บทที่633 เป็นมืออาชีพเหลือเกิน

บทที่633 เป็นมืออาชีพเหลือเกิน

“ชิ้ง—!” เสียงโลหะกระทบกันรุนแรง กระสุนซึ่งมีพลังกลืนกินที่สยองขวัญลูกหนึ่ง...ระเบิดยิงบนตัวมีดหลงหยาอย่างแรง

เดิมทีทั้งตัวเฉินเป่ยไม่มีทางรับการโจมตีระยะห่างเช่นนี้ไหว...จึงกระเด็นลอยไปทันที...ร่วงลงที่พื้นอย่างแรง แม้แต่พื้นดิน...ยังแตกร้าวแล้วแถบหนึ่ง

ทั้งตัวเฉินเป่ยสีหน้าเคร่งขรึมไร้ที่เปรียบโดยฉับพลัน นี่คือ...กระสุนเจาะเกราะ ฝ่ายตรงข้าม...คาดไม่ถึงจะครอบครองกำลังกระสุนที่สยดสยองเช่นนี้

กระสุนเจาะเกราะ...นั่นคือหนึ่งในอาวุธพิเศษที่สยองขวัญที่สุดบนโลก...สามารถทะลุผ่านเสื้อเกราะกันกระสุนที่แข็งแรงหนาทึบได้

สายตาของเฉินเป่ยชั่วขณะนี้น่าสะพรึงกลัวที่สุด ฝ่ายตรงข้ามครอบครองกระสุนเจาะเกราะ...นี่เหมือนจะเป็นการต่อสู้แบบที่หนูรับมือกับงูเหลือมฉากหนึ่ง

เฉินเป่ยซึ่งมือเปล่าไร้อาวุธ...ก็คือหนูที่น่าเวทนาตัวนั้น

“รายงาน! กระสุนเจาะเกราะยิงโจมตีล้มเหลว! โดนฝ่ายตรงข้ามสกัดกั้น!!” ในหูฟังสื่อสารไร้สาย มือปืนซุ่มยิงกล่าวรายงานด้วยความตื่นตกใจ

ในหูฟังเงียบไปครู่หนึ่ง หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เสียงที่เคร่งเครียดของผู้ควบคุมลอยออกมาแล้ว

“ทุกคน เปลี่ยนเป็นกระสุนเจาะเกราะ ล่าสังหารรอบสอง!”

บรรยากาศเงียบงันสุดๆ ในท้องฟ้าสูงที่ห่างกันหลายกว่าเมตร...กระสุนแต่ละนัดยิงมาอย่างดุเดือด

กระสุนเจาะเกราะมีกำลังสยองขวัญมหาศาล...สั่นสะท้านกลางท้องฟ้ายามราตรี กระสุนทั้งหมดจู่โจมมายังเฉินเป่ยอย่างรุนแรง

ลูกตาเฉินเป่ยแข็งเฉียบพลัน ทันใดนั้นฝีเท้าแวบผ่าน ร่างกายกลายเป็นภาพวืดประหนึ่งฟ้าแลบทันที

“ซู่ๆๆ—!” กระสุนเจาะเกราะที่โจมตีมาดุเดือดแต่ละลูกคำรามเข้ามาตามใบหน้าของเขา เสียงลมพัดแรงราวกับใบมีด บนผิวหนังแก้มของเขาเจ็บปวดราวกับฉีกขาด

“ตึงๆๆ—!”กระสุนเจาะเกราะนับไม่ถ้วนยิงไปยังที่ว่าง...โจมตีตำแหน่งที่เฉินเป่ยยืนเมื่อสักครู่อย่างรุนแรง...พื้นระเบิดร้าวในชั่วขณะหนึ่ง...กลายเป็นหลุมขนาดใหญ่หลุมหนึ่ง สยดสยองไร้ที่เปรียบ

เสียงระเบิดรุนแรงกำลังสั่นสะเทือนดังสนั่นอยู่ท่ามกลางถนนที่เงียบงันทั้งแถบ น่าตื่นตกใจอย่างยิ่ง

ในรถไมบัค ใบหน้าหลีชิงเยียนซีดเซียวสับสนถึงที่สุด ดวงตาจ้องสถานการณ์ที่ตื่นตระหนกด้านนอกหน้าต่างรถนั้นด้วยความประหม่า...วินาทีนี้ หัวใจของเธอพะวงขึ้นมาแล้ว

เฉินเป่ยกระเซอะกระเซิงสุดๆ ทั่วตัวเป็นฝุ่นดิน...เขาพุ่งมาที่ข้างหน้าต่างรถทันใด ตะโกนเสียงดัง “ล็อกประตูรถไว้! อย่าออกมาเด็ดขาด!”

