บทที่645 ตบหน้า

บทที่645 ตบหน้า

เย่ชวงจ้องมองผู้ชายคนนั้นที่ก้าวออกมาจากประตูรถตาไม่กะพริบ...วินาทีนี้...ในดวงตาของเธอเปล่งประกายความรู้สึกตื่นเต้นอันน่าประหลาด...

เดิมทีหวางอู๋ตี๋กำลังนิ่งสงบเฉยเมย บนหน้ามีรอยยิ้ม...ทว่า...ตอนที่เห็นผู้ชายท่าทางอันธพาลซึ่งในปากคาบบุหรี่ไว้คนนี้เข้า...รอยยิ้มบนหน้าของเขาแข็งตัวขึ้นในชั่วขณะนั้น

บรรยากาศราวกับเปลี่ยนไปเงียบสงบเดี๋ยวนั้น

เฉินเป่ยค่อยๆ พ่นควันบุหรี่ออกมา กวาดตามองสถานการณ์อย่างมีเลศนัย จากนั้นเพ่งสายตาที่ตัวหวางอู๋ตี๋แล้ว...

“โอ๊ะ...ที่แท้คุณชายหวางนี่เอง...ไม่เจอกันนาน ถึงขั้นคิดถึงเลยล่ะ...” เสียงของเฉินเป่ยล้ำลึกไร้ที่เปรียบ มุมปากยกรอยยิ้มที่ซับซ้อนขึ้น

เฉินเป่ยคาบบุหรี่ไว้ ก้าวมาด้านหน้าทีละก้าว...

ซู่! วินาทีนี้ หวางอู๋ตี๋สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย ราวกับกำลังเผชิญศึกใหญ่

“คุณชายหวาง พวกเราไม่ได้เจอกันนาน...ไม่ใช่ควรมาคุยเรื่องของเราหน่อยเหรอ?” เฉินเป่ยพ่นควันบุหรี่ออกมา พูดอย่างเรียบเฉย

หวางอู๋ตี๋สีหน้าเย็นเฉียบอย่างยิ่ง จ้องเฉินเป่ยแบบเย็นชา ตั้งนานถึงพูดออกมาไม่กี่คำ “แก...แกมาทำอะไร?”

“แน่นอนว่ามารับชวงของฉันเลิกงานน่ะสิ” เฉินเป่ยยิ้มให้เย่ชวงนิดนึง จากนั้นเดินเข้ามาอย่างนิ่งเฉยไม่สะทกสะท้านอย่างนี้

“หยุดนะ!” เหล่าบอดี้การ์ดโดยรอบกลุ่มหนึ่งพุ่งขึ้นมาฉับพลัน สกัดกั้นเส้นทางของเฉินเป่ยไว้แล้ว

ชายวัยกลางคนที่สวมชุดสูทคนนั้นสายตาล้ำลึกเย็นเฉียบ ยืนอยู่ด้านหน้าเฉินเป่ยตรงดิ่ง ราวกับมีกลิ่นอายที่ทอดยาว

เฉินเป่ยหัวเราะแบบมีความหมายแฝง “แกให้บอดี้การ์ดกลุ่มนี้มาขวางฉันทำไมกัน? กลัวฉันจะต่อยแกเหรอ?”

สายตาหวางอู๋ตี๋แข็งทื่อเล็กน้อย สีหน้าเย็นยะเยือกไร้ที่เปรียบ...เขาไม่ได้พูดอะไร จ้องเฉินเป่ยตรงๆ แบบนี้...ในแววตามีเจตนาอาฆาตแค้น

“พ่อหนุ่ม ถ้านายรู้ตัวเองดี ฉันขอเตือนนายให้ออกไปเอง...” เสียงชายวัยกลางคนผู้นั้นพูดแบบลุ่มลึกทอดยาว ราวกับมีการแจ้งเตือนนิดๆ

