บทที่277 นายพลหลง!

บทที่277 นายพลหลง!

ในห้องพักของโรงแรม เฉินเป่ยว่างงานอยู่ เขานอนอยู่บนเตียง ส่งข้อความไปหาหนิงหรัว ถามไถ่หนิงหรัวสักหน่อย

เฉินเป่ยถามไถ่ความเป็นอยู่ของหนิงหรัว ที่หู้ไห่ห่างไกลออกไป ทำให้หนิงหรัวที่กำลังทำงาน ซึ่งนั่งอยู่ในห้องทำงาน หยิบมือถือขึ้น อ่านข้อความแล้วทำหน้างุนงง

เธอไม่เข้าใจ เฉินเป่ยส่งข้อความหาเธอกะทันหัน คิดจะทำอะไรกันแน่?

เธอยังตอบสนองตามไม่ทัน ขมวดคิ้วไว้ จ้องข้อความของเฉินเป่ยอยู่ อ่านไปตั้งนาน ครุ่นคิดสักพักใหญ่ ถึงตอบกลับอย่างระมัดระวัง

คาดไม่ถึงเฉินเป่ยที่อยู่อีกฟากหนึ่งนั้นจะตอบกลับฉับไว ทำให้หนิงหรัวตกใจไป ใบหน้าที่ดูดีเผยความสงสัยที่เข้มข้น

และตอนที่เธอกำลังสงสัย ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเฉินเป่ยก็โทรเข้ามาแล้ว

หลังหนิงหรัวรับสาย ในสายนั้นเป็นเสียงผู้ชายที่คุ้นเคย เต็มไปด้วยแรงดึงดูดลอยเข้าหูของหนิงหรัวมา “หนิงหรัว กำลังทำงานอยู่เหรอ?”

“ใช่ค่ะ ประธานเฉิน คุณอยู่ทางนั้นราบรื่นดีรึเปล่าคะ?”

“มีเธอห่วงใย หรือว่ายังไม่ราบรื่นอีกเหรอ?” ในสายนั้นเฉินเป่ยหัวเราะนิ่งๆ มีน้ำเสียงเจ้าเล่ห์หลายระดับที่ทำให้หนิงหรัวตะลึงเล็กน้อย มือที่บีบมือถือไว้สั่นเทาเบาๆ ใบหน้าแดงไปหมด

“อืม.......ประธานเฉินมีธุระอะไรให้ฉันทำรึเปล่าคะ?” หนิงหรัวถามขึ้น

“แน่นอน”

ถ้าฟังแค่เสียงของเฉินเป่ย เสียงของเฉินเป่ยนั้นยังมีเสน่ห์มาก ทำให้เด็กสาวจิตใจหวั่นไหวหลงใหลได้ง่ายมาก

หนิงหรัวได้ยินเฉินเป่ยโทรหาเธอว่ามีธุระ ชั่วขณะนั้นตัวตรงดิ่งขึ้นมา ทำท่าทางที่เตรียมฟังคำสั่ง

“ดูแลตัวเองให้ดี อย่าเป็นหวัดล่ะ” เฉินเป่ยพูดอย่างกะทันหัน “ฉันดูอากาศของหู้ไห่ในช่วงนี้แล้ว อุณหภูมิต่างกันค่อนข้างมาก จะต้องรักษาตัวให้อุ่นนะ”

เฉินเป่ยพูดกำชับอย่างอ่อนโยน ทำให้ชั่วขณะนั้นหนิงหรัวไม่เข้าใจ มึนงงอยู่บ้าง

เธออึ้งค้างอยู่ครู่หนึ่ง บอกว่า “ประธานเฉินคะ ไม่ใช่ว่ามีธุระกับฉันเหรอคะ? ทำไมพูดเรื่องนี้กัน”

“นี่คือธุระที่ฉันโทรหาเธอไง” ในสายนั้น เสียงของเฉินเป่ยสบายจนเรียบเฉยมาก

“หา?” หนิงหรัวตกใจ เฉินเป่ยหัวเราะฮาๆ พูดอธิบาย “ถ้าไม่ดูแลสุขภาพของตัวเองให้ดี รอฉันกลับไปหู้ไห่ จะมาช่วยเหลือประธานหลีด้วยกันได้ยังไง? ตอนนี้เธอกับหลินเฉว่เป็นผู้ช่วยใหญ่สุดของท่านประธานกรรมการหลี ถ้าเธอไม่สบายแล้ว ประธานกรรมการหลีกับหลินเฉว่คงรับมือไม่ไหว”

ได้ยินเฉินเป่ยอธิบาย ใบหน้าหนิงหรัวก็แดงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว เผชิญหน้ากับบทสนทนากับเฉินเป่ยที่กึ่งห่วงใหญ่กึ่งหยอกล้อ หนิงหรัวไม่สบายไปทั้งตัว แม้กระทั่งรู้สึกร้อนแห้งสุดๆ

“ขอโทษค่ะ ประธานเฉิน ฉันทราบแล้วค่ะ” หนิงหรัวพูดเสียงต่ำ

ทั้งสองคนคุยกันต่ออีกสักพัก ทันใดนั้นเฉินเป่ยก็ถามอย่างคาดไม่ถึง “เธอมีแฟนมั้ย?”

“หือ?” ครั้งนี้หนิงหรัวยิ่งงงงวยเพิ่มขึ้นอีก ใกล้โง่ไปแล้ว

“ไม่........มีค่ะ” หนิงหรัวตอบสนองเข้ามา แล้วตอบไป

“อ่อ งั้นก็ดี” หลังเฉินเป่ยพูดจบ วางสายโทรศัพท์ ปล่อยให้หนิงหรัวถือมือถือไว้ ฉงนสนเท่ห์อย่างมาก

เธอใคร่ครวญคำพูดประโยคสุดท้ายของเฉินเป่ยอย่างละเอียด ทันใดนั้นเหมือนเข้าใจอะไรแล้ว ชั่วขณะนั้นใบหน้าแดงไปหมด

ในห้องพักของโรงแรม เฉินเป่ยวางมือถือลงแล้วยืดเส้นยืดสายไป

ที่เขาคุยกับหนิงหรัวหลายประโยค จึงได้ฟังสถานการณ์ของบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปสักหน่อยพอดี