บทที่634 ระเบิดร่างคน

บทที่634 ระเบิดร่างคน

ท้องฟ้ายามค่ำเงียบสนิท อากาศสั่นสะเทือน กระสุนดุเดือดแต่ละลูกแหวกทะลุอากาศยามค่ำ มีพลังที่สู้ได้มหาศาลจู่โจมไปยังเฉินเป่ย

“ปังๆๆ—!” เฉินเป่ยแบกอาวุธไว้ ว่องไวดุจฟ้าแลบ สกัดกระสุนพวกนั้นจนร่วงไปหมด น่าสยองขวัญถึงเพียงนี้

มือปืนซุ่มยิงคนหนึ่งกำลังอยากลั่นไกอาวุธปืน...ชั่วพริบตาเดียว...กระสุนลูกหนึ่งก็ยิงลอยเข้ามาทันใด...จากนั้นยิงเข้าในช่องบรรจุกระสุนอาวุธของเขาอย่างแรง...

“ตู้ม!” เสียงระเบิดดังทีหนึ่ง ช่องบรรจุกระสุนของอาวุธระเบิดแตกโดยตรง มือปืนซุ่มยิงคนนั้นล้มลงจมกองเลือดทันใด

“หมายเลขสี่! หมายเลขสี่!!” ในเครื่องสื่อสารไร้สาย เสียงของเหล่ามือปืนซุ่มยิงโกรธแค้นและดุร้าย ในเวลาไม่กี่วินาทีสั้นๆ...พวกเขาสูญเสียเพื่อนร่วมรบหลายคนไปอย่างคาดไม่ถึง?

“สารเลว!! ฉันจะฆ่าแก!!” มือปืนซุ่มยิงคนหนึ่งคลุ้มคลั่ง ยกอาวุธขึ้นซุ่มกราดยิงไปที่เฉินเป่ยอย่างบ้าคลั่ง

อากาศสั่นสะเทือนรุนแรง กลางท้องฟ้ายามค่ำที่สูงหลายร้อยเมตร...กระสุนยิงประสานกัน ควันปืนตลบอบอวลแถบหนึ่ง

“ปัง—!” ชั่วขณะหนึ่งในช่วงค่ำที่เงียบงันนั้น...กระสุนลูกหนึ่งตามเส้นรัศมีของแสงจันทร์...กระหน่ำยิงเข้ามารวดเร็ว

“ฉึก!” กระสุนยิงเข้าลำคอของเขาทันใด...ทะลุผ่านกลางคอ เลือดสาดกระจายขึ้นมา...ทั้งตัวของมือปืนซุ่มยิงคนนี้ล้มลงโดยตรง...

มือปืนซุ่มยิงล้มลงติดต่อกันหลายคน... วินาทีนี้ ผู้ควบคุมสีหน้าเขียวปัดดูแย่ผิดปกติ นี่...คือการลอบสังหารที่น่ากลัวและหนักหน่วงที่สุดตั้งแต่เกิดมาเขาเคยประสบพบเจอ มือปืนซุ่มยิงด้วยปืนบาร์เรตต์สิบห้าคนเต็มๆ คาดไม่ถึง...คาดไม่ถึงว่าไม่มีทางสังหารฝ่ายตรงข้ามคนเดียวได้...ทั้งยังถูกฝ่ายตรงข้ามเปลี่ยนตำแหน่งซุ่มยิงในสถานการณ์รบ...เริ่มดักยิงกลับ...

ลูกตาที่สั่นสะเทือนของผู้ควบคุมกวาดมองสถานการณ์ที่ซับซ้อนโดยรอบนิดหน่อย จากนั้นทำการตัดสินใจเฉียบขาด

“เปลี่ยนกลยุทธ์! เปลี่ยนกลยุทธ์! หมายเลขห้า หมายเลขหก ซุ่มยิงโจมตีรถไมบัคสีดำคันนั้น!! ดึงดูดย้ายความสนใจของเป้าหมาย! ล้อมจุดหนึ่งเพื่อช่วยอีกจุดหนึ่ง!!” ผู้ควบคุมตะโกนเสียงดุ

ซู่! อาวุธดักยิงที่ดำขลับน่าสะพรึงกลัวสองกระบอกเล็งไปยังรถไมบัคที่อยู่ห่างไปพันเมตรทันที

