บทที่438 สุดยอดดาบสามเล่ม!

บทที่438 สุดยอดดาบสามเล่ม!

“เพล้ง!”

เสียงแตกละเอียดกังวานเสียงหนึ่งแจ่มแจ้งอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ แก้วชาในมือของหู้ คาดไม่ถึงปรากฏรอยร้าวที่ชัดเจนขึ้นฉับพลัน

“แก้วชาพวกนี้ อยู่ที่หัวเซี่ยถือว่าเป็นของดีหายาก นายทำมันพังแบบนี้เลย?” เสียงที่ลุ่มลึกสงบของจิงค่อยๆ ลอยเข้าในหูของหู้ ทำให้ในใจหู้สั่น ใจเย็นลงมากแล้ว

หู้หายใจออกยาวๆ ทีหนึ่ง เขาค่อยๆ วางแก้วชาลง เอ่ยปากพูดนิ่งๆ “ฉันจะจ้างคนมาซ่อมมันเอง”

“นายสามารถหาคนมาซ่อมมันให้เหมือนเดิมได้จริง แต่มันเคยแตกไปแล้ว ราคาหักลดไปมาก” จิงพูดด้วยอารมณ์เรียบนิ่ง เหมือนเทียบกันกับจิงขึ้นมา นิสัยของหู้ยังห่างไกลอยู่ระดับหนึ่ง ไม่ได้สงบนิ่งขรึมขนาดนั้นเท่าจิง

หู้ทำเสียงฮึดฮัด พูดอย่างเย็นชา “นายรู้บุญคุณความแค้นระหว่างฉันกับราชาหลง”

“แน่นอน” จิงพยักหน้าแล้ว “ราชาหลงไม่เพียงมีบุญคุณความแค้นกับนาย พวกเรามากมายล้วนอยากตามหาเขาเพื่อคิดบัญชี เพียงแต่ไม่มีความสามารถนี้เท่านั้นเอง”

“นายอยากบอกอะไร?” หู้จ้องจิงอยู่ เห็นได้ชัดว่าจิงมีความหมายแฝงในคำพูด

“ข่าวที่ฉันได้รับมา คนที่สังหารเผ่าเลือดก็คือราชาหลง กองทหารหลงแสดงแถลงการณ์ที่ต่างประเทศแล้ว พวกเขารับผิดชอบต่อการกระทำครั้งนี้” จิงค่อยๆ เอ่ยปาก ทันใดนั้นหมัดของหู้กุมแน่น

ผ่านไปแล้วสักพักหนึ่ง หมัดของหู้จึงคลายออก แววตาเผยสีที่เย็นเฉียบออกมา เอ่ยปากบอกอย่างเย็นชา “ช่างกำเริบเหลือเกิน กองทหารหลงกับราชาหลงก็เหมือนกัน ก้าวร้าวใช้อำนาจบาตรใหญ่!”

“กองทหารหลงเป็นราชาหลงที่ฝึกฝนออกมาเองกับมือ ย่อมมีสไตล์ที่เข้มข้นของราชาหลงเป็นธรรมดา”

“แต่นี่แล้วยังไงกัน สถานที่ที่กองทหารหลงอยู่ อิทธิพลมากเท่าไรกำลังตามหามาตลอด แต่ไร้ผลมาโดยตลอด” หู้พูดขึ้น

จิงพยักหน้าแล้ว “งั้นทำไมพวกเราต้องลงมือกับกองทหารหลง ที่มีบุญคุณความแค้นกับพวกเราคือราชาหลง ไม่ใช่กองทหารหลง”

หู้ตะลึงเล็กน้อย จากนั้นเขาหัวเราะอย่างกะทันหันแล้ว สายตาที่เขามองทางจิงมีการเย้ยหยันที่เข้มข้นขึ้น “ราชาหลงปลดเกษียณแล้ว พวกเราแม้แต่กองทหารหลงยังหาไม่เจอ คิดอยากหาราชาหลงงั้นเหรอ? เป็นไปไม่ได้!”

