บทที่643 ฉันเห็นนายเป็นพี่ชายนายกลับ

บทที่643 ฉันเห็นนายเป็นพี่ชายนายกลับ

เฉินเป่ยถูกเสียงร้องทำให้ต้องตื่นนอน...ตกใจจนตื่นไปทั้งตัว ลุกขึ้นมาจากเตียงทันใด...

“เกิดอะไรขึ้น? เกิดอะไรขึ้นแล้ว!” เฉินเป่ยทำหน้าตาลนลานมึนงง...จากนั้นมองเห็นหญิงสาวงดงามที่ข้างกายคนหนึ่ง...

หลิวจิ้งจิ้งดึงผ้าปูเตียงสีขาวเข้ามาปิดร่างกายของตนเองไว้ ดวงตาเธอจ้องเฉินเป่ยเขม็ง ในตาที่งดงามแวววาวมีสายตาที่อยากฆ่าคนแวบผ่าน

หัวใจเฉินเป่ยเต้นเร็วขึ้น...เวลานี้สีหน้าของเขายากลำบากอยู่บ้างเช่นกัน...ไม่ต้องคิด...ก็รู้ว่าเมื่อคืนสองคนนี้เกิดอะไรขึ้น...

ในใจเฉินเป่ยเกิดความเสียใจ เมื่อคืน ท้ายที่สุดตนเองเสียการควบคุมแล้ว ขณะนี้ในหัวสมองยังปรากฏภาพฉากหนึ่งที่พัวพันยุ่งเหยิงเมื่อคืนนั้นแบบเลือนรางขึ้นมา...ภาพพวกนั้นทำให้เขายิ่งรู้สึกเสียใจขึ้นไปอีก

“ยัยหนู เธอฟังฉันก่อน...เมื่อคืนมีคนวางยาในเหล้า...พวกเราไม่มีทางควบคุมได้...” เฉินเป่ยจำใจอยู่บ้าง พูดอธิบายแบบรู้สึกผิด

ดวงตาหลิวจิ้งจิ้งประกายแดงสับสน ในดวงตามีน้ำตาเปล่งประกาย...เธอจ้องเฉินเป่ยตรงๆ แบบนี้...วินาทีนี้ อารมณ์ของเธอสับสนไร้ที่เปรียบ...

“ฉันเห็นนายเป็นพี่ชาย...แต่นาย...นายทำอะไรกับฉันกันเนี่ย?” หลิวจิ้งจิ้งกัดริมฝีปากแดงแน่น น้ำเสียงเสียการควบคุมและสั่นเครือ

เมื่อวินาทีนั้นที่เธอเจอเฉินเป่ย เธอคิดว่า...เฉินเป่ยเหมือนพี่ชายเธอมาก...เพราะเหตุนี้ เธอจึงเห็นเฉินเป่ยเป็นเหมือนพี่ชายแท้ๆ...แต่ว่า...แต่ว่าในขณะนี้...คาดไม่ถึงว่าตนเองกับผู้ชายที่มีความประทับใจซึ่งเห็นเป็นพี่ชายแท้ๆ จะนอนด้วยกันได้? นี่...นี่เป็นไปได้อย่างไร?

วินาทีนี้ ภาพลักษณ์พี่ชายที่ดีงามของเฉินเป่ยในใจหลิวจิ้งจิ้งดับสลายในชั่วขณะหนึ่ง ในใจของเธอ พี่ชายตนเองจะเป็นผู้ชายเลวทรามต่ำช้าชนิดที่สู้สัตว์ป่าไม่ได้แบบนี้ได้อย่างไร? ในจิตใจเธอนั้น พี่ชายเป็นผู้ชายที่สูงใหญ่แข็งแรง...และในเวลานี้ ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ก็คือสัตว์ป่า สัตว์ป่าตั้งแต่หัวจรดเท้า

“จิ้งจิ้ง ขอโทษ...” เฉินเป่ยรู้ตัวดีว่าทำลายหญิงสาวคนนี้แล้ว กล่าวขอโทษอย่างเสียใจและรู้สึกผิดนิดๆ

“ฉันไม่รู้ว่าจะชดใช้เธอยังไง...สรุป...เป็นฉันที่ทำผิดต่อเธอ...” เฉินเป่ยถอนหายใจทีหนึ่ง “เธอต้องการอะไร? ขอเพียงเป็นสิ่งที่เธอต้องการ...ฉันจะช่วยเธอทำทั้งนั้น...” เขาอยากใช้วิธีแบบนี้มาชดใช้ให้หลิวจิ้งจิ้ง