“กลุ่มจู่โจม! เตรียมพร้อมลงมือ!”ผู้ควบคุมบอกเสียงดุอีกครั้ง

ในขณะเดียวกัน กลางถนนด้านล่างตึกห่างไปพันเมตร...นักจู่โจมพร้อมอาวุธชุดดำปิดหน้ากลุ่มหนึ่งพุ่งโจมตีเข้าไปฉับพลัน พวกเขาหลบซ่อนอยู่ในความมืดมานานตั้งแต่แรก ในที่สุดตอนนี้ก็ออกโจมตีแล้ว

พวกเขา...กลุ่มซุ่มยิง กลุ่มจู่โจม นี่คือการล่าสังหารให้ถึงที่สุด

หลีชิงเยียนใบหน้าอึ้งทึ่ง...มองด้านนอกหน้าต่างรถด้วยดวงตาสับสน...

ในท้องฟ้ายามค่ำ นักจู่โจมชุดดำผิดหน้ากลุ่มนั้นพุ่งโจมตีเข้ามาอย่างโหดเหี้ยม แรงอาฆาตล้นหลาม

นักจู่โจมคนหนึ่งกุมระเบิดเอาไว้ในมือ พยายามฝืนระเบิดเกราะป้องกันกระสุนของรถไมบัค

“ปัง—!” เขาเพิ่งพุ่งมาด้านหน้ารถไมบัค กระสุนลูกหนึ่งก็ทะลุผ่านระหว่างคิ้วในชั่วพริบตา

“ปึง” นักจู่โจมล้มลงที่พื้นทั้งตัว

เหล่านักโจมตีกลุ่มนั้นพุ่งไปที่รถไมบัคด้วยแรงอาฆาตเดือดดาล...พยายามระเบิดทำลายรถไมบัค...

แต่ว่าในท้องฟ้ายามค่ำ มีกระสุนแต่ละลูกยิงลอยเข้ามากะทันหัน

เห็นเพียงเฉินเป่ยกำลังหมอบอยู่บนดาดฟ้าตึก แบกอาวุธปืนบาร์เรตต์ไว้ ดวงตาลุ่มลึกไร้ที่เปรียบขยับเข้าใกล้ด้านเลนส์เล็งเป้า ดักยิงนักจู่โจมกลุ่มนั้นที่ด้านล่าง

หลีชิงเยียนนั่งอยู่ในรถ หัวใจกำลังเต้น“ตุบๆ”...เธอรู้...เป็นเฉินเป่ย เป็นเฉินเป่ยกำลังช่วยเธอ ถึงแม้ตอนนี้ เดิมทีเธอจะหาภาพเงาของเฉินเป่ยไม่เจอก็ตาม...แต่เขาอยู่ในความมืดยามค่ำ...อยู่ในมุมหนึ่งคอยคุ้มครองตนเองอยู่

ค่ำคืนที่ทอดยาว การสังหารนองเลือดไร้ขอบเขต

นี่ คือสนามรบที่เป็นของเฉินเป่ย

ชั่วขณะนั้นที่เขาแบกปืนบาร์เรตต์ขึ้น ทั้งสถานการณ์สู้รบเปลี่ยนแปลงถึงที่สุดแล้ว

มีคนบอกว่ามือปืนซุ่มยิงเป็นบทบาทที่น่ากลัวที่สุดบนโลก เขาสามารถยิงคนตายได้ในระยะห่างออกไปไกล สังหารคนแบบมองไม่เห็นตัว เขาสามารถควบคุมสถานการณ์การต่อสู้ทั้งหมดในขอบเขตหนึ่งกิโลเมตร

แต่วินาทีที่ราชาหลงแบกอาวุธดักยิงขึ้นนั้น นั่นจะกลายเป็นป่านรกผืนหนึ่ง

ภายในขอบเขตสองกิโลเมตร...ขอเพียงอยู่ในรัศมีการยิงของปืนสไนเปอร์บาร์เรตต์ จะกลายเป็นสนามรบของเฉินเป่ยทั้งหมด ภายในสองกิโลเมตร เขาคือราชาแห่งสนามสู้รบ

ภายในเวลาสองวินาทีสั้นๆ กลุ่มจู่โจมเหล่านั้น...ถูกดักยิงระเบิดศีรษะทั้งหมดในที่เกิดเหตุ น่าสะพรึงกลัวสยองขวัญ

