บทที่62 คุณชายหลีคิดคำนวณผิดไปอีกครั้ง!

“หล่อนมาก็ดี คนกำลังอิจฉาตาร้อนกับท่าเรือและสนามบินของบริษัทตระกูลหลี กรุ๊ปเลยอยู่นี่” หลีเซิ่งยิ้มเยาะออกมา

“คุณพ่อวางใจเถอะครับ วันนี้ผมจะต้องให้เธอมอบท่าเรือและสนามบินมาให้เราแต่โดยดี” หลีเช่าเทียนยกแก้วไวน์ขึ้นมา จิบไวน์ลาฟิตไปหนึ่งคำ เผยรอยยิ้มอ่านยากออกมา

“ดี พี่ชายของแกช่วงนี้ก็สุขสมหวังอยู่ในวงการการเมือง แกก็ต้องพยายามขึ้นหน่อยถึงจะได้เป็นแบบพี่ของแกบ้าง” หลีเซิ่งพยักหน้าออกมาเล็กน้อย แล้วเอ่ยยิ้มๆออกมา

หลีเช่าเทียนในตอนที่ได้ยินหลีเซิ่งพูดถึงพี่ชายของเขานั้น สีหน้าก็ได้เปลี่ยนไปในทันที มีประกายของความร้ายกาจออกมา แต่ก็ได้นิ่งขรึมลงทันที

เขามาถึงหู้ไห่ ก็เพื่อหนีห่างออกจากเยี่ยนจิงที่พี่ชายของเขาอาศัยอยู่ ทั้งนี้จะได้ไม่ถูกพี่ชายของเขาควบคุมไปเสียทุกเรื่อง เมื่ออยู่ภายใต้รัศมีของเขาแล้ว ก็ยากที่จะเงยหน้าอ้าปากขึ้นมาได้!

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้สืบทอดตระกูลหลี ขอเพียงแค่มีวันที่พี่ชายของเขาอยู่ ความหวังที่จะเป็นผู้สืบทอดตระกูลหลีของเขานั้นก็น้อยไปหนึ่งส่วนแล้ว

ดังนั้นเขาจึงอยากได้สิทธิ์ในการใช้ประโยชน์จากท่าเรือและสนามบินที่ครอบครองอยู่ในมือบริษัทตระกูลหลี กรุ๊ป ขอเพียงแค่ได้ครอบครองมัน จะต้องลดช่องว่างความห่างในเรื่องสถานะในตระกูลหลีของเขากับพี่ของเขาได้แน่!

…………

บนถนน รถไมบัคระดับS Classคันหนึ่งทะยานเข้ามาอย่างรวดเร็วประหนึ่งสายฟ้า

ภายในรถ หลีชิงเยียนกำลังนั่งกอดอก เสื้อคลุมของชุดเครื่องแบบได้ห่อหุ้มรูปร่างที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งที่แสนสมบูรณ์แบบนั้นเอาไว้ กระโปรงสั้นที่แสนเย้ายวนใจ...ง่ายที่จะทำให้คนเกิดความคิดมากมายผุดขึ้นมาในหัวได้เสียจริง ~

เพียงแต่ ดวงตาสวยของหลีชิงเยียนมองออกไปด้านนอกหน้าต่าง อดไม่ได้ที่จะเผยสีหน้ากังวลออกมาเสียไม่ได้

“เป็นอะไร?” เฉินเป่ยจับพวงมาลัยขับรถไปพลาง พลางเอ่ยถามออกมา

“ไม่มีอะไร” หลีชิงเยียนส่ายหน้าออกไป เอ่ยเสียงเบาออกไป “งานเลี้ยงที่จะถึงนี้ คุณรออยู่ด้านนอกก็พอ อย่าเข้าไปเลย”

“ได้ยังไงกัน ผมเป็นสามีของคุณนะ เรื่องครอบครัวของคุณ ก็เท่ากับเรื่องของครอบครัวของผมด้วย” เฉินเป่ยส่ายหน้าออกมา

“คุณ...นี่ฉันหวังดีกับคุณนะ อย่าเข้าไปเลย” ดวงตาสวยของหลีชิงเยียนมองจ้องไป เฉินเป่ยจะรู้ได้ยังไงว่างานเลี้ยงที่เธอกำลังจะไปเข้าร่วมนี้นั้นเต็มไปด้วยความอันตรายทั้งนั้น

