บทที่640 ราชินีไนต์คลับ

บทที่640 ราชินีไนต์คลับ

หลิวจิ้งจิ้งกะพริบดวงตาเบาๆ หยิบมือถือของตนเองออกมา สแกนวีแชทของเฉินเป่ยแล้ว ทั้งสองเพิ่มเป็นเพื่อนกันในวีแชท

เฉินเป่ยกดเปิดรูปโปรไฟล์วีแชทของหล่อนดูโดยจิตใต้สำนึก เป็นรูปเซลฟี่ของหล่อน งดงามน่าประทับใจ...งามเหมือนกับตัวจริงของหล่อน

“พี่ชาย ฉันสวยมั้ย?” หลิวจิ้งจิ้งพลางคาบอมยิ้มไว้ เอียงศีรษะน้อยๆ ถามไป

เฉินเป่ยหัวใจเต้นแรง

เขาพยักหน้าแบบปากคอแห้งผาก “สวย”

หลิวจิ้งจิ้งยิ้มหวานชื่น ดุจสตรีที่สวยหยาดเยิ้ม

เวลานี้ มือของเฉินเป่ยยังจับหล่อนเอาไว้อยู่ รู้สึกถึงผิวพรรณที่เนียนนุ่มนั้นของหล่อน เฉินเป่ยรู้สึกเพียงว่าหัวใจเต้นเร็วขึ้น...แม่สาวอวบอึ๋มชั้นเยี่ยมระดับนี้ เป็นรสชาติโอชะบนโลกเสียจริง

หลิวจิ้งจิ้งกวาดตามองมือของตนเองที่โดนเขาจับไว้แบบมีความหมายแฝงแวบหนึ่ง แล้วบ่นพึมพำกับตนเอง “อย่างอื่นก็ดีหมด...แค่แขนข้างนี้...น่าจะกำจัดออกไปนะ~” ในตาของหล่อนเผยสีสันล้ำลึกที่น่าประหลาดใจออกมา

“หา?” เฉินเป่ยได้ยินแล้วอดตะลึงไม่ได้ มองหลิวจิ้งจิ้งอย่างมึนงงพอสมควร...ซวยแล้ว...ผู้หญิงคนนี้...หน้าตาสวยแต่ใจโหดเหี้ยมเหรอ? ไม่ใช่แค่จับมือของหล่อนนิดเดียวเองเหรอ? นี่คืออยากตัดแขนตนเองขาดเลยเหรอ?

เฉินเป่ยหดมือของตนเองกลับโดยจิตใต้สำนึก รู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง...ผู้หญิงที่ยิ่งสวยที่แท้ยิ่งหาเรื่องไม่ได้~

พอเห็นท่าทางประหม่าเช่นนี้ของเฉินเป่ย หลิวจิ้งจิ้งอดหัวเราะไม่ได้ จากนั้นหัวเราะแบบงดงาม

“ทำไม? กลัวฉันกินพี่งั้นเหรอ?” หลิวจิ้งจิ้งเงยหน้ามองเขาอยู่

วินาทีนี้ รู้สึกเหมือนเฉินเป่ยถูกหล่อนหยอกเย้าเข้าแล้ว เฉินเป่ยหมดคำจะพูดอยู่บ้าง...ออร่าของยัยเด็กคนนี้ดูแตกต่างไปบ้าง ตนเองจับหล่อนไม่อยู่สักเท่าไร

เฉินเป่ยเกาศีรษะแบบกระอักกระอ่วน “กูจะกลัวกับผีอะไร”

หลิวจิ้งจิ้งหยิบอมยิ้มที่คาไว้ในปากออกมา จากนั้นยื่นอมยิ้มเข้าในปากของเฉินเป่ยแบบเป็นธรรมชาติดูสนิทสนมกันมาก...

วินาทีนี้ อากาศเหมือนแข็งตัวแล้ว

เฉินเป่ยงุนงงพอสมควร...มุมปากเต็มไปด้วยรสหวานของอมยิ้มรสสตรอว์เบอร์รีนิดๆ...คล้ายกับยังมีน้ำลายระยิบระยับของหล่อนติดอยู่ด้วย...