หลีชิงเยียนในเวลานี้ปลอดภัยแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ถึงแม้ว่าเฉินเป่ยจะไม่อยู่ข้างกาย...แต่ดวงตาของราชาหลงกำลังจ้องที่นี่ไม่ขยับ...นี่เป็นสนามรบของราชาหลง

“รายงาน...กลุ่มจู่โจม...พ่ายแพ้ทั้งกองทัพ!” เสียงที่เศร้าและดุเดือดเสียงหนึ่งรายงานอยู่ในเครื่องสื่อสารไร้สาย

เครื่องสื่อสารไร้สายเงียบสนิทมากๆ

ลูกตาของผู้ควบคุมแดงสดน่ากลัวอย่างยิ่ง ทั้งตัวเขากำลังสั่นเทา นั่นคือความตกใจสั่นสะเทือนรุนแรง นั่นคืออารมณ์โกรธแค้นขั้นสุด

“ทุกคน...ฆ่า...ฆ่ามัน...ให้ฉันเดี๋ยวนี้! จะต้องฆ่ามันให้ตาย! เพิ่มแรงกระสุนเข้าไปอีก!!” เสียงของผู้ควบคุมแค้นเคืองร้องคำราม กำลังสั่นเทาไปทั้งตัว

แต่ทว่า...คำพูดของผู้ควบคุมพึ่งจบลง...มือปืนซุ่มยิงคนหนึ่งที่อยู่อีกอาคารก็โดนยิงเข้าอีกครั้งจนล้มลง

“อำพราง!! ทุกคนอำพรางตัวเร็ว!!” วินาทีนี้ ในที่สุดผู้ควบคุมพังทลายแล้ว

“ทุกคน อำพรางตัว...ถอยหลบ!!” เสียงของผู้ควบคุมสั่นเครือหวาดวิตก มีความน่าสะพรึงกลัวยิ่งใหญ่

เหล่ามือปืนซุ่มยิงกลุ่มหนึ่งสีหน้ายากลำบากขั้นสุด นี่คือ...ความล้มเหลวใหญ่สุดที่พวกเขาเคยประสบมาในชีวิต ไม่กี่วินาทีสั้นๆ...กลุ่มซุ่มยิงสยองขวัญสิบห้าคน...คาดไม่ถึงพลีชีพไปครึ่งใหญ่แบบเต็มๆ เหลือเพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้น

ในที่สุดพวกเขาพบว่า...ที่ตนเองเผชิญหน้าอยู่เป็นการมีตัวตนอย่างไรกัน? นี่...คือเทพเจ้าแห่งการสังหารจากนรกที่น่ากลัวผู้หนึ่ง

ในขณะนี้ มีเพียงอย่างเดียว—หนี

ช่วงยามค่ำคืน ดาดฟ้าอาคารแต่ละแห่ง...เหล่ามือปืนซุ่มยิงไม่กี่คนแยกหลบหนีอย่างรวดเร็ว...แม้กระทั่งไม่ทันที่จะเก็บกวาดอาวุธลูกกระสุน...เวลานี้ แยกหลบหนีเอาชีวิตรอดต่างหากที่สำคัญที่สุด

มือปืนซุ่มยิงคนหนึ่งซ่อนตัวอยู่บนดาดฟ้า พยายามอาศัยค่ำคืนที่ชุลมุนหลบหนี...

“ฟึ่บ!” ทันใดนั้นกระสุนลูกหนึ่งทะลุผ่านกำแพงทันใด อาศัยอานุภาพที่เหลืออยู่นิดๆ ยิงเข้าท้ายทอยของเขาเฉียบพลัน...

วินาทีที่เขาล้มลงนั้น...ทั้งตัวยังคงหวาดวิตกสั่นสะเทือนอยู่เลย ฝ่ายตรงข้าม...เป็นไปได้อย่างไร...เป็นไปได้อย่างไรกัน ทั้งที่กั้นด้วยผนังชั้นหนึ่งทว่ากลับสามารถเล็งเป้ามายังเขาได้แม่น? แต่เขาก็ไม่มีโอกาสไปครุ่นคิดอีกแล้ว...

ฝ่ายตรงข้ามอยู่บนดาดฟ้าอาคารแห่งหนึ่ง มือปืนซุ่มยิงคนหนึ่งขาเคล็ดหลบอยู่ในผนังตรงดาดฟ้า...เคลื่อนย้ายด้วยความระมัดระวัง...