หลิวจิ้งจิ้งใช้ผ้าห่มปิดร่างกายแน่น เธอลงจากเตียงด้วยใบหน้าหนาวเย็น เธอในเวลานี้...เห็นได้ชัดว่าผิดปกติและนิ่งสงบมากะทันหัน

เธอค่อยๆ เดินไปที่หน้าตู้หัวเตียง เปิดกระเป๋าคาดอกของตนเองออก

ซู่! ทันใดนั้นหลิวจิ้งจิ้งล้วงปืนพกของผู้หญิงกระบอกนั้นออกมาจากกระเป๋าคาดอก เล็งปากกระบอกปืนที่ดำขลับน่าสะพรึงกลัวไปยังเฉินเป่ยโดยตรง

วินาทีนี้ บรรยากาศเงียบงันในชั่วพริบตาเดียว

หัวใจของเฉินเป่ยค่อยๆ เต้น...เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ค่อยๆ พูดว่า “ยัยหนู เธอใจเย็นหน่อย...เรื่องเมื่อคืนนี้...ผิดที่ฉันเอง...เธอให้โอกาสฉันได้ชดใช้สักครั้งจะได้หรือเปล่า?”

ตอนที่เฉินเป่ยกำลังเผชิญหน้ากับปากกระบอกปืน ไม่มีความหวาดกลัวใดๆ เหมือนว่าสงบนิ่งไร้ที่เปรียบ

บนตัวหลิวจิ้งจิ้งจับผ้าห่มไว้ ในมือกุมปืนไว้ เล็งไปยังเขาตรงๆ ขนาดนี้

“เลวทราม...วันนี้ ไม่ใช่นายตาย...ก็เป็นฉันที่ตาย” หลิวจิ้งจิ้งกัดฟันริมฝีปากแดงแน่น เสียงมีอาการสั่นเครือแบบไม่ได้รับความเป็นธรรม

ดวงตาเฉินเป่ยไม่สดใส ถอนหายใจทีหนึ่ง “ถ้า...แบบนี้จะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นหน่อย...งั้นเธอยิงมาเถอะ...”

ใบหน้าของหลิวจิ้งจิ้งแค้นเคือง ปืนในมือจ่อที่เฉินเป่ย...เธอลั่นไกสลักปืนออกฉับพลันแล้ว

อุณหภูมิของอากาศราวกับลดต่ำลงไปหลายระดับ...

เฉินเป่ยค่อยๆ หลับตาลงแล้ว เหมือนว่าเผชิญกับการข่มขู่ของปืนนี้ เขาไม่มีวิธีต้านทานแต่อย่างใด...

เมื่อคืนสองคนที่ยังนัวเนียกันสนิทแนบชิด...วันนี้กลับถืออาวุธประจันหน้ากัน...

ลมหายใจหลิวจิ้งจิ้งผิดจังหวะเร่งถี่เล็กน้อย นิ้วมือของเธอกดลงบนไกปืนเบาๆ...วินาทีนี้ ในใจของเธอขัดแย้งอย่างยิ่ง เธอเกลียดผู้ชายตรงหน้าคนนี้แทบแย่...แต่ว่า...เขาเหมือนกับพี่ชายของตนเองมากจริงๆ...จะต้องฆ่าเขาแล้วเหรอ?

“ปัง—!” เสียงปืนดังสะเทือนเลือนลั่นกึกก้อง

กระสุนปืนลูกหนึ่งยิงทะลุออกมาจากปากกระบอกปืน...มีพลังที่เกรียงไกรมหาศาล แทบจะแหวกฉีกอากาศ...แฉลบไปที่ระหว่างคิ้วของเฉินเป่ย...

นี่เป็นกระสุนที่เจตนาฆ่า

หลิวจิ้งจิ้งตัดสินใจเด็ดเดี่ยว เธอทนไม่ได้ที่ความประทับใจอันงดงามของพี่ชายตนเองถูกทำลายลง...เฉินเป่ยคนเลวทรามนี้ได้แตะเส้นกั้นของเธอจนถึงที่สุดแล้ว...เดิมคิดว่ารับเป็นพี่ชายคนหนึ่งแล้ว...กลับนึกไม่ถึงว่าเขาจะเป็นพวกเลวทรามอย่างกับสัตว์ป่า ในเมื่อเป็นสัตว์ป่า งั้นก็ฆ่าซะ

“ปั้ง—!” กระสุนแหวกทะลุอากาศ วินาทีนั้นที่ยิงเข้าระหว่างคิ้วของเฉินเป่ยอย่างรวดเร็ว...ทั้งตัวเฉินเป่ยกลายเป็นภาพวืดแล้ว...

