของเขานั่นเรียกว่าโอหัง คนทั่วไปยังทนฟังไม่ได้

เพราะท่าทางของเขานี้ ความจริงช่างกวนประสาทเหลือเกิน

“ได้ ถึงตอนนั้นนายโดนแตะออกมาเป็นคนแรก ต่อไปก็ไสหัวออกไปจากบ้านตลอดกาล!”

ในที่สุดหลีชิงเยียนก็ทนกับการโอ้อวดของเฉินเป่ยไม่ไหวแล้ว เธอรีบลุกขึ้นยืนทันที มองเฉินเป่ย แล้วพูดจาเย็นชา

ปีที่แล้วๆ มาปรมาจารย์ประเมินราคาอัญมณีที่ถนัดพนันเพชรพลอยเหล่านั้น ล้วนเป็นคนที่หลีชิงเยียนเชิญมา และพวกเขาเคยพูดกับหลีชิงเยียนด้วยตนเอง งานพนันเพชรพลอย ไม่ได้เป็นเพียงพนันเพชรพลอยธรรมดา จะรวบรวมบุคคลมีความสามารถพิเศษสารพัดมา ถึงแม้จะเป็นพวกเขา แต่สำหรับการเข้าร่วมงานพนันเพชรพลอย ก็ยังไม่มีความมั่นใจเท่าไร

เดิมทีหลีชิงเยียนเพียงแค่อยากลองเชิงเฉินเป่ยนิดหน่อย รู้ดีว่าเขามีความสามารถแค่ไหน ถึงให้ตนเองได้เตรียมใจไว้

แต่ใครจะไปคิดว่าตอนที่เจ้าหมอนี้เคร่งขรึม น้ำเสียงยังใหญ่ขนาดนั้น.......สรุปเขาเข้าใจพนันเพชรพลอยหรือไม่?

เจ็ดส่วนพึ่งประสบการณ์ สามส่วนพึ่งดวง นี่คือพนันเพชรพลอย ใช้ดวงไปสามส่วนเต็มๆ