บทที่424 ปราสาทล้มลง!

บทที่424 ปราสาทล้มลง!

ในห้องสังเกตการณ์และควบคุมเงียบกริบ

ถ้าจะให้พูด เทพธิดาแห่งภูมิปัญญาทำให้พวกเขาแต่ละคนต่างตื่นตกใจกันหมด กองหทารหลง สำหรับทุกคนแล้วนั้น เป็นความหัศจรรย์อย่างยิ่ง

เทพธิดาแห่งภูมิปัญญาอาศัยอยู่ที่ยุโรป ย่อมมีผลกระทบต่อพวกเขาอย่างมาก...ส่วนกองทหารหลงอยู่ในเขตต้องห้ามที่ลึกลับ จนกระทั่งถึงปัจจุบันนี้ ยังไม่มีใครสามารถหาฐานทัพของกองทหารหลงเจอได้

และที่ทุกคนคิดไม่ถึงคือเทพธิดาแห่งภูมิปัญญาลงมือ เป็นเพราะกองทหารหลง

ต้องรู้ว่าตอนแรกโลกชั่วร้ายทิศตะวันตกโดนราชาหลงก่อกวนจนโกลาหลอลหม่าน สถานการณ์สั่นไหวไม่สงบ ว่ากันตามเหตุผลเทพธิดาแห่งภูมิปัญญา น่าจะเกลียดชังเฉินเป่ยมาก แต่ตอนนี้กองทหารหลงเจออันตรายเข้า เทพธิดาแห่งภูมิปัญญากลับลงมือช่วยเหลืออย่างคาดไม่ถึง

พูดได้ว่าทั้งสองฝ่ายเป็นความสัมพันธ์ที่สู้จนตัวตาย ทำไมเทพธิดาแห่งภูมิปัญญาถึงยินยอมลงมือ?

ไม่มีใครรู้สาเหตุของเรื่องพวกนี้ ตอนที่ทุกคนกำลังตื่นตกใจ นายพลระดับสูงนั่งลงบนเก้าอี้อย่างหมดแรง ส่ายหน้าไม่เลิก สายตาอึ้งทึ่ง ราวกับว่าทึมทื่อไปหมดแล้ว

เขาส่ายหน้าอยู่ไม่หยุด บ่นพึมพำด้วยเสียงต่ำไม่ขาดสาย “ฉันไม่เชื่อ...นี่เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด...”

ผ่านไปตั้งนาน เขาถึงเงยหน้าสายตาเผยความหมดหวัง เขาในเวลานี้ หน้าม่อยคอตก ร่างกายสั่นสะเทือนนิดหน่อย เห็นได้ว่าเขาได้รับการกระตุ้นที่ใหญ่หลวง

เทพธิดาแห่งภูมิปัญญา...กองทหารหลง...สองฝ่ายนี้ ไม่ว่าฝ่ายไหนนำพลังแท้จริงออกมา สำหรับเขานั้นยิ่งเป็นยักษ์ใหญ่...ว่ากันตามตรงเขาไม่ใช่แค่นายพลระดับสูงของกองทัพอากาศของอังกฤษคนหนึ่งเท่านั้นเหรอ...เมื่อสักครู่แม้แต่รัฐมนตรียังถูกเทพธิดาแห่งภูมิปัญญาทำเอาตกใจ โทรศัพท์เข้ามาเตือนสติด้วยตนเอง...เขาเทียบกันกับบุคคลใหญ่โตที่มีหน้ามีตาเหล่านั้น เขายังถือว่ามีความสำคัญอะไรกัน

แต่ตอนนี้ล่ะ เขาเองยังไม่กล้าจินตนาการ กองทหารหลงเข้าสู่ประเทศ เทพธิดาแห่งภูมิปัญญาลงมือ......ถ้าการปิดข้อมูลทำไม่สำเร็จ ไม่นานอาจจะต้องกลายเป็นข่าวดังของอังกฤษที่ทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนครั้งใหญ่

“พวกเราอังกฤษกับกองทหารหลงไม่มีเรื่องบาดหมางกัน แม้กระทั่งความสัมพันธ์ยังไม่ถือว่าสนิท กองทหารหลงมาที่อังกฤษของพวกเรากะทันหัน สรุปอยากจะทำอะไรกัน?”

นายพลระดับสูงเอ่ยปากพึมพำ ภายในแววตาของเขาเต็มไปด้วยความฉงนสนเท่ห์ที่รุนแรง

“ไม่ หัวหน้า ท่านลืมแล้วเหรอครับ ในอดีตมีอยู่ครั้งหนึ่ง กองทหารหลงมาที่อังกฤษของพวกเรา......” ทันใดนั้น นายทหารคนหนึ่งที่ดูเหมือนมีอายุลุกขึ้นบอก

พอนายทหารคนนี้เอ่ยปากแสดงออก ทำให้นายพลระดับสูงดวงตาแข็งทื่อ

“นายหมายความว่า......” นายพลระดับสูงสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมากะทันหัน

“หัวหน้าครับ ครั้งก่อนเป็นราชาหลงนำทีมเข้ามาด้วยตัวเอง ครั้งนั้นผมบังเอิญอยู่ในเหตุการณ์ด้วย......ราชาหลงไม่ได้ลงมือ......” ไม่นานนายทหารคนนั้นก็เล่าต้นสายปลายเหตุให้นายพลระดับสูงฟังแบบคร่าวๆ

“ว่าตามที่นายบอก...ครั้งนี้กองทหารหลงเข้ามา จะก่อการสังหารหมู่อย่างแน่!”

