บทที่638 ประกาศรับสมัครงานบริเวณมหาวิทยาลัย

บทที่638 ประกาศรับสมัครงานบริเวณมหาวิทยาลัย

จางหยุ่งสีหน้าเคร่งขรึม ชี้ไปที่หยวนเปียวที่อยู่ใต้เท้า พูดเสียงดุ “พี่เฉิน...ไอ้หมอนี่พาคนมาหาเรื่องเมื่อกี้...บอกว่าจะฟันพี่ให้ตาย! โดนผมจัดการเรียบร้อย!”

เฉินเป่ยยิ่งมึนงงขึ้นไปอีก กวาดดวงตามองหยวนเปียวที่พื้น ทำไมถึงรู้สึกว่าคุ้นหน้าอยู่บ้าง?

ในเวลานี้ หลีชิงเยียนที่อยู่ด้านหลังค่อยๆ เดินเข้ามา ใช้ดวงตางดงามจ้องผู้ชายที่พื้นแบบน่าประหลาดใจ “หยวนเปียว?”

เฉินเป่ยตบหน้าอกทีหนึ่ง ชั่วขณะหนึ่งนึกขึ้นได้แล้ว

“โอ๊ะ! นี่ไม่ใช่คุณชายหยวนหรอกเหรอ?” เฉินเป่ยขยับเข้ามาด้วยหน้าตาเจ้าเล่ห์ จุดบุหรี่มวนหนึ่งแบบมีความหมายแฝง

หยวนเปียวโดนจางหยุ่งเหยียบไว้ใต้เท้า ร่างกายสูงใหญ่สั่นเทารุนแรง สีหน้าดุร้าย “เชี้ยแม่ง! เฉินเป่ย ฉันจะฟันแกทั้งบ้าน!”

“โอ๊ะ...คุณชายหยวนนี่พูดจาอันธพาลมากเลยนะ คุณชายหยวน คุณโดนคนเหยียบไว้ใต้เท้าแล้ว ยังจะคิดมาฟันผมอีกเหรอ?” เฉินเป่ยนั่งยองตัวลง พ่นควันบุหรี่ใส่หน้าหยวนเปียวทีหนึ่ง...ทำเอาเขาสำลักไออย่างหนัก

“ไอ้สัด!! รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!!” หยวนเปียวกำลังคำรามแบบดุร้ายโกรธแค้น

“ป้าบ!” เฉินเป่ยสูบบุหรี่อยู่ ยกฝ่ามือขึ้นฉับพลัน ตบบนหน้าของหยวนเปียวไปทีหนึ่งอย่างแรง

“เฮือก!” หลังจากตบนี้ฟาดลงไป หยวนเปียวก็พ่นเลือดสดออกมาจากในปากทันที น่าเวทนายิ่งนัก

“เชี้ย! แกแม่งกล้าตบฉันเหรอ? ฉันจะฟันแกให้หมดทั้งบ้าน!” หยวนเปียวกำลังโวยวายโหดร้ายไปทั้งตัว เลือดทั่วทั้งปากสาดกระจาย สยองขวัญไร้ที่เปรียบ

“ป้าบ!” เฉินเป่ยตบลงไปอีกที พลังอันแสนทารุณ...หยวนเปียวฟันกระเด็นลอยไปหลายซี่ทันที

ท่านประธานเทพธิดาหลีชิงเยียนทนดูต่อไปไม่ได้เท่าไร จึงพูดห้ามปรามเสียงเบาๆ “เฉินเป่ย พอเถอะ...ปล่อยเขาไปแล้วกัน”

หยวนเปียวสีหน้าสั่นเทารุนแรง “ไอ้เชี้ยแม่ง เฉินเป่ย! วันนี้ฉันกลับไปจะไม่ปล่อยแกเอาไว้แน่ ฉันต้องฟันแกให้ได้! สับให้แหลก!! เชี้ย! ยังมีหลีชิงเยียนอีกคน แกนังแพศยา ฉันจะจัดการแกให้น่าดู...”

“ไม่กลัวตายจริงๆ สินะ...” ดวงตาเฉินเป่ยแข็งทื่อเล็กน้อย ยกฝ่ามือขึ้นทันใด...

