บทที่420 หนึ่งในนายพลหลง!

บทที่420 หนึ่งในนายพลหลง!

เช้าตรู่วันต่อมา

ปราสาทเต๋อกุลาที่น่าสะพรึงกลัว แผ่ปกคลุมในป่าผืนหนึ่ง มีเพียงแสงแดดเช้ายามนั้นที่แหวกฉากยามค่ำคืนออก ตอนที่สาดส่องบนปราสาทเต๋อกุลา ถึงเห็นได้ชัดว่าไม่ได้น่าสะพรึงกลัวมืดมิดขนาดนั้น

ภายในปราสาทเต๋อกุลา ผู้อาวุโสที่ใส่สูทหรูหราท่านหนึ่งยืนอยู่ด้านในปราสาท มองผ่านหน้าต่างไปทางลำแสงสีทองด้านนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าอึมครึม

“เจ้านาย ท่านไม่ได้พักผ่อนเลยทั้งคืน ท่านไปพักผ่อนสักหน่อยเถอะครับ” คนรับใช้ผู้หนึ่งก้าวขึ้นมา เอ่ยปากบอกด้วยสีหน้าที่เคารพ

“ไม่ต้องหรอก ฉันมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีมากๆ” ผู้อาวุโสท่านนั้นส่ายๆ หน้าแล้วถามว่า “ลูกชายของเท่อน่าถึงยุโรปแล้วหรือยัง?”

“เครื่องบินกำลังบินอยู่ครับ” คนรับใช้ผู้นั้นตอบอย่างนอบน้อม

“ฉันรู้แล้ว นายออกไปเถอะ” ผู้อาวุโสท่านนั้นปักมืออย่างรำคาญ

หลังจากที่คนรับใช้ถอยออกไป ผู้อาวุโสมองทางนอกหน้าต่าง สายตาเปลี่ยนไปร้อนรุ่มกระสับกระส่ายขึ้นมา

“ราชาหลง...ขอให้ราชาหลงอย่าได้ตามเข้ามาอีก......” ผู้อาวุโสก้มหน้า บ่นพึมพำกับตนเอง ในใจของเขาสั่นเทาอย่างคลุ้มคลั่ง พอนึกถึงราชาหลง อารมณ์ของเขาก็ไหลทวนกลับ อดนึกถึงเมื่อหลายปีก่อนไม่ได้ ฉากหนึ่งที่ราชาหลงนำกองทหารหลงมา ยืนอยู่ตรงหน้าปราสาทเต๋อกุลาขู่ว่าจะระเบิดปราสาทเต๋อกุลา เวลานั้น ทุกคนในปราสาทเต๋อกุลา ไม่มีสักคนที่ขวางราชาหลงไว้ได้

ถ้าไม่ใช่ตอนแรกนั้นราชาหลงมีความกรุณา ไม่อย่างนั้นปราสาทเต๋อกุลาจะสืบทอดมาถึงทุกวันนี้ได้หรือ ไม่แน่ทั้งนั้น

“ขอเพียงสามารถหาของต้องห้ามในตำนานเจอ ขอเพียงพวกเราชนเผ่าเลือดสามารถรักษาเชื้อไฟได้......ก็จะผงาดขึ้นมาได้อีกแน่นอน!” ผู้อาวุโสก้มหน้า พูดพึมพำกับตนเอง

แต่ที่ผู้อาวุโสกังวลมากที่สุด...ก็คือราชาหลง

เท่อน่าทำธุระไม่สำเร็จ คาดไม่ถึงถูกราชาหลงพบเข้า ผิดใจราชาหลงแล้ว ถ้าเท่อน่าตายแล้วราชาหลงไม่ตามเอาเรื่องก็ยังดี แต่ที่ผู้อาวุโสกังวลที่สุดคือราชาหลงโกรธแค้น ขอเพียงพาลโกรธมาถึงเหล่าชนเผ่าเลือด นั่นคือหายนะฉากหนึ่ง