เพียงแต่ในครั้งนี้เธอจำเป็นต้องเผชิญกับมัน คนตระกูลหลีได้เดินทางมาไกลจากเยี่ยนจิง มาหากันถึงบ้านแบบนี้ จะหลบ ก็คงหลบไม่พ้น

“ประธานหลี ผมสามารถคิดเป็นว่า ที่คุณทำอย่างนี้ก็เพราะคุณกำลังเป็นห่วงผมอยู่ได้ใช่มั้ย?” ทันใดนั้นเอง เฉินเป่ยก็ยิ้มออกมา มองไปยังกระจกมองหลัง ใบหน้าสวยหมดจดเหมือนดั่งหยกที่เจียระไนออกมานั้นของเธอ

“วอนตายเสียจริง” นัยน์ตาสวยของหลีชิงเยียนเยือกเย็นออกมาทันที ภายในใจเกิดความไม่พอใจขึ้นมา เจ้าหมอนี่ไม่รู้จักชั่วดีเกินไปแล้ว

ทั้ง ๆที่เธอให้ทางรอดกับเขาแล้ว แต่เขาดันไม่สนใจความเป็นความตายเลยสักนิด

คำโบราณคำหนึ่งกล่าวเอาไว้ได้ดีมากที่ว่าสวรรค์มีทางเจ้าไม่ไป นรกไร้ประตูเข้ากลับแส่เข้ามา!

“ชิงเยียน คุณวางใจเสียเถอะ นี่แค่งานเลี้ยงครอบครัวธรรมดาเอง ไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นมาหรอก” เฉินเป่ยเอ่ยออกมาทันที

หลีชิงเยียนมองผ่านออกไปยังกระจกมองหลัง มองเฉินเป่ยเล็กน้อย แอบทอดถอนหายใจอย่างหน่ายใจอยู่ในใจ เฉินเป่ยจะไปรู้อะไร หลีเช่าเทียน แม้แต่จ้างคนไปฆ่าคนอื่นก็ทำมาแล้วทั้งนั้น ยังมีอะไรที่เขาทำไม่ได้อีกล่ะ?

รถไมบัคระดับS Classจอดอยู่ตรงหน้าประตูคฤหาสน์หรู เฉินเป่ยเปิดประตูรถ ขาเรียวยาวของเขาก้าวออกไปจากประตูรถ สาวสวยคนแรกแห่งวงการธุรกิจของหู้ไห่ที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วผู้นี้ได้เดินเข้าไปยังคฤหาสน์หลังหรูที่อยู่ไม่ไกลออกไปด้วยท่าทางที่ดูสูงส่งและสง่างาม

เฉินเป่ยเข้าไปกุมมือเรียวที่ขาวเนียนนุ่มเหมือนกับต้นอ่อนพืชของเธอเอาไว้ เหมือนกับสุภาพบุรุษสง่างามผู้หนึ่ง เขาในตอนนี้ ทำเอาหลีชิงเยียนอดไม่ได้ที่จะต้องหันไปมองซ้ำ ๆ เนื่องจากดูมีความเป็นสุภาพบุรุษออกมาอย่างมาก

ภายในห้องรับประทานอาหารในคฤหาสน์หรู มีการร้องเต้น เฉลิมฉลองกันอย่างราบรื่นเป็นไปด้วยดี อีกด้านหนึ่งของห้องอาหารนั้นเป็นวงออร์เคสตราที่กำลังบรรเลงบทเพลงที่น่าผ่อนคลายออกมา บนโต๊ะอาหาร คนตระกูลหลีสนุกสนานอารมณ์ดีกันอย่างมาก พูดคุยกันจนเสียงดังเซ็งแซ่ ให้บรรยากาศของความรู้สึกถึงความสนิทสนมกลมเกลียวออกมา

หลีเช่าเทียนโคลงแก้วไวน์ในมือไปมาเล็กน้อย แล้วจิบไวน์ลาฟิตเข้าไปอีกคำ แววตาของเขาเยือกเย็นอ่านยากออกมา

เขาจำได้ ในงานเลี้ยงต้อนรับครั้งแรก หลีชิงเยียนนังแพศยาคนนั้นกับเอ๋อตงเฉินผู้นั้น ไม่ไว้หน้าเขาเลยแม้แต่น้อย...ตัวเขานั้น ได้พบเจอกับเรื่องงามหน้าต่อหน้าสาธารณชนเป็นครั้งแรก

ความอับอายพวกนี้ เขาจะลืมมันไปได้ยังไง?