เลือดแดงสดสาดกระจายไปตามๆ กันกับเสียงตบดังขึ้น

ทั้งตัวหยวนเปียวเหมือนกับหัวหมูที่โดนฆ่าแกง กระอักเลือดสดออกมายกใหญ่...ฟันสองแถวโดนตบกระเด็น...ทั้งตัวสั่นเทิ้มเหมือนหมูที่ใกล้ตาย

“ไอ้..ไอ้เชี้ย...แม่ง...ตระกูลหยวนของฉัน...จะทุ่มสุดกำลังตามฆ่าแกให้ได้...” หยวนเปียวสั่นเทิ้มไปทั่วตัว แต่เขายังคงไม่ยอมแพ้...คุณชายตระกูลหยวนคนนี้ เดิมทีเหมือนไม่กลัวตาย

เฉินเป่ยหัวเราะแล้ว หัวเราะแบบมีเลศนัย “คุณชายหยวน...พวกเราไม่มีความแค้นอะไรต่อกัน...แกไม่มีธุระอะไรเข้ามาหาเรื่องวุ่นวายกับฉัน...นี่ยังมีเหตุผลอยู่เหรอ?”

“ไอ้เชี้ยแม่ง!!” หยวนเปียวด่าทออย่างโกรธเคืองดุร้าย “เฉินเป่ย...ขอแค่แกอยู่ที่เมืองหู้ไห่...สักวันหนึ่งฉันจะตามฆ่าแกให้ตาย!!”

ดวงตาของเฉินเป่ยสงบนิ่งไร้ที่เปรียบ จ้องเขาแบบนิ่งๆ ขนาดนี้

“หยวนเปียว แกคิดว่าวันนี้แกยังมีชีวิตรอดกลับไปได้งั้นเหรอ?” เสียงของเฉินเป่ยเรียบเฉยมาก เรียบเฉยจนเข้าถึงกระดูก...แต่กลับ...ทำให้คนมีความรู้สึกสะพรึงกลัวแบบหนึ่ง

ซู่! บรรยากาศเงียบงันในชั่วพริบตาเดียว

เฉินเป่ยค่อยๆ ยกก้นบุหรี่ขึ้น ใช้แรงนาบไปบนฝ่ามือของหยวนเปียว

“อ่า——!” หยวนเปียวร้องโหยหวน ทั้งตัวเขากำลังสั่นอย่างรุนแรง ผิวหนังของเขา...ถูกก้นบุหรี่ที่ร้อนผะผ่าวลวกจนเปลี่ยนรูปในชั่วขณะนั้น

“เหยดแม่ง!!” หยวนเปียวสีหน้าดุร้ายโมโหเดือดดาล วินาทีนี้เขารู้สึกถึงวิกฤติความตายนิดๆ แต่เขาคือคุณชายตระกูลหยวน เมืองหู้ไห่แห่งนี้ ไม่มีใครแตะต้องเขาได้ นี่คือที่พึ่งของเขา

“ถ้าแกกล้าแตะต้องฉัน...ตระกูลหยวนของฉันจะต้องสับแกเละเป็นโจ๊กแน่!!” หยวนเปียวตัวสั่นเทาตะคอกใส่ เสียงโหดร้ายอย่างยิ่ง “ตระกูลหยวนของฉันมีอำนาจยิ่งใหญ่ในวงการใต้ดินของหู้ไห่ ถ้าแกแม่งกล้าแตะต้องฉันก็ลองดู? ฉันรับรองว่าพรุ่งนี้ศพแกได้อยู่ข้างถนนแน่!! ตายศพไม่สวย!! ศพเละกระจาย!!”

“อ่อ...งั้นเหรอ?” ทันใดนั้นเฉินเป่ยล้วงไฟแช็กออกมาอันหนึ่ง...บีบไฟแช็กจนแตกร้าว ของเหลวสารบิวเทนที่แสบจมูกนั้นถูกเทราดบนผมของหยวนเปียว

ของเหลวสารบิวเทนที่แสบจมูกเข้มข้นปล่อยกลิ่นที่น่าสะอิดสะเอียนออกมา ลอยขึ้นมาในอากาศผืนหนึ่ง

“สารเลว! แกอยากทำอะไร? แม่งเอ๊ย! ฉันจะบอกแกไว้นะ แกข่มขู่ฉันไม่ได้หรอก ฉันไม่กลัวตาย!!” เสียงหยวนเปียวแค้นเคืองและดุร้าย...