“ฉึก!” กระสุนยิงเข้ากลางผนังที่อยู่ด้านหลังทันที เหลือรูลึกๆ เอาไว้หนึ่งรู ด้านบนยังมีควันเขม่าโผล่นิดๆ

กระสุนยิงเข้าที่ว่างไป...สีหน้าเฉินเป่ยซีดเซียวไปหมด หัวใจกำลังเต้นอย่างรุนแรง

“แม่คุณ...เธอเอาจริงเหรอ?” เฉินเป่ยจ้องเธอด้วยสายตาตื่นตกใจ นึกไม่ถึงว่าเธอจะลั่นไกปืนจริง...

เฉินเป่ยคิดมาตลอดว่าเธอเพียงแค่ขู่ตนเองนิดหน่อย...กลับนึกไม่ถึงว่า...ผู้หญิงคนนี้จะลั่นไกปืนเข้าจริงๆ นี่แม่คุณคงอยากจะฆ่าคนจริงๆ สินะ

นักศึกษาสาวอายุยี่สิบปีคนหนึ่ง...คาดไม่ถึงว่าจะลั่นไกปืนฆ่าคนได้อย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ ยัยเด็กคนนี้บ้าอย่างแท้จริง

หลิวจิ้งจิ้งกัดริมฝีปากแดงแน่น ไม่พูดพร่ำทำเพลง...เล็งปืนในมือไปที่เฉินเป่ยอีกครั้ง ลั่นไกเสียงดัง“ปัง!”อีกครั้ง

หัวใจเฉินเป่ยเต้นแรง ร่างกายแวบหายในทันใด

“ฉึก!” กระสุนลูกนั้นยิงเข้าที่ว่างอีกครั้ง

“ยัยเด็กคนนี้...เธอบ้าแล้วเหรอ?” เฉินเป่ยสีหน้าเปลี่ยนกะทันหัน เปลี่ยนไปดูยากลำบาก

ใบหน้าของหลิวจิ้งจิ้งหนาวเย็น ในดวงตาสาดส่องแววตาที่แค้นเคืองไร้ที่เปรียบออกมา “สารเลวชั่วช้า! ตายซะเถอะ!!”

“ปังๆๆ—!” ปืนพกของผู้หญิงในมือเธอลั่นไกอย่างดุเดือด กระสุนแต่ละลูกทะลุผ่านอากาศ ยิงมายังเฉินเป่ยเฉียบไว

ร่างกายเฉินเป่ยหลบหลีกแวบหายไม่หยุด...เห็นได้ชัดว่าสับสนสุดจะทน

“นาย...สารเลว! แน่จริงนายอย่าหลบสิ!!” ส่วนหน้าอกที่สง่างามของหลิวจิ้งจิ้งสั่นเทาอยู่ แววตาแทบจะสามารถฆ่าคนได้ ส่วนเธอก็กำลังฆ่าคนอยู่จริงๆ ปืนพกในมือยิงโจมตีรุนแรง...เพียงแต่ว่าเป็นการฆ่าคนที่ไม่สำเร็จเท่านั้น

“ยัยหนู...มีอะไรพูดกันดีๆ เถอะนะ...ฉันทำผิดต่อเธอ...แต่เธอก็ไม่จำเป็นต้องฆ่าคนนี่...เธออายุยังน้อย...ทำไมถึงโหดเหี้ยมขนาดนี้ล่ะ? ฆ่าคนผิดกฎหมายนะ!!”เฉินเป่ยหลบเลี่ยงกระสุนปืนอย่างกระเซอะกระเซิงพลางพูดเกลี้ยกล่อมแบบเร่งรีบ

กระสุนปืนในมือของหลิวจิ้งจิ้งล้วนยิงที่ว่างไปทั้งหมด...เธอโกรธแค้นอย่างยิ่ง ควักกระสุนอีกชุดหนึ่งจากในกระเป๋ามาโดยตรง เปลี่ยนทันใด จากนั้นเล็งเป้าที่เฉินเป่ยอีกครั้ง...

“ปังๆๆ—!” กระสุนปืนนับไม่ถ้วนยิงเข้ามา

หัวใจเฉินเป่ยเต้นรุนแรง หลบหลีกผ่านลูกกระสุนฉับพลัน ถือโอกาสใส่เสื้อผ้าของตนเองด้วย...

