บทที่631 เป็นบ้าแน่นอน

บทที่631 เป็นบ้าแน่นอน

“ก็คือแกที่ทำร้ายคนตระกูลเซียวของฉัน? ตายซะ!!” ผู้อาวุโสผมขาวเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ ภาพเงาวาร์ปหายออกไปทันที แล้วพุ่งโจมตีไปยังเฉินเป่ย

เฉินเป่ยยังไม่ทันตอบสนองเข้ามา ก็โดนผู้อาวุโสผมขาวต่อยมาหมัดหนึ่งจนลอยออกไปเลยทีเดียว

“ปึง!” เฉินเป่ยล้มลงบนพื้นที่ห่างไปสิบกว่าเมตรอย่างรุนแรง...พื้นผิวแตกร้าวหมด...ทั้งตัวเขายุ่งเหยิงระดับหนึ่ง

เขากำลังอยากปีนขึ้นมา...ทว่าภาพเงาผู้อาวุโสผมขาวท่านนั้นกลับระเบิดการโจมตีเข้ามาอีกครั้ง จู่โจมด้วยเท้าข้างหนึ่งลงมาจากกลางอากาศเต็มแรง

“ตึง!” พื้นดินแตกร้าวยุบลงไป ปรากฏหลุมขนาดใหญ่รูปคนออกมาหลุมหนึ่ง

ทั้งตัวเฉินเป่ยถูกโจมตีจนยุบลงไปในหลุมใหญ่ กระเซอะกระเซิงน่าเวทนาระดับหนึ่ง

“ตาแก่...ฉันว่าแกเป็นบ้ารึเปล่าวะเนี่ย?” เฉินเป่ยสีหน้าเขียวปัดดุร้าย ปีนขึ้นมาจากในหลุมใหญ่อย่างกระเซอะกระเซิงและสั่นเทา...แต่ยังไม่ทันได้ตอบสนองกลับมา ทั้งตัวของเขาโดนโจมตีลอยออกไปอีกครั้ง

“ไอ้เวร! กล้าแตะต้องคนตระกูลเซียวของฉัน นี่คือจุดจบของแก! วันนี้ ฉันจะหักแขนขาแก เอามาเซ่นอานุภาพบู๊ของฉัน!” เสียงผู้อาวุโสผมขาวหนาวเย็นดุร้าย ชั่วขณะนั้นทั้งตัวปล่อยความคิดอาฆาตแค้นที่น่ากลัวออกมา

เฉินเป่ยโมโหเช่นกัน เขาพลิกตัวกลิ้งหมุนทันที จากนั้นกระโดดขึ้นมาจากพื้นดิน

“ฟึ่บ—!” ภาพเงาผู้อาวุโสผมขาวพุ่งเข้ามาอีกครั้ง พร้อมหมัดที่สั่นสะเทือนสยองขวัญ

สีหน้าเฉินเป่ยแข็งทื่อ ปล่อยหมัดออกฉับพลัน เขาคือเทพเจ้าแห่งสงครามของเยี่ยนจิง สู้ได้และตะลุยไปอย่างอิสระมาทั้งชีวิต ทำไมต้องกลัวศัตรูตรงหน้าด้วย

“ตึง!” หมัดของทั้งสองโจมตีเข้าหากันในชั่วขณะนั้น ทำให้อากาศบิดเบี้ยวสั่นสะเทือนอย่างแรง

ทั้งสองถูกพลังย้อนกลับที่น่ากลัวเขย่าจนลอยออกไปกันทั้งหมดแล้ว

ใบหน้าเซียถิงถิงอึ้งทึ่ง...มองการต่อสู้ที่สยดสยองฉากนั้นอยู่ด้านนอกด้วยความงุนงง...ดวงตาของเธออึ้งโดยสิ้นเชิง...

ทั้งสองคนใช้ทักษะวาร์ปหาย ระเบิดโจมตีเข้าหากันอย่างดุเดือด อากาศกำลังสั่นสะเทือนรุนแรง ปล่อยหมัดและโจมตีด้วยเท้า ประจัญบานต่อเนื่องไม่สิ้นสุด น่าสยองขวัญอย่างยิ่ง

ผมขาวเต็มศีรษะของท่านผู้อาวุโสตระกูลเซียวพัดกระเจิง ร่างกายแก่หง่อมระเบิดพลังที่น่ากลัวออกมา นั่นคือการสังหารสยองขวัญที่เขาเก็บตัวถือศีลฝึกฝนมานานหลายปี