เมื่อมีชายวัยกลางคนผู้นี้สกัดขวางอยู่ด้านหน้า ชั่วพริบตาเดียวจิตใจของหวางอู๋ตี๋ก็สงบลงมา...คนผู้นี้เป็นบอดี้การ์ดฝีมือเหนือชั้นที่ตระกูลจัดส่งมา ยังมีผู้คุ้มครองฝีมือเหนือชั้นกลุ่มนี้ที่ข้างกายเขาอีก...เป้าหมายเพียงเพื่อมาปกป้องหวางอู๋ตี๋ หวางอู๋ตี๋ในเวลานี้ราวกับอยู่ในค่ายทหารหุ้มเกราะ ปลอดภัยอย่างมาก

เฉินเป่ยหัวเราะเหยียดหยาม “ฉันจะเตือนแกเหมือนกัน อย่าไม่เจียมตัว...”

ซู่! ได้ยินคำพูดของเฉินเป่ย เหล่าบอดี้การ์ดกลุ่มนั้นสีหน้าเย็นเฉียบไปในชั่วขณะหนึ่ง ท่วงท่าทั่วทั้งตัวชายวัยกลางคนผู้นั้นปลดปล่อยออกมาทันใด เปลี่ยนไปน่ากลัวไร้ที่เปรียบ

“คุณชายหวาง...พวกเราไม่ได้เจอกันนาน จะไม่ให้โอกาสได้รำลึกความหลังหน่อยเหรอ?” เฉินเป่ยยิ้มพูดอย่างล้ำลึกน่าประหลาด

สีหน้าหวางอู๋ตี๋เปลี่ยนเล็กน้อย พ่นสามคำออกไปแบบหนาวเย็น “ไม่จำเป็น”

“แต่ว่า...ฉันอยากคุยกับแกสักหน่อยนะ...” สายตาเฉินเป่ยแข็งทื่อขึ้นนิดนึง มุมปากฉีกยิ้มที่ยั่วยุขึ้น

อากาศแข็งตัว

เฉินเป่ยค่อยๆ ก้าวเท้ามาด้านหน้า...

“ซู่!” ชายวัยกลางคนผู้นั้นระเบิดทักษะออกมาฉับพลัน หมัดหนึ่งซึ่งราวกับวัวดุร้ายตัวหนัก โจมตีสยดสยองเข้ามายังเฉินเป่ย ในเมื่อไม่เชื่อฟัง งั้นคงมีเพียงการลงมือแล้วล่ะ

สายตาเฉินเป่ยแข็งทื่อ จับหมัดสยองขวัญของชายวัยกลางคนผู้นั้นไว้โดยตรง...

การจู่โจมด้วยพลังมหาศาล...ทำให้ทั้งตัวเฉินเป่ยถูกโจมตีจนถอยหลังไปสิบก้าวเต็มๆ พื้นแตกร้าวยุบลงแถบหนึ่ง

เฉินเป่ยคว้าหมัดของเขาไว้ พลังทั่วทั้งตัวผุดขึ้นเฉียบพลัน กำลังยิ่งใหญ่เกรียงไกร

“ฮึบ!” ชายวัยกลางคนผู้นั้นถูกกำลังที่น่ากลัวสะบัดไปกลางอากาศ จากนั้นร่วงลงพื้นอย่างรุนแรง

“ตึง—!” เสียงดังสนั่นทีหนึ่ง ทั้งตัวชายวัยกลางคนกระแทกลงบนพื้นอย่างแรง...ทั้งพื้นยุบลงจนเป็นหลุมใหญ่รูปร่างคนทันที

ฝุ่นฟุ้งกระจาย...ชายวัยกลางคนผู้นั้นมีเลือดสดเต็มปาก...ทั้งตัวล้มไปในหลุมใหญ่รูปร่างคน และปีนขึ้นมาไม่ได้อีกแล้ว...

บรรยากาศเงียบสงบอย่างกะทันหัน

ทีเดียว...จัดการศัตรูภายในทีเดียว

ลูกตาของหวางอู๋ตี๋หดลงเฉียบพลัน... ตื่นตกใจและไม่อยากเชื่อไปทั่วทั้งตัว!!