การประมูลในช่วงหลัง เฉินเป่ยได้ใช้ท่าทางจองหองอวดดีเกินต้านนั้นมาตบหน้าเขาอย่างแรง โดยใช้ราคาสูงลิบลิ่วมาเสนอราคาประมูลหัวใจสีฟ้าส่วนเขาก็ไร้ทางเลือกที่จะต้องควักเงินจ่ายออกไปอีกครั้ง...จนถึงขนาดที่วันที่สองได้มีการพาดหัวข่าวออกไป

เขานั้นไม่สามารถยอมรับสายตาดูถูกของผู้หญิงคนหนึงได้...และยิ่งกว่ายอมรับไม่ได้นั้นก็คือ หน้าตาและความเย่อหยิ่งของเขานั้นได้ถูกคนขับรถของประธานบริษัทคนหนึ่งเข้ามาเหยียบเล่น!

นี่เป็นความอัปยศที่สุดในชีวิตของเขา! พลังอำนาจของเขาจำต้องให้เฉินเป่ยและหลีชิงเยียนชดใช้คืนมาให้จงได้!

งานเลี้ยงในวันนี้ เขาไม่เพียงแต่จะต้องการลงมือกับหลีชิงเยียนเพียงเท่านั้น ค่ำคืนในช่วงเวลาฤดูใบไม้ผลิแห่งค่ำคืนนี้...ยังอยากเล่นกับสาวสวยจนน่าตะลึงที่ดื้อพยศคนนั้นด้วยสักหน่อย

ทันใดนั้นเอง ลูกน้องคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในตัวคฤหาสน์หรู ดึงเอาหลีเช่าเทียนออกมาจากความคิดเพ้อฝันพวกนั้น

“คุณชายหลีครับ คุณหลีมาแล้วครับ”

ภายในห้องรับประทานอาหารแห่งนั้น บรรยากาศที่รื่นเริง ได้นิ่งแข็งกันไปทันควัน

“นังแพศยาคนนั้นกล้ามาด้วย?”

“ยังมีหน้ามาอีก เช่าเทียนของพวกเราขอหล่อนแต่งงานก็นับว่าเป็นการให้เกียรติหล่อนแล้ว แต่หล่อนกลับไม่มีความละอายใจบ้างเลย แล้วยังคิดจะมาก่อกวนงานเลี้ยงของพวกเราอีกนี่นะ?”

เหล่าคุณป้าช่างเมาท์ของหลีเช่าเทียน เอ่ยหยามกันออกมาเสียงดัง

“คุณชายหลีไม่ใช่ว่าเอาแต่ขอชิงเยียนแต่งงานอยู่เรื่อยหรอกหรอ อย่างนี้แล้วการที่ชิงเยียนมาที่นี่ในครั้งนี้ ก็เพื่อให้คำตอบกับคุณชายหลียังไงล่ะคะ” ทันใดนั้นเอง เสียงหนึ่งได้ดังออกมาจากหน้าประตูคฤหาสน์หรู ทุกคนก็ได้หันไปตามเสียงนั้น จนได้พบกับเงาร่างสวยพิลาสของหญิงสาวผู้หนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าป

ระตูของคฤหาสน์หรูแห่งนั้น เท้าเหยียบย่ำอยู่บนรองเท้าส้นเข็ม พร้อมทั้งก้าวเดินออกไปอย่างช้า ๆ

รองเท้าส้นสูงคู่สวยเหยียบลงบนพื้นกระเบื้อง เสียงของการกระทบกันสะท้อนดังไปทั่วทั้งภายในคฤหาสน์แห่งนี้ ภายในห้องรับประทานอาหารเงียบลงทันที ราวกับถูกเงาร่างสวยหมดจดนี้แผ่กระจายรังสีของความน่ายำเกรงออกมาพิชิตห้องแห่งนี้ราวกับองค์ราชินีไม่มีผิด!

ในนาทีนั้นเอง ออร่าของผู้บริหารสาวได้แผ่ออกมาจากร่างของหลีชิงเยียน น่าเกรงขามไร้ที่เทียบเคียง!

“ชิงเยียน...” คุณชายหลียกยิ้มมุมปากออกมา หยิบแก้วไวน์แล้วเหยียดตัวลุกขึ้น เดินไปทางหลีชิงเยียน

ความคิดเห็น