นี่...ถือว่าจูบกันทางอ้อมหรือเปล่า? เดิมทีเฉินเป่ยนึกไม่ถึง...ยัยเด็กคนนี้จะทำพฤติกรรมที่เดาไม่ออกขนาดนี้ออกมา...นำอมยิ้มในปากของหล่อนมายัดใส่ในปากของตนเอง? นี่...นี่มีความหมายทำให้คนเข้าใจผิดอยู่นะ~

ซุนเจียเจียที่อยู่ด้านข้างใบหน้าโมโหเดือดดาล มองฉากนี้จนทำให้เกิดอารมณ์หึงหวง ยัยขี้หึงปรากฏโฉมขึ้นตั้งนานแล้ว

หลิวจิ้งจิ้งกะพริบดวงตาที่หยาดเยิ้ม จ้องมองเฉินเป่ยอยู่แบบนี้

“ทำไม รังเกียจเหรอ?” หล่อนเห็นลักษณะที่อึ้งทึ่งนี้ของเฉินเป่ย จึงฉีกมุมปากขึ้นมาบ้าง อยากจะยื่นมือแย่งอมยิ้มชิ้นนั้นเข้ามา

“เป็นไปได้ยังไงกันล่ะ ฉันจะรังเกียจจิ้งจิ้งได้ยังไง~ ขอบใจสำหรับอมยิ้มของเธอนะ” เฉินเป่ยยิ้มเจ้าเล่ห์กุมมือน้อยของหล่อนไว้ พยายามลูบคลำสักพักอย่างเอาเปรียบหล่อนอยู่

เหล่านักศึกษากลุ่มหนึ่งที่งานรับสมัครพนักงานก็ตกตะลึงกัน...คนกลุ่มหนึ่งถึงแม้ว่าไม่ได้พูดอะไร...แต่สามารถดูความตกใจในแววตาของกันและกันออก

พี่จิ้งจิ้ง...ดาวมหาวิทยาลัยขั้นสุดที่ลึกลับคาดเดายากที่สุด...คาดไม่ถึง...คาดไม่ถึงจะนำอมยิ้มของตนเองยื่นเข้าในปากของอีกฝ่าย? ไม่สนใจข่าวลือที่จูบโดยอ้อมแบบนี้โดยสิ้นเชิง? วินาทีนี้ ทุกคนล้วนรับรู้ถึงความรู้สึกที่อยากระเบิดออกมา

พี่จิ้งจิ้งอยู่ที่มหาวิทยาลัยมาสองปีนี้ แต่ไหนแต่ไรไม่เคยเกิดข่าวลือด้านความสัมพันธ์กับผู้ชายเลย...ในอดีต เคยมีผู้ชายหล่อเหลาไม่กี่คนพยายามตามจีบหล่อน...ผลปรากฏว่าวันต่อมาโดนตีจนเจ็บหนักถึงพิการ...ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา...ไม่มีใครกล้าเกิดข่าวลือกับหล่อนอีก... แต่ว่าวันนี้...คาดไม่ถึงว่าพี่จิ้งจิ้งจะ...สร้างข่าวฉาวกับผู้ชายเองเลย?

“พี่ชาย พี่อย่าเข้าใจผิดนะ...ฉันเพียงแค่รู้สึกว่าพี่เหมือนกับพี่ชายของฉัน” หลิวจิ้งจิ้งเงยหน้าขึ้น พูดด้วยเสียงน่าดึงดูด

ได้ยินคำพูดนี้ หัวใจที่ถูกกระตุ้นดวงนั้นของเฉินเป่ยแข็งไปในชั่วขณะนั้น...แม่งเอ๊ย? เห็นว่าตัวเองเป็นพี่ชาย? เพียงแค่นี้เท่านั้น?

“เมื่อก่อนอมยิ้มที่ฉันไม่กิน ก็เป็นพี่ชายฉันที่กินให้หมดเลยล่ะ เขาไม่รังเกียจด้วย...พี่เหมือนกันกับเขา ฉันรู้สึกว่าพวกพี่สองคนเหมือนกันเลยล่ะ~” หลิวจิ้งจิ้งหัวเราะหวานชื่น

ในใจของเฉินเป่ยผิดหวัง เฮ้อ...คุยมาตั้งนาน...หญิงสาวเจ้าตัวนั้นเห็นเขาเป็นเพียงพี่ชาย? เสียเวลาเมื่อกี้ที่ตนเองคิดมากขนาดนั้น...ความรู้สึกแม่งช่างเพ้อฝันทั้งหมด

“พี่ชาย งั้นพี่ค่อยๆ ทำงานไปนะ ฉันไปแล้ว~” หลิวจิ้งจิ้งกะพริบตานิดนึง โบกมือให้เฉินเป่ยแล้ว จากนั้นหมุนตัวออกไปอย่างอ่อนหวาน...

