บทที่386 ก็แค่ร้อยล้าน!

บทที่386 ก็แค่ร้อยล้าน!

ลูกน้องคนนั้นใจสั่น เขาเงยหน้าขึ้น เห็นหลีเช่าเทียนกำลังจ้องมองตัวเองนิ่งๆ จิตใจเขาสั่นไม่หยุด

“แล้วยังไง?” หลีเช่าเทียนก้าวเท้าออกไป เดินไปตรงหน้าลูกน้องคนนั้น และถาม

ลูกน้องกลืนน้ำลายเอื๊อก ไม่กล้าพูดอะไรเลย รู้สึกกลัว ตื่นเต้นจนถึงขั้นสุด

“เขตเฉาเป่ย……” หลีเช่าเทียนน้ำเสียงลึกล้ำ ทันใดนั้น เขาก็หัวเราะขึ้นมาพูดว่า “ถือรองเท้าให้ปู่ฉันยังไม่กลัวเลย นกแค่ตัวเดียวแล้วยังไง?”

ลูกน้องรีบคุกเข่าลงพื้น คำนับและพูดว่า “ผมสมควรตาย ผมมีตาหามีแววไม่ ขอคุณชายหลียกโทษให้ด้วยครับ”

หลีเช่าเทียนไม่มองลูกน้องคนนั้นเลยด้วยซ้ำ และกลับหลังหันเดินออกไปทันที ก้มหน้ามองสะพานเล็กในบ่อปลา พูดขึ้นช้าๆว่า “คิดเสียว่านายภักดีต่อฉันมาตลอด คิดเพื่อฉันจริงๆ ครั้งนี้ ฉันไม่ลงโทษนายก็ได้”

“ครับ” ลูกน้องคนนั้นถอนหายใจยาว เกิดในตระกูลหลี เขารู้บทลงโทษของตระกูลหลีดี มันทั้งน่ากลัวและเหมือนตายทั้งเป็นได้เลย!

หลีเช่าเทียนก้มหน้า มองดูฝ่ามือที่เต็มไปด้วยคราบเลือด สายตามีความเย็นชาประกายขึ้น และพูดอย่างเย็นชาว่า “ไปบอกเอ๋อตงเฉิน…หลังจากที่เสร็จจากสุดยอดดาบสามเล่มแล้ว ฉันจะทำให้เขามีชื่อเสียงโด่งดังให้ได้!”

“ถ้านักฆ่าพวกนั้นทำภารกิจไม่สำเร็จ ปล่อยให้คนตระกูลอวี้หนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว ก็อย่ามีชีวิตกลับมาเลย” หลีเช่าเทียนสั่ง

“ครับ” ลูกน้องคนนั้นตอบ ไม่กล้าขัดคำสั่งเลย

สาวรับใช้สองคนเดินเข้ามา ถือผ้าเช็ดมือเล็กที่มีคุณภาพดี มีกลิ่นหอมกระจายออกมาเล็กน้อย เช็ดคราบเลือดในมือให้หลีเช่าเทียนอย่างระมัดระวัง

ลูกน้องคนนั้นถอยออกไปด้วยจิตใจที่สั่นเทา เขารู้สึกตื่นตระหนกกับคำสั่งของหลีเช่าเทียน เขาประวัติของนักฆ่าทีมสองอย่างดี……ต่างก็ผ่านการคัดสรรพิเศษมาจากตระกูลหลีทั้งนั้น คัดมาแต่คนที่แข็งแกร่งที่สุด แต่กลับเป็นพวกคนที่ชั่วร้าย…พวกเขาแต่ละคนก่ออาชญากรรมรุนแรงกันทั้งนั้น ควรจะถูกลงโทษประหารชีวิตไปแล้ว แต่กลับถูกตระกูลหลีใช้เงินจำนวนมากประกันตัวออกมา เลี้ยงดูด้วยของกินอย่างดีที่อยู่เพรียบพร้อม ก็เพื่อมาช่วยตระกูลหลีจัดการเรื่องที่ตระกูลหลีคิดว่ายุ่งยากที่สุด!

เรื่องราวของพวกเขาไม่มีที่สิ้นสุดเลย ดังนั้นลูกน้องคนนี้จึงกังวลว่าถ้าปล่อยนักฆ่าชั่วร้ายพวกนี้ออกไป จะเป็นภัยต่อเมืองเยี่ยนจีนได้!

และหลีเส่าเทียนกลับไม่ใช่วิธีอื่น คิดจะทำแต่วิธีนี้ ทำให้เขาตอนนี้ไม่มีหนทางอื่นแล้วจริงๆ

ไม่นาน จากโรงรถบ้านตระกูลหลี รถเก๋งสีดำเงาแต่ละคัน ก็ขับเคลื่อนออกจากโรงรถไป! พวกเขาขับเร็วปานสายฟ้าผ่า!