แต่เฉินเป่ยยังพูดไม่ทันจบ...ด้านหลังก็มีกระสุนหลายบุกโจมตีมา

ร่างกายเฉินเป่ยวาร์ปหายกะทันหัน...หลบกระสุนพวกนั้นไปได้ทั้งหมด

ลูกตาเขากวาดมองผ่านท้องฟ้าสูงยามค่ำที่มืดมิดไร้ขอบเขตรอบด้าน สิบห้าคน มือปืนซุ่มยิงสิบห้าคน เขาดูผ่านร่องรอยการยิงของกระสุนแล้ว...จากนั้นประมาณการจำนวนมือปืนซุ่มยิงของฝ่ายตรงข้ามออกมาได้ในที่สุด

มือปืนซุ่มยิงสิบห้าคนเต็มๆ...นี่แทบจะเป็นการสังหารสยองขวัญในระดับอาวุธครบครัน มือปืนซุ่มยิงมีกลยุทธ์วิธีการพิเศษ เพียงมือปืนซุ่มยิงคนเดียว...ก็สามารถลอบสังหารมีผลกระทบทั้งสถานการณ์รบ ส่วนวันนี้...คาดไม่ถึงว่าฝ่ายตรงข้ามจะส่งมือปืนซุ่มยิงสิบห้าคนเต็มๆ ออกมา นี่...ช่างเขย่าขวัญเหลือเกิน

ชั่วพริบตาเดียว...ร่างกายเฉินเป่ยก็เพิ่มความเร็วขึ้น พุ่งจู่โจมในท้องฟ้ายามราตรี

“รายงาน! เป้าหมายเคลื่อนที่ไวเกินไป เลนส์เล็งเป้าไม่มีทางล็อกเป้าได้!!” ในเครื่องมือสื่อสารไร้สาย เหล่ามือปืนซุ่มยิงพูดรายงานอย่างเคร่งเครียด

“ประสานรวมห่ากระสุน ปรับความผิดพลาดไปที่ศูนย์จุดหนึ่งเสี้ยววินาที ระเบิดหัวเขาให้ฉัน!!” เสียงผู้ควบคุมพูดอย่างน่าสะพรึงกลัวและโหดร้าย

ในท้องฟ้ายามค่ำคืนหลายร้อยเมตร มือปืนซุ่มยิงมากมายเล็งอาวุธร้อนอยู่ กำลังปรับระดับความแม่นยำสูงสุด วิถีกระสุนทั้งหมดเล็งไปยังเป้าหมาย...เฉินเป่ย

“ลั่นไก!” ตะโกนเสียงดุ

“ปังๆๆ—!!” กระสุนนับไม่ถ้วนประสานกันโจมตี อากาศยามค่ำคืนสั่นสะเทือนรุนแรง

เฉินเป่ยถือหลงหยาในมือวาร์ปหาย ทั้งตัวพุ่งหลบเลี่ยงอย่างรวดเร็ว

“ตึงๆๆ!” กระสุนนับไม่ถ้วนกำลังระเบิดโจมตีข้างกายเขา สถานการณ์ปัจจุบันมีควันปืนตลบอบอวล อันตรายแก่ชีวิตมีอยู่ทุกที่

วินาทีนี้ เขาเหมือนได้กลับมาสู่สนามรบนองเลือดแบบในอดีตนั้น นรกอันสยองขวัญบนโลกมนุษย์ที่เต็มไปด้วยห่ากระสุนฉากนั้น

ทั้งตัวเฉินเป่ยปล่อยความอำมหิตของการสังหารเด็ดเดี่ยวออกมา ทักษะพุ่งโจมตีของเขาว่องไวดุจสายฟ้าแลบ ทำลายความเร็วขีดจำกัดของร่างกายคนไปแล้ว ทุกพื้นที่ที่ผ่านไป...ล้วนมีฝุ่นคลุ้งตลบเป็นแถบ

กระสุนนับไม่ถ้วน...ยิงที่ว่างเปล่าไปทั้งหมด

บนยอดตึกสูงหลายร้อยเมตร...สายตาของมือปืนซุ่มยิงกลุ่มนั้นสั่นสะเทือน ในท้องฟ้ายามค่ำ...มือปืนซุ่มยิงทั้งหมดล้วนตกใจกันแล้ว

มือปืนซุ่มยิงสิบห้าคนเต็มๆ... ปืนบาร์เรตต์อาวุธซุ่มยิงสิบห้ากระบอกเต็มๆ คาดไม่ถึง...คาดไม่ถึงว่าไม่มีทางสกัดกั้นยิงสังหารได้? นี่...เป็นไปได้อย่างไร?