“แกร๊ก!” ทันใดนั้นผนังที่ด้านหน้าแตกร้าวในชั่วขณะนั้น...กระสุนลูกหนึ่งยิงทะลุเข้ามาทันที...ยิงเข้าขมับของเขาแล้ว...

ค่ำคืนที่ทอดยามไร้ขอบเขต ราชาหลงราวกับเทพแห่งการสังหารจากนรก ควบคุมทั้งสถานการณ์ไว้ มือปืนซุ่มยิงกลุ่มนั้นเดิมทีไม่มีโอกาสหนีรอด

ปืนสไนเปอร์บาร์เรตต์สยองขวัญไร้ที่เปรียบ อยู่ภายใต้การควบคุมน่ากลัวของราชาหลง ราวกับเล็งเป้าด้วยแสงอินฟราเรด...ล่าสังหารมือปืนซุ่มยิงในเหตุการณ์ทั้งหมด

บนดาดฟ้าอีกแห่งหนึ่ง มือปืนซุ่มหญิงคนหนึ่งคลานอยู่บนพื้นดาดฟ้าไปทั้งตัว...ตกใจจนไม่กล้าขยับเขยื้อนสักนิด สีหน้าของเขาหวาดกลัวซีดเซียวขั้นสุด...บนหน้ามีเหงื่อผุดออกมานับไม่ถ้วน สามารถจินตนาการระดับความตกใจหวาดกลัวของเขาในเวลานี้ได้ดี เวลานี้เขาได้แต่หมอบอยู่ที่เดิม ไม่กล้าขยับเขยื้อน มีเพียงแบบนี้ ถึงจะสามารถหลบหนีขอบเขตการดักยิงของฝ่ายตรงข้ามได้ รักษาชีวิตไว้ได้

“ปัง—!” ทันใดนั้นกระสุนลูกหนึ่งลอยมารวดเร็ว ยิงบนเสาล่อฟ้าที่ดาดฟ้าโดยฉับพลัน

เสาล่อฟ้าอันนั้นโดนกระสุนยิงหัก...โงนเงนจะล้มมิล้มแหล่ จากนั้นล้มลงมาบนพื้นทันใด

“ตึง!” เสาล่อฟ้าที่แหลมคมล้มลงฉับพลัน เสียบทะลุศีรษะมือปืนซุ่มยิงที่คลานอยู่บนพื้นคนนั้น

ถึงแม้จะคลานหลบซ่อน...ก็ยังไม่มีทางรอดพ้นจากการโจมตีสังหารของราชาหลงได้

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที...บนท้องฟ้าสูงหลายร้อยเมตร...เงียบงันไปแถบหนึ่ง เลือดสดแดงเถือกเหนือทั้งท้องฟ้า

มือปืนซุ่มยิงสิบห้าคนเต็มๆ...เสียชีวิตกันในที่สุด

เหลือเพียงผู้ควบคุมคนเดียว... เขาหมอบอยู่บนดาดฟ้า สีหน้าท้อแท้ซีดเซียวไปหมด พ่ายแพ้ทั้งกองทัพ...กลุ่มซุ่มยิงของเขา...พังทลายย่อยยับทั้งกองทัพแล้ว

ร่างกายของเขากำลังสั่นเทารุนแรง ลูกตาแดงก่ำ...เขาในขณะนี้หวาดวิตกดุร้ายถึงขีดสุด...

ผู้ควบคุมกวาดสายตาน่าสะพรึงกลัวและระแวงมองโดยรอบดาดฟ้าทีหนึ่ง... เวลานี้เขาจำเป็นต้องถอยหนี พยายามคิดทุกวิถีทางหลบหนี

ท้ายที่สุดสายตาของเขาหยุดชะงักที่หน้าบันไดที่ใช้หนีไฟ...

“ปัง!” ทันใดนั้นกระสุนลูกหนึ่งโจมตีมาบนประตูใหญ่ของช่องทางหนีไฟ

หัวใจผู้ควบคุมเต้นระรัว นี่คือ...ฝ่ายตรงข้ามกำลังแจ้งเตือน?

สีหน้าผู้ควบคุมซีดเผือดทั้งแถบ ฝ่ายตรงข้าม...เดิมทีไม่คิดจะปล่อยเขาไป ฝ่ายตรงข้ามคิดจะจับเขาเป็นๆ