เฉินเป่ยขี้เกียจสนใจเขา จุดไฟแก๊สบิวเทนบนผมของหยวนเปียวโดยตรง

“พรึบ!” ชั่วขณะนั้นแก๊สติดไฟลุกไหม้ กลายเป็นเปลวไฟที่รุนแรง ผมที่สวยงามและหนาของหยวนเปียวนั้นราวกับใบต้นหลิว ถูกจุดไฟโดยตรง ลุกไหม้โชติช่วงขึ้นมา

“เหยดแม่ง!! แกทำอะไร!!” ชั่วขณะนั้นหยวนเปียวระเบิดไปทั้งตัว เปลวไฟที่รุนแรงบนศีรษะพุ่งทะยาน อุณหภูมิที่ร้อนแรงนั้นราวกับจะระเบิดทั้งสมองของเขาให้แตกไปหมด นั่นคือความเจ็บปวดที่สยองขวัญ ทั้งศีรษะล้วนถูกเปลวไฟเผาไหม้ ผิวหนังต่างกำลังบิดเบี้ยวผิดรูป ความเจ็บปวดค่อยๆ โจมตีเข้ามา

“ไม่เป็นอะไร ถือซะว่าเปลี่ยนแกให้เป็นหมูย่างตัวหนึ่งเท่านั้น” เฉินเป่ยท่าทางนิ่งเฉย ไม่มีความรู้สึกแม้แต่น้อย

ใบหน้าหลีชิงเยียนอึ้งทึ่ง กำลังอยากจะห้าม กลับถูกเฉินเป่ยมาขวางไว้ด้านข้าง

“นี่...นายอาจเผาเขาตายได้นะ...” หลีชิงเยียนพูดเสียงเบา มีความตื่นตกใจอยู่ด้วย

“ตายก็ตายสิ คนที่ผมฆ่ามาน้อยมากงั้นเหรอ?” เพิ่มมาอีกสักคนแล้วจะยังไง” น้ำเสียงเฉินเป่ยสงบนิ่งไร้ที่เปรียบ ราวกับคนที่ไม่เป็นอะไรอย่างนั้น

ทั้งตัวหยวนเปียวลุกไหม้ดุเดือด ผมโดนเผาไหม้จนบิดเบี้ยว ส่งกลิ่นที่น่าสะอิดสะเอียนออกมา หนังศีรษะของเขาถูกเปลวไฟเผาจนบิดเบี้ยวเช่นกัน...เลือดสดที่พึ่งไหลออกมา ก็โดนเปลวไฟร้อนผ่าวไหม้จนแข็งตัว...เลือดแดงสดสยดสยอง

“อ๊าก——!” บนศีรษะหยวนเปียวมีไฟลุกอยู่ แทบจะพังทลายไปทั้งตัวแล้ว นั่นคือความหวาดกลัวของความตาย

วินาทีนี้ เขารู้สึกถึงความตายจริงๆ แล้ว

เขาคุณชายตระกูลหยวนผู้น่าเกรงขาม ผู้มีความทะเยอทะยานในอำนาจมืดของเมืองหู้ไห่ ไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน คุณชายอำนาจมืดที่เกิดออกมาจากสถานที่ที่เต็มไปด้วยอันตรายทุกวัน แต่วินาทีนี้...คาดไม่ถึงเขารู้สึกถึงความตายอย่างแท้จริง

ไฟร้อนแรงกำลังลุกไหม้บนศีรษะ ทั้งศีรษะกำลังบิดเบี้ยวผิดรูปอย่างรุนแรง เขาสามารถรู้สึกได้ถึงกระทั่งความเจ็บปวดที่ถูกเปลวไฟเผาด้านบนกะโหลกศีรษะ...สมองของเขาใกล้ระเบิดแล้ว

“อ๊าก——! ช่วยฉันด้วย!! ช่วยฉันหน่อยสิ!!” หยวนเปียวถูกเหยียบไว้บนพื้นทั้งตัว ดิ้นรนอย่างรุนแรง วินาทีนี้ น่าสังเวชสุดๆ แม้กระทั่งเขายังได้กลิ่นหอมของเนื้อที่โดนเผาไหม้จากเนื้อหนังของตนเองนั้นอย่างชัดเจน...กลิ่นนั้น...ทำให้เขาตกใจและรู้สึกไม่ดี...ทำให้เขารู้สึกถึงความตาย

พวกลูกน้องที่ได้รับบาดเจ็บหลายร้อยในที่เกิดเหตุนั้นตกใจอึ้งกันหมด...มองฉากนี้ด้วยความตื่นตระหนก พวกเขาล้วนเป็นสมาชิกองค์กรมืด...ฟันคนมานับไม่ถ้วน...เคยฆ่าคน เลือดตกยางออก...แต่พวกเขาไม่เคยเจอฉากที่น่าสะพรึงกลัวเหี้ยมโหดแบบนี้...