“รายงาน...ไม่มีทางล็อกบุคคลเป้าหมาย...” เหล่ามือปืนซุ่มยิงสีหน้าตื่นตระหนก น้ำเสียงมีความหวาดวิตกอยู่ด้วย พูดรายการกับในเครื่องมือสื่อสารไร้สาย

ในเครื่องมือสื่อสารไร้สายเงียบสนิทครู่หนึ่ง ผู้ควบคุมมองอยู่ที่หน้าตึกสูงเสียดฟ้าแห่งหนึ่ง จ้องภาพเงาที่เคลื่อนไหวรวดเร็วคนนั้นผ่านเลนส์เล็งเป้าแบบตาไม่กะพริบ...

“ล็อกเป้ารอบสอง! เล็งอาวุธทั้งหมดไปยังเป้าหมายเอาไว้! ต้องยิงเขาให้ตาย!!” เสียงผู้ควบคุมเคร่งเครียดอย่างยิ่ง

“ไม่ได้การ! เป้าหมายกำลังพุ่งไปทางไอ้เจ็ด!!” ทันใดนั้นเหล่ามือปืนซุ่มยิงพบอะไรเข้าแล้ว...พูดแบบดุเดือดสั่นสะเทือน

“ไอ้เจ็ด..ไอ้เจ็ด เป้าหมายพบชั้นที่นายชั้นซ่อนตัวแล้ว! เล็งเป้าให้ไว เตรียมยิงให้ตาย!!”

“ทุกคน เล็งเป้าหมายไว้ ยิงให้ตาย!” ผู้ควบคุมตะโกนบอก

กระสุนนับไม่ถ้วนเล็งเป้าไปยังเฉินเป่ยในท้องฟ้ายามค่ำอีกครั้ง...จากนั้นยิงไปอย่างดุเดือด

กระสุนที่สยองขวัญกำลังระเบิดข้างกายเขา ฝุ่นควันตลบอบอวล กลางอากาศมีการสังหารปกคลุมเต็มไปหมด

ในรถไมบัค หลีชิงเยียนกุมมือทั้งสองแน่น กลางฝ่ามือถูกบีบจนเหงื่อออก...ใบหน้างดงามของเธอซีดเซียวมองภาพเงาคนคนนั้นที่พุ่งโจมตีไปยังระยะไกลด้วยความกังวล...เธอในเวลานี้ ในสมองมีเพียงความคิดเดียว...นาย จะต้องไม่เป็นอะไรเด็ดขาด

“เป้าหมายเคลื่อนที่รวดเร็วเกิน เดิมทีไม่มีทางจับเล็งเป้าได้!!” ในเครื่องมือสื่อสารไร้สาย เหล่ามือปืนซุ่มยิงพูดเสียงสั่นเครือ

สายตาผู้ควบคุมเคร่งขรึมน่าครั่นคร้าม จ้องภาพเงาที่พุ่งโจมตีในท้องฟ้ายามค่ำคืนนั้นผ่านเลนส์เล็งเป้าชนิดที่ตาไม่ขยับ...

ทักษะของเฉินเป่ยไวดุจสายฟ้าแลบ กำลังวิ่งอย่างรวดเร็ว พุ่งโจมตีไปยังตึกสูงระฟ้าที่อยู่ไกลหลายร้อยเมตรแห่งนั้น ส่วนยอดตึกสูงระฟ้า...มือปืนซุ่มยิงคนหนึ่งกำลังเล็งเป้าเขาไว้ด้วยความสะพรึงกลัว ก่อนจะยิงเข้ามาอย่างรุนแรง พยายามขัดขวางเขา

“ทุกคน ยิงห่ากระสุน ปิดแนวป้องกันใต้ตึกเอาไว้! สกัดเขาเอาไว้ที่ด้านนอกประตูตึก ให้เขาเคลื่อนตัวลำบาก!” ผู้ควบคุมสีหน้าน่าสะพรึงกลัว พูดตะโกน

ชั่วพริบตาเดียว ห่ากระสุนมหาศาลประสานพัวพัน โจมตีมาที่หน้าประตูตึกสูงระฟ้าแห่งนั้น...กลายเป็นแนวห่ากระสุนที่สยองขวัญเส้นหนึ่ง พยายามสกัดกั้นเฉินเป่ยไว้ด้านนอก

นี่คือเหตุการณ์ที่สยดสยองสั่นสะเทือน การสังหารนับไม่ถ้วนจู่โจมมาที่หน้าประตูตึกถูกกระสุนที่ดุเดือดประสานรวมกันหนาแน่น...พื้นตรงนั้นถูกโจมตีเป็นหลุมขนาดใหญ่หลุมหนึ่งในชั่วพริบตา ฝุ่นฟุ้งกระจาย