รถเก๋งสีดำเงาแต่ละคันของพวกเขา ขับเข้าเมืองไปอย่างดุเดือด เต็มไปด้วยแรงสังหาร

ทางที่พวกเขาขับไปทั้งหมดนั้น ตรงดิ่งไปสนามบินเยี่ยนจีน!

………

หนึ่งทุ่ม ความมืดเริ่มคืบคลานเข้ามา หลังจากที่เฉินเป่ยบาดเจ็บจากการโดนฟัน ร่างกายอ่อนแรงมาก หลับตานอนอยู่บนเตียงสงบ

เฉินเป่ยไม่เคยนอนจากกลางวันถึงทุ่มกว่าเลย เขาไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด จนกระทั่งประตูห้องถูกเคาะ เขาลืมตาขึ้นมาทันที มองไปที่นอกหน้าต่างโรงแรม ท้องฟ้าได้มืดลงแล้ว

เฉินเป่ยเดินตรงไปเปิดประตู ก็เห็นประธานสาวสวมชุดเดรสสีขาวยาว หลีชิงเยี่ยนยืนอยู่ตรงหน้าเขา ใบหน้าสละสลวยได้รูป เหมาะกับหุ่นที่เพรียวบาง สามารถเอาชนะเน็ตไอดอลทุกคนได้เลยด้วยซ้ำ

หลีชิงเยียนดวงตาคู่นั้น คล้ายกับดวงตาคู่งามดั่งน้ำใส มองเฉินเป่ยด้วยสายตาขวาง ตั้งแต่หัวจรดเท้า เต็มไปด้วยเสน่ห์ที่น่าหลงใหล

สายตาของประธานสาวมองเฉินเป่ยตั้งแต่ต้นคอลงไป สายตาที่เรียบสงบเปลี่ยนไปทันที สายตาตะลึง มองตาค้าง!

พอเฉินเป่ยเห็นประธานสาวมาแล้ว เหมือนจะพอใจอย่างมาก เขาแสยะยิ้ม และหัวเราะพูดว่า “ที่รัก หุ่นของฉัน เธอไม่ได้เห็นเป็นครั้งแรกนี่”

ประธานสาวได้ยินเฉินเป่ยพูดแบบนี้แล้ว ก็อึ้งเล็กน้อย ต่อมาก็มองเฉินเป่ยอย่างเย็นชา ปากสีแดงก็เอ่ยพูดขึ้นมาว่า “ในที่สาธารณะแบบนี้ ใครสอนให้นายไร้มารยาทแบบนี้กัน?”

ต่อมา ประธานสาวก็กลับหลังหันเดินออกไป ก่อนไปก็พูดทิ้งท้ายไว้ว่า “ซูเหลยอยากรอนายไปกินข้าวด้วยกันน่ะ”

เฉินเป่ยได้ยินประธานสาวพูดแบบนี้ก็อึ้งไปชั่วขณะ มองดูแผ่นหลังที่เซ็กซี่ของหลีชิงเยียน ถึงรู้สึกตัว เขาแสยะยิ้มและหัวเราะอย่าเจ้าเล่ห์ มองดูแผ่นหลังของประธานสาว และพูดพึมพำว่า “ซูเหลยอย่างเรียกฉันไปกินข้าวด้วย ซูเหลยมาเรียกก็ได้แล้วนี่ เกี่ยวอะไรกับเธอกัน?”

เฉินเป่ยรู้สึกน่าสนุกขึ้นมา สายตาที่ลึกซึ้งมองดูแผ่นหลังของหลีชิงเยียน เดินห่างออกไปมากขึ้นเรื่อยๆ

ครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น เฉินเป่ยที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่ายปรากฏขึ้นภายในภัตตาคาร เขาในตอนนี้ปากยังคาบบุหรี่ไว้ กำลังมองรอบๆ สีหน้าดูคล้ายกับนักเลงมาก

มองรอบๆภัตตาคารอยู่นาน เฉินเป่ยถึงเจอหลีชิงเยียนและซูเหลยที่นั่งกินอาหารอยู่มุมภัตตาคารเงียบๆ เขากระตุกยิ้ม เดินไปหาหลีชิงเยียนก้าวใหญ่

พอเดินไปถึงข้างๆ เฉินเป่ยก็นั่งลงไปคนเดียว และหลีชิงเยียนต้องขมวดคิ้วทันที ปิดจมูกไว้ และมองเฉินเป่ยด้วยสายตาที่เย็นชา

และเฉินเป่ยไม่รู้ตัวเลยว่าหลีชิงเยียนกับมองตัวเองอยู่ เขาหยิบขาไก่จากจานขาวบนโต๊ะมาหนึ่งน่อง และเทไวน์แดงให้ตัวเองเต็มๆ กัดกินน่องไก่และดื่มไวน์โดยไม่สนใจใคร

หลีชิงเยียนมองเฉินเป่ยด้วยสายตาที่เย็นชาอยู่นาน ในที่สุด เธอก็ทนไม่ไหว พูดขึ้นมาว่า “ดับบุหรี่หน่อยได้ไหม?”