และคำพูดของหู้พึ่งจบ จิงหัวเราะนิดหน่อย ทันใดนั้นยื่นมือปรบมือไปสองที ตามมาด้วยชายชุดดำสองคนเดินเข้ามา ยื่นซองเอกสารชุดหนึ่งให้อย่างนอบน้อม

จิงนำซองเอกสารนี้ยื่นให้หู้ หู้เทรูปถ่ายแต่ละใบออกจากในซองเอกสาร สีหน้ายิ่งตื่นตกใจแล้ว นั่นคือภาพถ่ายเลือดสาดแต่ละรูป

“รูปพวกนี้ถ่ายจากที่โรงแรมแห่งหนึ่ง คนนี้เป็นหนึ่งในเผ่าเลือด เพียงแต่ว่าสถานะยังยืนยันไม่ได้” จิงเอ่ยปากบอก “เผ่าเลือดเข้าสู่ดินแดนหัวเซี่ยของพวกเรา พวกเราไม่ได้สังเกตถึงสักนิด”

“เขา......ตายแล้ว” หู้เงยหน้า ภาพถ่ายแต่ละใบนี้เป็นการถ่ายร่างเผ่าเลือดคนนี้แบบชัดพิเศษ บนหน้าเผ่าเลือดยังมีความตกใจกลัวอย่างยากจินตนาการหลงเหลืออยู่ ดวงตาทั้งคู่ถลึงโตไม่ขยับ เห็นได้ชัดว่าค่อนข้างผิดปกติ ศพตายตาไม่หลับ พอจะทำให้คนกลัวจนสั่นได้

“ใช่ นี่คือเผ่าเลือดคนแรกที่ตายอยู่ที่หัวเซี่ยของพวกเรา ฆาตกรฝีมือแกร่งมาก โดยเฉพาะโจมตีทีเดียวถึงตาย เว้นแต่ว่าจะเข้าใจเผ่าเลือดดีมาก ไม่อย่างนั้นเดิมทีคงจัดการเผ่าเลือดแบบง่ายดายขนาดนี้ไม่ได้” จิงมองรูปถ่ายแต่ละใบนั้นที่อยู่บนโต๊ะ เอ่ยปากบอก

“เข้าใจดีมาก......” หู้เหมือนคิดอะไรอยู่ จิงนำรูปถ่ายอีกใบออกมา ยื่นให้หู้แล้ว

และสายตาของหู้ ชั่วขณะที่ตกอยู่บนรูปถ่ายใบนี้ แข็งทื่อฉับพลัน

รูปถ่ายใบนี้...สายตาของหู้แข็งทันใด ตามมาด้วยดวงตาหดตัวลง

หู้จ้องคนในรูปถ่ายนั้นตาไม่กะพริบ แม้กระทั่งลมหายใจยังเร่งถี่ขึ้นมา

คนนั้นในภาพถ่ายไม่ใช่ใครอื่น คือผู้ชายที่มีความคล้ายคลึงกับเฉินเป่ยในระดับหนึ่ง

หู้เงยหน้าขึ้นทันที มองทางจิง ถามด้วยเสียงทุ้ม ในเสียงมีความซับซ้อนที่น่าประหลาดเพิ่มเข้ามา “แน่ใจเหรอ? แน่ใจว่าเป็นเขาเหรอ?”

“ไม่แน่ใจ แต่นายคิดว่านอกจากเขาแล้ว ใครยังสามารถเป็นราชาหลงในตำนานคนนั้นได้อีก?” จิงหัวเราะนิดหน่อย รอยยิ้มเต็มไปด้วยความลึกลับลุ่มลึกที่น่าประหลาดใจ

“ราชาหลง...” หู้พึมพำกับตนเอง เกิดใจลอยขึ้นอย่างเห็นได้น้อย ส่วนจิงพูดต่อไปอีก “กล้องโดยรอบของโรงแรมถูกล้วงเข้ามาปรับแก้การสังเกตการณ์และควบคุมทั้งหมด มีเพียงกล้องในระยะไกลตัวเดียวที่ถ่ายหน้าด้านข้างของคนคนหนึ่งเอาไว้ได้แบบมืดมัว”