นายพลระดับสูงลุกขึ้นทันใด สีหน้าเผยความหมายที่เคร่งขรึมอยู่ “ฉันจะรีบไปขอร้องเบื้องบน ตรวจสอบกองทหารหลง ถ้ากองทหารหลงเตรียมจะมาเปิดฉากสังหารจริง ฉันจำเป็นต้องขัดขวางพวกเขา!”

“ที่นี่คืออังกฤษ ไม่อนุญาตให้อิทธิพลต่างประเทศมาเปิดฉากสังหารในดินแดนของอังกฤษอย่างเด็ดขาด!”

นายพลระดับสูงลุกขึ้นทันที รีบเดินตึกๆๆ ออกจากห้องทำงานไป ถึงแม้ว่าห้องทำงานจะปิดลงแล้ว ภายในห้องสังเกตการณ์และควบคุมยังคงคลุ้งกระจายไปด้วยบรรยากาศที่เงียบผิดปกติ

ทุกคนต่างตื่นตกใจต่อการปรากฏตัวของเทพเจ้ายักษ์ใหญ่ทั้งสองในวันนี้...ไม่ว่าจะเป็นเทพธิดาแห่งภูมิปัญญา หรือว่าราชาหลง ล้วนทำให้พวกเขาจิตใจสั่นสะเทือนอยู่นาน

.............

ในตำหนักวังแห่งปัญญา สาวใช้สองคนยกจานผลไม้คริสทัลที่งดงามสองใบมา บนจานผลไม้จัดวางองุ่นที่ดกและใหญ่สองพวงไว้

“เจ้าหญิงคะ องุ่นพวกนี้เป็นของที่เก็บลงมาจากในสวนองุ่นที่ท่านปลูกไว้ด้านหลังค่ะ” สาวใช้คนหนึ่งยิ้มบอก

นิ้วมือที่เรียวยาวงดงามขาวเนียนของโม่ถีซือบิดองุ่นลูกหนึ่งลงมาอย่างง่ายดาย ใส่เข้าไปในปากแดงที่เย้ายวน มุมปากที่แดงงดงามฉีกขึ้นเล็กน้อย เพียงแค่การกระทำที่ธรรมดาอย่างกินองุ่น ยังแฝงไปด้วยเสน่ห์ที่พูดไม่ถูก และทำให้คนหัวใจพองโต ฉากนี้ พอจะสามารถพูดได้ว่าทำให้ผู้ชายนับไม่ถ้วนคลุ้มคลั่งกันขึ้นมา แม้กระทั่งอยากจะรีบสยบยอมตรงหน้าใจแทบขาด

เทพธิดาแห่งภูมิปัญญา ดังนั้นถึงถูกเรียกว่าเทพธิดาแห่งภูมิปัญญา เป็นไปได้อย่างไรเพียงแค่สติปัญญาเหนือกว่าคนทั่วไป...หน้าตาของเทพธิดาแห่งภูมิปัญญาก็อยู่ในระดับชั้นยอดกว่าแน่นอน โดดเด่นหายากแบบเดียวกับสติปัญญาของเธอ

โม่ถีซือบิดองุ่นลูกหนึ่งเบาๆ กำลังเอาใส่ในปากลิ้มรสช้าๆ เธอในเวลานี้ ดวงตาจ้องที่แท็บเล็ตไม่ขยับ แผนที่อิเล็กทรอนิกส์ที่อยู่บนนั้นแสดงจุดสีแดงแต่ละจุดอย่างชัดเจน กำลังเคลื่อนย้ายไปทางปราสาทเต๋อกุลาด้วยความรวดเร็ว

“ชนเผ่าเลือด...น่าสนใจอยู่หน่อย...” โม่ถีซือพูดพึมพำเสียงเบา “นึกไม่ถึงว่านับวันนายยิ่งเหมือนฉันเข้าแล้ว สุดท้ายยังลงมือกับเต๋อกุลาสัตว์ป่าเถื่อนที่ติดเลือดคนแบบนี้จนได้”

สาวใช้สองคนนั้นที่อยู่ด้านข้างของโม่ถีซือ ได้ยินคำพูดพวกนี้ของโม่ถีซือ สีหน้าเผยความสงสัยออกมาอย่างอดไม่ได้...พวกหล่อนย่อมฟังความหมายของโม่ถีซือไม่เข้าใจ

เต๋อกุลาเป็นตระกูลชื่อดังของยุโรป กลายเป็นสัตว์ป่าเถื่อนที่ติดเลือดคนได้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?