เหล่าลูกหลานตระกูลเซียวกลุ่มนั้นล้อมรอบอยู่ในระยะไกล จ้องฉากนี้ด้วยสายตาฮึกเหิม นี่...คือความสามารถสยองขวัญของเจ้าบ้าน น่ากลัวเช่นนี้ วันนี้ ค่ายบู๊หู้ไห่คงจะพังทลายแน่

อารมณ์ในเวลานี้ของเฉินเป่ยสามารถใช้คำว่าโกรธจนไฟออกหูมาบรรยายได้เลยทีเดียว

เนื่องจากเฉินเป่ยไม่มีสมาธิ ผู้อาวุโสตระกูลเซียวจึงใช้ทักษะวาร์ปหาย คว้าโอกาสไว้ แล้วปล่อยหมัดออกไปฉับพลัน

“ปึง!” หมัดหนึ่งของผู้อาวุโสกลับแฝงด้วยพลังต่อเนื่องที่สยดสยองสั่นสะเทือน

ส่วนหน้าของเฉินเป่ยโดนหมัดหนึ่งเข้าไป จนกระเด็นออกไปทั้งตัวคน

“ตึง!” เฉินเป่ยกระแทกลงบนพื้นแบบกระเซอะกระเซิง ทั้งใบหน้าเจ็บปวดราวกับฉีกขาด มุมปากมีเลือดไหลออกมานิดๆ~

ยิ่งเห็นว่าเฉินเป่ยที่สมควรตายคนนี้กำเริบเสิบสานเช่นนี้ จิตใจของผู้อาวุโสยิ่งโกรธแค้นสั่นสะเทือนเพิ่ม

ในขณะเดียวกันผู้อาวุโสตระกูลเซียวก็สังหารโจมตีเข้ามาอย่างสยองขวัญ

ขณะนี้เฉินเป่ยสีหน้าเขียวปัดเดือดดาล เขาพุ่งร่างกายขึ้นมาฉับพลัน โหมพลังโจมตีและจับกุมอย่างทหารด้วยความดุเดือดโหดเหี้ยม ปะทะกันกับผู้อาวุโสตระกูลเซียวอีกครั้ง

ร่างกายของสองคนปะทะกันรุนแรง บนพื้นแตกร้าวจนยุบลงไป ความอำมหิตของสถานการณ์ในที่เกิดเหตุยากจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้

เจ้าบ้านตระกูลเซียวฝึกฝนมาทั้งชีวิต สยองขวัญไร้ที่เปรียบ...

ส่วนเฉินเป่ยเป็นนักรบน่ากลัวที่มีจิตใจแข็งแกร่งกล้าหาญออกมาจากค่ายทหาร ครอบครองการสังหารที่เด็ดเดี่ยว

นี่คือการต่อสู้อันดับหนึ่งของยุคสมัย

แนวบู๊กับแนวทหารโหมพลังสู้กันด้วยทักษะของสองสำนักปะทะกันอย่างรุนแรง แรงอาฆาตพุ่งขึ้นเฉียบพลัน

เฉินเป่ยถูกผู้อาวุโสตระกูลเซียวจู่โจมไม่หยุด กระเซอะกระเซิงสุดจะทนไปทั้งตัว....เมื่อสักครู่เขายังฝืนกลั้นได้อยู่บ้าง จนในที่สุดก็ควบคุมไม่ได้อีกต่อไป เขาเป็นทหารของกองทัพที่จิตใจเด็ดเดี่ยวกล้าหาญ ทำไมถึงปล่อยให้คนได้โอกาสมาเหยียบย่ำถึงเพียงนี้?

เฉินเป่ยในวินาทีนี้ ปล่อยฝีมือการสังหารออกมาถึงที่สุด

“ปึง!” เฉินเป่ยต่อยออกไปหมัดหนึ่ง โจมตีบนหน้าอกผู้อาวุโสผมขาวท่านนั้นโดยตรง ร่างกายผู้อาวุโสผมขาวสั่นรุนแรง โดนต่อยจนถอยออกไปหลายสิบก้าว พื้นผิวแตกร้าวไปหมดแถบหนึ่ง

โดยรอบนั้น เหล่าลูกหลานตระกูลเซียวกลุ่มนั้นต่างตื่นตะลึงกันทั้งหมด ทุกคนไม่ตอบสนองเข้ามาสักเท่าไร... ผู้อาวุโสของพวกเขา...ผู้อาวุโสที่ไร้ศัตรูไม่เป็นสองรองใคร...คาดไม่ถึงโดนต่อยถอยแล้ว?