มองภาพด้านหลังที่งดงามของหล่อนจากไป...ขาเรียวงามสองข้างที่มีพลังกระตุ้นให้ใต้กางเกงตึงแน่นนั้น...เฉินเป่ยรู้สึกเพียงน้ำลายไหลยืด แอบถอนหายใจทีหนึ่ง...น่าเสียดาย...น่าเสียดาย งดงามปานนี้...ต้องมาถูกผู้ชายคนอื่นย่ำยีเหรอ? เฮ้อ

ซุนเจียเจียเบ้ปากอยู่ด้านข้าง ท่าทางจะเกิดความรู้สึกหึงหวง

“ดูพอแล้วเหรอ? อาลัยอาวรณ์ไม่เลิกอยู่รึไง?” ซุนเจียเจียพูดจาหนาวเหน็บ

หลังจากเฉินเป่ยได้ยิน ชั่วขณะนั้นก็ได้สติกลับเข้ามา ขยับเข้าไปข้างกายเจียเจียด้วยความระมัดระวัง พูดปลอบใจเธอ...เวลานี้เกลี้ยกล่อมหญิงสาวตรงหน้าคนนี้ต่างหากถึงเป็นเรื่องสำคัญ...โดยเฉพาะ...'ความสุขทางเพศ'ในหลายวันมานี้ต้องพึ่งหญิงสาวคนนี้มอบให้เสียด้วย~ ไม่ง่ายเลยที่เฉินเป่ยจะพัฒนาความเป็นผู้ใหญ่ให้เจียเจีย...ดังนั้นจึงไม่สามารถสูญเสียคู่สร้างความสุขทางเพศที่ดีงามขนาดนี้ไปได้

งานรับสมัครพนักงานในวันนี้เริ่มตั้งแต่ช่วงเช้ายาวต่อมาถึงช่วงบ่ายเลย ซุนเจียเจียวางท่าทางหึงหวงที่เดือดดาลและหนาวเย็น...เฉินเป่ยรู้สึกจำใจ...เขารู้สึกว่า...คู่สร้างความสุขทางเพศที่ตนเองพึ่งได้กินมากำลังจะต้องแยกทางกันแล้ว...ดูแล้วต่อไปความสุขทางเพศในชีวิตต้องยากลำบากแน่

พลบค่ำหลังสิ้นสุดงานรับสมัครพนักงาน เดิมทีซุนเจียเจียขี้เกียจสนใจเขา เก็บข้าวของออกไปโดยตรง...เฉินเป่ยตามเข้าไปติดๆ พยายามหลอกล่อ...ทว่ากลับไม่มีวิธี...เพื่อความสุขทางเพศแล้ว เขายอมทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว

ว่ากันว่าผู้หญิงเป็นพวกขี้หึง...ที่แท้ไม่ผิดเลย อาการหึงหวงของซุนเจียเจียกำเริบแล้ว ยากมากที่จะลดลงไป...ทั้งวันนี้ล้วนเย็นยะเยือก ปล่อยเฉินเป่ยเกลี้ยกล่อมอย่างไรล้วนไม่มีประโยชน์...

...

ตอนกลางคืน เฉินเป่ยกลับไปที่โรงแรมของตนเองแบบกลัดกลุ้มพอสมควร...นอนอยู่บนเตียง...นึกย้อนภาพในเมื่อคืนวานนี้...เขารู้สึกว่ายิ่งนึกยิ่งดิ่งลงลึก แต่ว่าวันนี้เจียเจียกลับไม่สนใจเขาทั้งวัน...ความสุขทางเพศในอนาคตของเขา...ต้องทำอย่างไรล่ะ?

ตอนที่เฉินเป่ยนอนอยู่บนเตียง รู้สึกจำใจทอดถอนใจ...ทันใดนั้นมีข้อความส่งมาในวีแชท

เฉินเป่ยตื่นเต้นอยู่บ้าง คิดว่าเป็นซุนเจียเจียตอบกลับข้อความเขาแล้วในที่สุด...รีบหยิบขึ้นมาดู...

ผลปรากฏว่า...ไม่ใช่ข้อความที่ซุนเจียเจียส่งมา...

แต่ว่าเป็นน้องสาวอวบอึ๋มคนนั้นที่พึ่งรู้จักเพิ่มวีแชทกันมาวันนี้...ข้อความของหลิวจิ้งจิ้ง

หลิวจิ้งจิ้ง: พี่ชาย ตอนค่ำมาดื่มเหล้าที่ผับกัน~

เฉินเป่ยเห็นข้อความนี้ของเธอ อดตะลึงไม่ได้...ดื่มเหล้า? ยัยอวบอึ๋มนี้กำลังนัดตนเอง?