“ไม่ต้องกังวลหรอก เท่อน่าเป็นแค่คนในตระกูลธรรมดาคนหนึ่ง ขอเพียงเท่อน่าฉลาดอยู่บ้าง ไม่ทำเรื่องที่เด่นเกิน ราชาหลงคงไม่พาลมาโกรธพวกเราชนเผ่าเลือดเพียงเพราะเท่อน่าหรอก” ในเวลานี้ เสียงที่ลุ่มลึกลอยมาจากด้านข้าง ผู้อาวุโสท่านนี้หันหน้าไป มองเห็นผู้อาวุโสผมขาวที่รูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่ง บนหน้ามีโหนกแก้มนูนสูง และสีหน้าเห็นได้ชัดว่าอึมครึมอยู่บ้างเดินเข้ามา

“ท่านผู้อาวุโสใหญ่” ผู้อาวุโสที่สวมสูทหรูหราท่านนั้นสีหน้าเปลี่ยนไป สายตาที่มองทางท่านผู้อาวุโสใหญ่ทันใดนั้นเปลี่ยนมาเคารพอย่างมาก

“ถึงแม้ตอนนั้นพวกเรากับราชาหลงจะบรรลุข้อตกลงกันแล้ว แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเราจะกลัวราชาหลงกันจริงๆ” ท่านผู้อาวุโสใหญ่เอ่ยปากพูดนิ่งๆ

“ตอนแรกนั้นราชาหลงบีบจนมาจนถึงมุมกำแพง พอหลังจากนั้นก็ถอยหลังไปเอง เป็นเพราะมีความหวาดกลัว กลัวพวกเราจะสู้กันจนพังทั้งสองฝ่าย ขอเพียงมีคนในตระกูลหนีออกไปจากการปิดล้อมของพวกเขา จะทำให้ที่ต่างประเทศเกิดสงครามนองเลือดที่ทารุณขึ้นได้” เสียงท่านผู้อาวุโสใหญ่หยุดเงียบลง พูดต่อไปว่า “ดังนั้น ราชาหลงจึงไม่กล้าลงมือง่ายๆ โดยเฉพาะเขาก็ไม่ได้เข้าใจพวกเราชนเผ่าเลือดว่ามีวิชามากมาย ความจริงไม่ต้องกลัวเขาเลย”

“ท่านผู้อาวุโสใหญ่พูดถูก” ผู้อาวุโสท่านนั้นที่อยู่ด้านข้างท่าทางเผยสีหน้าที่เคารพเลื่อมใส

“ถึงแม้ราชาหลงจะเป็นบุคคลอันดับหนึ่งที่ต่างประเทศแล้วยังไง ที่นี่คือปราสาทเต๋อกุลา เป็นถิ่นของพวกเราชนเผ่าเลือด ถ้าเขาไม่มา พวกเราต่างก็ไม่ไปล้ำเส้นกัน ต่างฝ่ายต่างก็จะปลอดภัย แต่ถ้าเขากล้าเข้ามาหา...ฉันจะให้เขาได้รับผิดชอบทั้งหมด” ท่านผู้อาวุโสใหญ่เสียงเย็นชา แรงอาฆาตแค้นที่เหน็บหนาวแผ่ออกมาอย่างอดไม่ได้

.............

ในเวลานี้ ตอนที่ท่านผู้อาวุโสใหญ่กำลังพูดจาดุดันอยู่ในปราสาทเต๋อกุลา นอกยุโรป ท่ามกลางอากาศสูงอย่างมาก มีภาพเงาดำแต่ละอัน แฉลบผ่านอย่างรวดเร็วบนท้องฟ้าสูง เข้ามาใกล้ทางยุโรปอย่างฉับไว

ยุโรป อังกฤษ

ในฐานทัพใต้ดินแห่งหนึ่ง ภายในห้องหนึ่ง หน้าจออิเล็กทรอนิกส์ที่ใหญ่มากจอหนึ่ง ปรากฏกราฟเรดาร์ขนาดใหญ่ภาพหนึ่ง