บนยอดของตึกสูงระฟ้าอีกแห่งที่ไม่ไกลนัก ผู้ควบคุมมองผ่านเลนส์เล็งเป้า จ้องสถานการณ์ฉากนี้โดยไม่กะพริบตา มุมปากของเขามีเส้นรัศมีเหี้ยมโหดน่าครั่นคร้าม... ต่อให้ทักษะเขาจะเร็วแค่ไหน...ก็ไม่มีทางพุ่งโจมตีเข้าในแนวป้องกันกระสุนที่ประสานรวมกันรุนแรงได้แน่ หากลองพุ่งเข้าไป จะต้องถูกกระสุนสยองขวัญยิงจนเนื้อพรุนแน่

“หมายเลขเจ็ด หมายเลขแปด...เล็งเป้าหมายไว้ สุดท้ายโจมตี...ยิงให้ตาย!” เสียงผู้ควบคุมพูดเสียงน่ากลัว บุคคลเป้าหมายถูกเขาล่อเข้ามาในจุดดักยิงที่ดีที่สุดแล้ว ซึ่งในขณะนี้ถึงแม้ทักษะจะไวแค่ไหน...ก็หลบหลีกได้ยาก เพียงแต่ว่า...อีกฝ่ายสามารถใช้วิชาตัวเบาเหาะหนีงั้นเหรอ? นี่...ต้องเป็นสถานการณ์ต้องตายฉากหนึ่ง

ด้านหน้า...กระสุนนับไม่ถ้วนยิงมา ส่วนด้านหลัง กระสุนหลายลูกโจมตีมาอย่างดุเดือด เดิมทีเฉินเป่ยไม่สามารถหลบได้ นี่คือสถานการณ์ที่ต้องตายเป็นแน่

ชั่วขณะนั้น...ทักษะของเฉินเป่ยหายวาร์ปขึ้นมา...ทั้งตัวราวกับสัตว์ป่าดุร้าย พุ่งโจมตีปีนไต่ขึ้นบนผนังกระจกของตึกสูง

ในท้องฟ้ายามค่ำ...ภาพเงาของเฉินเป่ยดูแข็งแรงว่องไว ราวกับมนุษย์แมงมุม...เหยียบขอบของผนังกระจกด้านนอกตึกใหญ่ ร่างกายพุ่งโจมตีปีนขึ้นฉับไว

บนยอดตึกฝั่งตรงข้าม ลูกตาผู้ควบคุมหดตัวเฉียบพลัน ทั้งตัวตื่นตกใจถึงที่สุด สายตาของเขาจ้องภาพเงาเป้าหมายนั้นตาไม่กะพริบ...นี่...นี่เป็นไปได้อย่างไร? เขา...เขาสามารถใช้วิชาตัวเบาได้จริงเหรอ?

วินาทีนี้ สายตาของผู้ควบคุมตื่นตระหนกตกใจ

วินาทีนี้ มือปืนซุ่มยิงที่ชั้นบนนับไม่ถ้วนโดยรอบต่างตื่นตกใจสั่นสะเทือนกันทั้งหมด พวกเขามองผ่านเลนส์เล็งเป้า ล็อกภาพเงาของเป้าหมายไม่ขยับ...ภาพเงาแข็งแรงที่กำลังปีนป่ายคนนั้น...เขย่าความสามารถการยอมรับในใจของพวกเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

มือเปล่า...ปีนตึกสูง...นี่...เป็นมนุษย์คนหนึ่งจริงๆ เหรอ?

“ทุกคน! เล็งเป้าหมายไว้! ยิงกลางอากาศให้ฉัน! อย่าให้เขาปีนขึ้นชั้นยอดได้!!” ผู้ควบคุมตะโกนสั่ง

ซู่! ปากกระบอกเลนส์เล็งเป้านับไม่ถ้วนเล็งไปหาเฉินเป่ยที่กำลังปีนป่ายรวดเร็ว...ลั่นไก

“ปังๆๆ!” กระสุนสาดกระจาย ยิงดุเดือดไปยังเฉินเป่ยที่ปีนอยู่กลางอากาศไม่หยุด

ทักษะของเฉินเป่ยไวดุจฟ้าแลบ เหยียบผนังของตึกใหญ่ไม่เลิก ไต่ขึ้นฉับไว ชั่วพริบตาเดียวก็ปีนมาถึงท้องฟ้าสูงที่เกือบร้อยเมตร

แต่ทว่าในเวลานี้ มีกระสุนนับไม่ถ้วนโจมตีเข้ามาทางด้านหลัง อยากสังหารเขาให้ตายอยู่กลางท้องฟ้าสูง