แต่ว่าเวลานี้เห็นได้ชัดว่าเฉินเป่ยไม่มีอารมณ์จีบสาว...เจียเจียคู่รักของเขาหึงหวงถึงขั้นนี้แล้ว เขาไม่อยากทำผิดต่อเจียเจีย...ดังนั้นเขาจึงตอบกลับแล้ว: ดึกเกินไป ไม่สะดวก

ไม่นานนัก ฝ่ายตรงข้ามส่งข้อความเข้ามาอีก...

หลิวจิ้งจิ้ง: ได้สิ ไม่มาก็ช่างเถอะ...ในเมื่อฉันเป็นผู้หญิงคนเดียว...ดื่มเหล้าเมานอนอยู่ในผับ...เกิดถูกคนอื่นคว้าเอาไปแล้ว...คงได้แต่ถือว่าตัวเองดวงซวยแล้วกัน

มองเห็นข้อความประโยคนี้ หัวใจเฉินเป่ยเต้นรัวเล็กน้อย...หลิวจิ้งจิ้งหญิงสาวที่สวยงามขนาดนี้...ถ้าดื่มเหล้าเมาจริง...ถูกเขาเก็บไปทำมิดีมิร้าย...นั่น...ย่อมรับไม่ได้เลยทีเดียว ความอยากปกป้องในใจของเฉินเป่ยผุดขึ้นมาในชั่วขณะนั้น สาวอวบอึ๋มมีเอกลักษณ์แบบนี้ เขาให้คนอื่นเอาเปรียบได้อย่างไร? เขาต้องปกป้องเธอ

ดังนั้นท้ายที่สุดเฉินเป่ยยังต้องรีบไปที่ผับแล้ว...

รถไมบัคค่อยๆ จอดที่หน้าประตูผับหรูหราแห่งหนึ่งของเมืองหู้ไห่

ผู้คนต่างพูดว่า...หู้ไห่คือเมืองปีศาจแห่งหนึ่ง เมืองที่ไม่หลับใหล ในยามค่ำคืนมันจะเต็มไปด้วยสีสันของแสงไฟนีออน

ภายในผับ แสงไฟสาดส่องระยิบระยับ...เสียงดีเจที่เร้าใจดังไม่หยุด พวกแขกกลุ่มหนึ่งโยกย้ายอยู่บนฟลอร์เต้นรำในผับอย่างบ้าคลั่ง ปลดปล่อยอารมณ์ของตนเองอย่างเต็มที่~

เฉินเป่ยทะลุผ่านฝูงชนที่โยกย้ายกันอย่างบ้าคลั่ง...ในที่สุดก็พบสาวหุ่นสวยที่คุ้นเคยอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ของผับ

ผมยาวประบ่าอย่างกำเริบเสิบสาน บนใบหน้างดงามประณีตแต่งหน้ากรีดตาดำเวอร์ชันเกาหลี

ถ้าเฉินเป่ยสายตาไม่ดี...คงเกือบจำไม่ได้เลย...นี่...นี่ยังเป็นหญิงสาวบริสุทธิ์งดงามดุจภาพวาดคนเมื่อกลางวันนั้นเหรอ? เวลานี้เปลี่ยนเป็นราชินีไนต์คลับไปเลยทีเดียว

หลิวจิ้งจิ้งในเวลานี้ไม่เหมือนกับบุคลิกที่บริสุทธิ์งดงามเมื่อกลางวันนั้นโดยสิ้นเชิง...เธอในเวลานี้ เปลี่ยนเป็นคนละคน เหมือนกับเป็นคนที่มีอีกวิญญาณหนึ่ง

“พี่ชาย ทางนี้~” หลิวจิ้งจิ้งเห็นเฉินเป่ยในฝูงชนเข้าแล้ว ยกมือขึ้นโบกเรียกเขามา

เฉินเป่ยจำใจพอสมควร ค่อยๆ เดินมาทางเธอ...

“ทำไมถึงมาสถานที่แบบนี้ล่ะ? สถานที่แบบนี้วุ่นวายมาก ยัยเด็กน้อยเธอไม่กลัวคนอื่นลักพาตัวไปรึไง?” เฉินเป่ยค่อยๆ พูดขึ้น

หลิวจิ้งจิ้งกะพริบขนตาที่เรียวยาวงดงาม พูดด้วยเสียงน่าดึงดูด “ทำไม...พี่กำลังเป็นห่วงฉันเหรอ?”