จุดไฟบนหนังศีรษะของคนคนหนึ่ง? จากนั้นไหม้ตายไปทั้งเป็นเหรอ? นี่แม่งโหดเหี้ยมทารุณถึงขีดสุดเสียจริง

ใบหน้าหลีชิงเยียนซีดเซียว ทนดูต่อไปไม่ได้เท่าไร...เธอเป็นอัจฉริยะด้านการค้าคนหนึ่ง ทว่ายามอยู่ภายใต้สถานการณ์นองเลือดแบบนี้...เธอกลับสูญเสียการควบคุม...มีเพียงความรู้สึกปั่นป่วนท้อง...สีหน้าซีดเผือดไปทั้งแถบ...

“คุณเข้าไปก่อนเถอะ ที่นี่ผมจะจัดการให้เรียบร้อยเอง” เฉินเป่ยส่งสายตาไปให้เธอ ให้เธอเดินเข้าอาคารอย่างสบายใจ

หลีชิงเยียนลังเลอยู่ตั้งนาน ท้ายที่สุดส่งสีหน้าหนึ่งไปยังเฉินเป่ย แสดงให้เขาอย่าก่อเรื่องวุ่น...จากนั้นเดินเข้าไปในอาคารด้วยความซับซ้อนยุ่งเหยิง...

หยวนเปียวพังทลายไปทั้งตัวแล้ว น้ำมูกน้ำตา...ผสมกับเลือดไหลออกมา...ผิวหนังบนศีรษะยังมีเปลวไฟเผาไหม้รุนแรง กลิ่นเนื้อย่างลอยออกมาไม่ขาดสาย...จิตใจเขาพังทลายถึงที่สุด

“ช่วยฉันด้วย...ขอร้องนายล่ะ...อย่าฆ่าฉัน!! อย่าเผาฉัน!!” หยวนเปียวพังทลายถึงที่สุด พูดอ้อนวอนแบบน่าเวทนาร้องโหยหวน

วินาทีนี้ คุณชายอำนาจมืดตระกูลหยวนที่สูงใหญ่ท่านนี้ยังมีท่วงท่ากิริยาที่เผด็จการแบบนั้นที่ไหนกัน? เหลือเพียงถูกรังแกจนน่าสังเวชไร้ขอบเขต~ จิตใจของเขากำลังพังทลายอยู่ในวินาทีนี้ เขาสามารถยอมให้ถูกมีดฟันแขนได้ สามารถยอมรับการถูกคนกระหน่ำตีได้...แต่นี่แม่งคือไฟเดือดเผาไหม้ ไฟร้อนแรงเผาไหม้ศีรษะ หนังศีรษะลุกเป็นไฟ กลิ่นที่เผาไหม้แบบนั้น ทำให้จิตใจของเขาพังทลายลง

“โอ๊ะ...คุณชายหยวน...แกไม่ใช่เก่งกาจมากเหรอ? พึ่งจุดเปลวไฟแค่นี้ก็รับไม่ไหวแล้ว?” เฉินเป่ยจ้องเขาแบบมีความหมายแฝง “รู้สึกว่าผิวตัวของตัวเองโดนไฟไหม้แล้วกลิ่นหอมมากรึเปล่า?”

“แหวะ!” ได้ยินคำพูดนี้ของเฉินเป่ย หยวนเปียวก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ภายในท้องไส้ปั่นป่วน อาหารในกระเพาะผสมปนเปกับเลือดกระอักออกมาแล้ว น่าเวทนามากๆ

“ฉันคิดว่าจะจุดไฟตรงผิวหนังกล้ามเนื้อแกไปทีละส่วน จากนั้นเผาไหม้ในไฟที่ร้อนแรง ความรู้สึกแบบนั้น น่าจะน่ากินมากๆ เลยมั้ง? โดยเฉพาะเนื้อสามชั้นบนตัวแกก็ไม่น้อยเลยล่ะ~” เฉินเป่ยพูดด้วยเสียงชั่วร้ายไร้ที่เปรียบ มีอารมณ์ที่สยดสยอง

วินาทีนี้ หยวนเปียวทนไม่ไหวอีกต่อไป พ่นเลือดออกมาใหญ่ ร่างกายสั่นเทาเพราะความหวาดกลัวมหาศาล