ผู้อาวุโสตระกูลเซียวสีหน้าเคร่งขรึม เขาใช้ทักษะขึ้นมาฉับพลัน พุ่งโจมตีรุนแรงเข้ามาราวกับดาวตกดวงหนึ่ง แม้อายุจะเกินห้าสิบปีมาแล้ว แต่ฝีมือดีไม่เป็นสองรองใคร

“ตึง—!”ภาพเงาสองคนปะทะกันอย่างดุเดือด

ร่างกายผู้อาวุโสผมขาวเหมือนเจอฟ้าผ่า กระเด็นออกไปทันใด ในปากกระอักเลือดออกมาสายหนึ่ง

ที่เกิดเหตุเงียบงันราวกับป่าช้า!!

ลูกหลานตระกูลเซียวทุกคนล้วนแค้นเคืองถึงขีดสุด จ้องฉากนี้กันตาเขม็ง

“ตึง!” ผู้อาวุโสผมขาวกระแทกลงบนพื้นอย่างแรง พ่นเลือดทะลักออกจากในปาก

“ท่านผู้อาวุโส!!” วินาทีนี้ลูกหลานตระกูลเซียวกลุ่มหนึ่งสั่นสะเทือนตกใจกันหมด ผู้อาวุโสของพวกเขา...ผู้อาวุโสที่ฝีมือเยี่ยมไม่เป็นสองรองใคร...คาดไม่ถึง...คาดไม่ถึงจะแพ้แล้ว?

นี่...เป็นไปได้อย่างไร!!!

เจ้าบ้านตระกูลเซียว ฝึกฝนวิชาบุกตะลุยทั่วสารทิศมาชั่วชีวิต แต่วันนี้...คาดไม่ถึงจะแพ้อยู่ในน้ำมือคนรุ่นหลังที่อายุน้อยเช่นนี้ได้? นี่...ช่างน่าตกใจเกินไป

“ซู่—!” ผู้อาวุโสผมขาวใช้ทักษะพุ่งจู่โจมเข้ามาอย่างดุเดือด ปล่อยหมัดหนึ่งมายังเฉินเป่ยโดยตรง อากาศสั่นสะเทือนเลือนลั่น แค้นนี้ เขาทนไม่ได้เด็ดขาด แค้นใหม่แค้นเก่า ต้องจัดการพร้อมกัน

เฉินเป่ยแวบหาย หลบเลี่ยงหมัดนั้นไปทันที

“สารเลว! ตายซะ!!” ผู้อาวุโสผมขาวสีหน้าเขียวปัดเย็นเฉียบ

หมัดทั้งสองสั่นสะเทือน ผู้อาวุโสผมขาวโจมตีมาด้วยอานุภาพที่สยองขวัญ วันนี้เขาต้องพยายามต่อสู้อย่างสุดชีวิตกับเฉินเป่ยให้ถึงที่สุด

มือทั้งสองของเฉินเป่ยจับหมัดของเขาไว้แน่นฉับไว พลังทั่วทั้งตัวผุดขึ้นกะทันหัน

“ซู่—!” ทั้งตัวผู้อาวุโสผมขาวถูกสะบัดกลางอากาศโดยตรง...เดิมทีเขาไม่มีทางรั้งแรงหนืดของร่างกายไว้ได้...

ฝุ่นตลบอบอวล และเมื่อรอให้ผู้อาวุโสผมขาวได้สติขึ้นมาจากอาการวิงเวียน เขาก็ปีนขึ้นมาด้วยความโมโหเดือดดาลและกระเซอะกระเซิง...แต่ยังมีภาพเงาของเฉินเป่ยอยู่ที่ไหนกัน? รถยนต์คันนั้นแล่นฉิวออกไปตั้งแต่นานแล้ว...หายไปท่ามกลางถนน...

...

ขณะนั่งอยู่ในรถ รอยยิ้มที่มุมปากของเฉินเป่ยสามารถพูดได้ว่าลุ่มลึกสะดุดตา...เขาขับรถไมบัคอยู่ ซึ่งอยู่ระหว่างทางกลับไปยังบริษัท

...

พระอาทิตย์ตกยามสนธยา พระอาทิตย์ดวงหนึ่งกำลังตกลงทางทิศตะวันตก ย้อมสีแดงไปทั่วทั้งเส้นขอบฟ้า

เฟยหยางกรุ๊ป ห้องทำงานท่านประธานชั้นบนสุด

เซวอี้ยืนอยู่หน้ากระจกชมวิว ดวงตาคู่หนึ่งจ้องมองปลายทางเส้นขอบฟ้าไปตรงๆ อาคารที่สูงระฟ้าแห่งนั้น...

“บริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป...หรือว่า...เธอจะแข็งแรงแน่นหนาจริงเหรอ?” เสียงของเซวอี้ทอดยาวล้ำลึก มีความเย็นที่น่าประหลาดใจนิดๆ