เหล่าบอดี้การ์ดที่อยู่ในสถานการณ์สีหน้าเปลี่ยนกะทันหัน พุ่งโจมตีเข้ามาทันที อยากใช้กำลังจัดการเฉินเป่ย

เฉินเป่ยสีหน้านิ่งสงบไร้ที่เปรียบ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงไว้ ส่วนมืออีกข้างหนึ่งยกขึ้นทันใด...ราวกับฝ่ามือพิฆาต

“ป้าบ ป้าบ ป้าบๆ...” เสียงตบหน้าที่กังวานดุเดือดดังไม่หยุด เหล่าบอดี้การ์ดกลุ่มนั้นเลือดสดสาดกระเซ็น โดนตบจนร่างกายลอยไปโดยตรง น่าเวทนากันหมด

ซู่! สีหน้าหวางอู๋ตี๋เปลี่ยนทันใด ถอยตัวไปด้านหลังก้าวหนึ่งแล้ว วินาทีนี้...เขารู้สึกถึงความหวาดกลัวที่ยิ่งใหญ่ นั้น...เหมือนกำลังเผชิญหน้ากับการคุกคามของความตาย

เฉินเป่ยหรี่ดวงตา ค่อยๆ ก้าวเข้ามาด้านหน้า คล้ายว่ามีอารมณ์สนุก

หวางอู๋ตี๋ทนไม่ไหวอีกต่อไป...เขาหมุนตัวรีบวิ่งหนีไปทันที...ดึงประตูรถออกโดยตรงอยากมุดเข้าในรถอาวดี้ วินาทีนี้...คาดไม่ถึงเขาจะอยากหนี

ร่างกายเฉินเป่ยแวบหายว่องไว...ทั้งตัวกลายเป็นภาพวืด จากนั้นพุ่งไปด้านหน้าหวางอู๋ตี๋

เขาจับคอเสื้อของหวางอู๋ตี๋ไว้แน่น พูดจาสงบล้ำลึก “คุณชายหวาง...จะรีบไปขนาดนี้ทำไมกัน? พวกเรา...ไม่ใช่ควรรำลึกความหลังกันหน่อยเหรอ?”

“โอหัง! ยังไม่ปล่อยฉันอีก!” หวางอู๋ตี๋สีหน้าเขียวปัดเย็นเฉียบแถบหนึ่ง วินาทีนี้ ความแค้นเคืองและอาการตื่นตกใจของเขาผสมปนเปกันในชั่วพริบตาเดียว แต่เขายังคงไม่ยอมแพ้ พูดข่มขู่เสียงดุ บุคคลกระจอกของเมืองหู้ไห่เล็กๆ แห่งนี้...จะมาจัดการเขาได้อย่างไร?

มุมปากเฉินเป่ยฉีกยิ้มลุ่มลึกขึ้น “คุณชายหวาง...ครั้งที่แล้ว...แกยังจำสิ่งที่ฉันเคยบอกได้มั้ย?”

ซู่! ได้ยินคำพูดนี้...สีหน้าของหวางอู๋ตี๋เปลี่ยนอีกครั้ง เปลี่ยนไปเขียวปัดผิดปกติ

“แก...แกอยากทำอะไร?” หวางอู๋ตี๋ตะโกนเสียงดุ ข่มขู่แบบน่าสะพรึงกลัว “ถ้าแกกล้าแตะต้องฉัน...ตระกูลหวางของฉันตามฆ่าแกไม่เลิกราแน่...จนกระทั่งแกแหลกเป็นผุยผง...ยังมีทุกคนรอบตัวแกด้วย...จะต้องตายกันหมด!!”