“ยัยหนู...ฆ่าคนผิดกฎหมายนะ...เธออายุยังน้อย อย่าทำแบบนี้!” เฉินเป่ยพูดโน้มน้าว

“สารเลว! ตายซะเถอะ! ตายซะ!!” หลิวจิ้งจิ้งยิงปืนติดกันมากขนาดนี้ ทว่ากลับยิงไม่โดนเฉินเป่ยสักนัด...เห็นได้ชัดว่าเธอยิ่งแค้นเคืองขึ้นไปอีก แทบจะสูญสิ้นการควบคุม

“ยัยหนู...เธอใจเย็นลงก่อนนะ...เรื่องระหว่างพวกเรา...รอเธอใจเย็นลงมาแล้วค่อยคุยกัน...” เฉินเป่ยใส่เสื้อผ้า พอเห็นว่าโน้มน้าวไม่ได้...จึงรีบพุ่งออกไปนอกประตูห้อง...ก้าวเท้าวิ่งหนี หาเรื่องไม่ได้...ฉันยังหลบไม่ได้อีกเหรอ?

“สารเลว! อย่าหนีนะ!!” หลิวจิ้งจิ้งเสียการควบคุมและแค้นเคือง เหวี่ยงผ้าห่มทิ้งพุ่งไปหน้าประตูห้องโดยตรง ยิงปืนไปทางระเบียงทางเดิน...

ท้ายที่สุดมองเห็นเฉินเป่ยหายไปจากระเบียงทางเดินต่อหน้าต่อตา...

หลิวจิ้งจิ้งแค้นเคืองอย่างมาก รีบกลับเข้าไปในห้องพัก เปลี่ยนเสื้อผ้าของตนเอง จากนั้นถือปืนพุ่งออกไปทันที...

รอถึงตอนที่เธอพุ่งลงมาด้านล่างตึกโรงแรม...ก็ไม่เห็นภาพเงาของผู้ชายสมควรตายคนนั้นตั้งนานแล้ว

พนักงานโรงแรมที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์เห็นในมือเธอถือปืนไว้ ตกใจงงไปหมดทั้งตัว...ร่างกายสั่นเทา...

“คุณ...คุณผู้หญิง...” เสียงพนักงานตะโกนเรียกแบบสั่นเครือ “นี่...นี่คือของที่คุณผู้ชายคนเมื่อสักครู่ฝากเอาไว้..เขาบอกว่า...ให้พวกเรามอบให้คุณ...”

เสียงของพนักงานสั่นเครืออยู่ ยื่นการ์ดใบหนึ่งไปที่เคาน์เตอร์ด้านหน้า...

ใบหน้าหลิวจิ้งจิ้งหนาวเย็นไร้ที่เปรียบ เดินมาที่ด้านหน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์อย่างโมโหเดือดดาล พอคว้าการ์ดใบนั้นขึ้นดู...เป็นการ์ดธนาคาร

วินาทีนี้ หลิวจิ้งจิ้งโกรธจนร่างกายสั่นเทา...นี่...ถือว่าให้เงินนิดหน่อยก็เอาตัวเองออกไปได้แล้วเหรอ? หลิวจิ้งจิ้งรู้สึกว่าตนเองถูกเหยียดหยามแล้ว

“สารเลว! ฉันไม่ปล่อยนายไปแน่!!” เสียงที่แค้นเคืองของหลิวจิ้งจิ้งแพร่ไปทั้งโถงใหญ่ของโรงแรม

และเวลานี้ เฉินเป่ยในฐานะคนต้นเรื่องของหายนะครั้งนี้...กำลังขับรถไมบัคหลบหนีด้วยความรวดเร็ว...

ทันใดนั้นเสียงกริ่งมือถือของเฉินเป่ยดังขึ้น

เป็นหลีชิงเยียนโทรศัพท์เข้ามา เฉินเป่ยพึ่งรับโทรศัพท์...ก็มีเสียงต่อว่าของหลีชิงเยียนลอยมา

“เฉินเป่ย! นายอยู่ไหน? เมื่อคืนไปทำอะไรมา? โทรหานายตั้งแต่เช้าก็ไม่รับสาย ส่งวีแชทไปก็ไม่ยอมตอบกลับทั้งวันไม่เห็นแม้แต่เงา?” เสียงของหลีชิงเยียนต่อว่าอย่างเย็นยะเยือก เห็นได้ชัดว่าโกรธมาก

“เอ่อ...ขอโทษครับ เมื่อคืนดื่มเหล้าไปหน่อย หลับเพลินเลย...” เฉินเป่ยพูดอธิบาย