ภายในห้อง เหล่านายทหารที่สวมเสื้อผ้าชุดพรางตาแต่ละนายกำลังยุ่งตรวจตราและควบคุมการกระทำของน่านฟ้าและน่านน้ำอยู่

ในเวลานี้เอง บนกราฟเรดาร์ขนาดใหญ่ภาพนั้น มีจุดสีแดงหนึ่งจุดปรากฏอยู่กลางกราฟเรดาร์อย่างฉับพลัน

เจ้าหน้าที่ตรวจสอบและควบคุมคนหนึ่งสีหน้าเปลี่ยนกะทันหันแล้ว มีความตื่นตกใจแวบผ่าน

ชั่วครู่เดียว บนกราฟเรดาร์ปรากฏจุดสีแดงจุดที่สองขึ้นแล้ว

ตามมาด้วยจุดที่สาม...จุดที่สี่...จุดสีแดงแต่ละจุดปรากฏขึ้นติดต่อกัน

เจ้าหน้าที่ตรวจสอบและควบคุมที่อยู่ในห้อง สีหน้าค่อยๆ เปลี่ยนยกใหญ่ พวกเขาต่างรู้ว่านี่หมายความว่าอะไร นี่คือศัตรูเข้าจู่โจม ศัตรูเข้าจู่โจมแบบไม่มีลางสังหรณ์สักนิด

“รีบรายงานทันที ขอร้องแจ้งเตือนขับไล่!” เจ้าหน้าที่ตรวจสอบและควบคุมแต่ละคนถอดหูฟังทันที จ้องกราฟเรดาร์ภาพนั้นแบบตาไม่กะพริบ

จุดแดงบนกราฟเรดาร์นับวันยิ่งมากขึ้น หนาแน่น เกือบจะใกล้กลายเป็นขบวนรูปลูกธนู บินเข้ามาทางยุโรปอย่างรวดเร็ว

“นี่...” ในห้องสี่เหลี่ยม ชั่วขณะนั้นผู้คนมากมายสีหน้าเปลี่ยนกัน ขนาดใหญ่แบบนั้น พวกเขายังเคยเจอเป็นครั้งแรก

นี่ไม่ใช่ศัตรูบุกจู่โจมแบบธรรมดาแล้ว ฝ่ายตรงข้ามที่เข้าสู่ประเทศนั้น เป็นผู้มีอิทธิพลเหนือขั้นอย่างแน่นอน

ผู้คนมากมายสีหน้าจืดชืด ยังเป็นครั้งแรกที่พวกเขาเจอศัตรูบุกโจมตีขนาดใหญ่แบบนี้

นี่สรุปว่าเป็นอิทธิเหนือชั้นที่ไหนกัน ระดมศัตรูบุกโจมตีอย่างกะทันหัน และไม่ได้มีสัญญาณล่วงหน้าสักนิดเดียว

ในห้องทำงานแห่งหนึ่งที่อยู่ภายในฐานทัพใต้ดิน นายพลระดับสูงท่านหนึ่งกำลังก้มหน้าทำงานอยู่บนโต๊ะ

ทันใดนั้น เสียงกริ่งโทรศัพท์ที่เร่งด่วนแสบหู ดังขึ้นกึกก้องอย่างบ้าคลั่งอยู่ในห้องทำงาน

นายพลระดับสูงท่านนั้นมองทางโทรศัพท์ตั้งโต๊ะสีดำเครื่องนั้น สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย นานมากแล้วที่โทรศัพท์สีดำเครื่องนี้ไม่เคยดังขึ้นมา เพราะครั้งก่อนที่มันดังขึ้น ทำให้ทั้งประเทศล้วนเข้าสู่สภาพเตรียมรบกันหมด

ครั้งนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ถึงทำให้โทรศัพท์สีดำเครื่องนี้ดังขึ้นได้

หลังจากนายพลระดับสูงรับสายโทรศัพท์ ถามด้วยเสียงทุ้ม “เกิดอะไรขึ้นแล้ว?”

“รายงานครับ มีเครื่องบินศัตรูจำนวนมากบุกรุกน่านฟ้าของทางเรา!”