ด้านข้าง ใบหน้าของเย่ชวงอึ้งทึ่งเคร่งขรึม จ้องฉากนี้ไม่ขยับ...หวางอู๋ตี๋คนนี้...คาดไม่ถึงอยู่ต่อหน้าสถานีตำรวจ...กลางวันแสกๆ อยู่ต่อหน้าตนเอง...ยังกล้าพูดจาข่มขู่เหี้ยมโหดเช่นนี้ออกมาได้? นี่คือกำเริบเสิบสานอย่างแท้จริง ไม่เห็นกฎหมายบ้านเมืองอยู่ในสายตา

“อ่อ? คุณชายหวาง นี่แกกำลังข่มขู่ฉันเหรอ?” ดวงตาของเฉินเป่ยแข็งทื่อเล็กน้อย ท่าทีน่ากลัวนิดๆ ค่อยๆ เพิ่มขึ้น...

“แกกล้าทำอะไรฉันก็ลองดู? ฉันรับรองว่าแก...อีกทั้งทุกคนที่อยู่รอบตัวแก...ได้มีชีวิตไม่ถึงพรุ่งนี้แน่!” หวางอู๋ตี๋พูดข่มขู่อย่างเย็นชาเหี้ยมโหด สายตาของเขาเขียวปัดไร้ที่เปรียบ สามารถรู้สึกได้ถึงเจตนาอาฆาตแค้นน่ากลัวในคำพูดของเขาได้

“แกทำกับคนอื่น...ก็เป็นแบบนี้เหมือนกันรึไง? ผิดใจแก...จะต้องโดนลงโทษทั้งครอบครัว? ถูกฆ่ายกครัว?” วินาทีนี้ ในแววตาของเฉินเป่ยสาดส่องเจตนาอยากฆ่าที่น่ากลัวออกมา ดุจสัตว์ป่าดุร้ายหลุดจากกรง

อากาศอึดอัดฉับพลัน เจตนาที่อยากฆ่าทรงพลัง

“ปล่อยฉัน...” ร่างกายหวางอู๋ตี๋กำลังสั่นเทาเบาๆ ในแววตาหวาดวิตกไร้ที่เปรียบ... ในขณะนี้เขาเหมือนรู้สึกได้ถึงความตายแล้ว

“ครอบครัวของเล่ยิง...ก็ถูกพวกแกฆ่ายกครัวไปแล้วใช่มั้ย?” เฉินเป่ยค่อยๆ ถามขึ้น มีแรงอาฆาตแค้นน่ากลัวอย่างหนึ่ง

“รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้...ไม่อย่างนั้น...” คำพูดหวางอู๋ตี๋ยังไม่ทันพูดจบ ทันใดนั้นเฉินเป่ยยกมือขึ้นฉับพลัน

“ป้าบ—!” เสียงดังกังวานดุเดือดทีหนึ่ง

บรรยากาศ...เงียบงันถึงที่สุด

เฉินเป่ยตบบนหน้าหวางอู๋ตี๋อย่างแรง...รอยฝ่ามือที่บวมแดงปรากฏบนแก้มข้างซ้ายของหวางอู๋ตี๋ในชั่วขณะหนึ่ง

“คุณชาย...!!” เหล่าบอดี้การ์ดกลุ่มนั้นสีหน้าเปลี่ยนไปแล้ว ทุกคนล้วนตื่นตระหนกตกใจ

หวางอู๋ตี๋...คุณชายรองตระกูลหวางผู้น่าเกรงขามท่านนี้ คุณชายอายุน้อยที่ชื่อเสียงโด่งดัง...คาดไม่ถึง...คาดไม่ถึงโดนตบหน้าที่เมืองหู้ไห่แล้วหรือ? นี่...คือการเหยียบย่ำชื่อเสียงของทั้งตระกูลหวางอย่างแท้จริง

เย่ชวงมองฉากนี้แววตาที่ค้างคา...มองภาพเงาของเฉินเป่ยอยู่...วินาทีนี้...อารมณ์ของเธอซับซ้อนอึ้งทึ่ง...ลืมพิจารณาไปโดยสิ้นเชิง...

สีหน้าหวางอู๋ตี๋ซีดเซียว ลูกตาตื่นตกใจแดงก่ำ เลือดค่อยๆ ไหลออกมาตามมุมปากของเขา...

ทั้งตัวเขามีความหวาดผวาและตื่นตกใจแบบไม่อยากเชื่อ