บทที่646 ด้วยกำลังของคน

บทที่646 ด้วยกำลังของคน

รถยนต์เป็นสุดยอดเครื่องจักรกลที่ยิ่งใหญ่สุดในประวัติศาสตร์อุตสาหกรรม มันครอบครองกำลังบิดหมุนอันสยองขวัญ เมื่อเชื้อเพลิงเผาไหม้ แรงบิดหมุนที่สยองขวัญแตกกระจาย...ร่างกายมนุษย์นั้น...เดิมทียากจะต้านทาน

ร่างกายของเฉินเป่ยกำลังถอยหลังไม่หยุด... กล้ามเนื้อแขนทั้งสองของเขาระเบิดแตก เลือดสดค่อยๆ ไหลออก... ทว่าหน้าตาของเขากลับนิ่งสงบเป็นพิเศษ...

“หึ่ม...!” เครื่องยนต์รถอาวดี้คำรามดุเดือด แต่ความเร็วในการเคลื่อนย้ายนับวันกลับยิ่งช้าลง... เฉินเป่ยขวางอยู่ที่หน้ารถเต็มที่...การสกัดกั้นของเขา...เหมือนจะปรากฏผลลัพธ์ขึ้นแล้วใช่ไหม?

ในที่สุด...หลังจากร่างกายของเฉินเป่ยหลุดออกจากรอยยุบขนาดใหญ่ที่ยาวเหยียดออกมาได้...เขากระโดดขึ้นฉับพลัน พื้นดินตรงนั้นพังยุบ...ทั้งตัวคนนิ่งอยู่ที่เดิมแล้ว

ส่วนรถอาวดี้ด้านหน้าเขาคันนั้นถูกพลังมหาศาลหยุดยั้งไว้เรียบร้อย...รถตกอยู่ในสถานการณ์จอดอยู่ที่เดิมไม่ขยับ...มีเพียงล้อด้านหลังสองล้อนั้นที่กำลังหมุนไม่หยุด...บนพื้นเกิดเสียงล้อรถเสียดสีกันอย่างรุนแรงออกมา...ฝุ่นฟุ้งกระจาย

“ตู้ม—!” เสียงโลหะระเบิดแตกทีหนึ่ง...ทันใดนั้นมีหมอกควันสีขาวโผล่ออกมาจากภายในหน้ารถของรถอาวดี้แล้ว เครื่องยนต์รถ...เดิมทีไม่มีทางรับแรงปะทะแบบนี้ได้...กระทั่งระเบิดแตกกระจายโดยตรง

กำลังของร่างกายคน...ฝืนสู้กับพลังของเครื่องยนต์? ท้ายที่สุด...แม้แต่เครื่องยนต์รถยังระเบิดแตก

ฉากนี้...ช่างน่าตกใจเหลือเกิน ร่างกายของคนธรรมดาคนหนึ่ง...นี่...เป็นไปได้อย่างไร?

ใบหน้าเย่ชวงซีดขาวอึ้งทึ่ง...ในเวลานี้ทั้งตัวเธอเหมือนจมสู่สภาพแข็งเป็นหิน...มองฉากนี้ด้วยความงุนงง...นี่...เกินกว่าขอบเขตการยอมรับในใจของเธอโดยสิ้นเชิง...นี่...เป็นกำลังของมนุษย์คนหนึ่งจริงๆ เหรอ?

สายตาของเหล่าบอดี้การ์ดกลุ่มนั้นตื่นตกใจและตะลึง...จ้องเฉินเป่ยตาไม่กะพริบ...ผู้ชายคนนี้...มีความสามารถเกินกว่าที่พวกเขาคาดการณ์เอาไว้เลยทีเดียว... นี่...ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาเด็ดขาด... ฝีมือระดับนี้...ช่างน่าอัศจรรย์ใจเหลือเกิน

หวางอู๋ตี๋นั่งอยู่ในรถ รู้สึกว่าสีหน้าซีดเซียวแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน... หน้าผากของเขามีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ซึมออกมาแล้ว

“กลับรถ!” หวางอู๋ตี๋ตะคอกบอก

สีหน้าคนขับรถซีดเผือดไปครึ่งหนึ่ง พูดแบบสั่นเครือ “คุณชาย...รถ...รถระเบิดแล้วครับ...”

ตู้ม! วินาทีนี้ หวางอู๋ตี๋รู้สึกว่าหัวใจของเขากำลังเต้นฉับพลัน เขาตัดสินใจทันที อยากจะดึงประตูรถออกแล้วพุ่งออกไปทันใด...

ร่างกายเฉินเป่ยแวบหายกะทันหัน ยกเท้าขึ้นทันใด...

“ปึง—!” แรงของเท้าข้างหนึ่งถีบไปยังประตูรถของรถอาวดี้จนยุบลงแล้วเปลี่ยนรูปในทันที

ประตูรถบานนั้นถูกถีบจนติดค้างทันที...หวางอู๋ตี๋ดุจนกตัวหนึ่งที่ถูกขังในกรง...ออกมาไม่ได้เลย

“สารเลว...ปล่อยฉันออกไปนะ! แกอยากจะทำอะไรกันแน่?” หวางอู๋ตี๋ใช้ร่างกายกระแทกประตูรถอย่างแรง สีหน้าของเขาดุร้าย ทั้งตัวแทบจะเสียการควบคุม

“แกกล้าแตะต้องฉันก็ลองดู? ตระกูลของฉันจะฆ่าแกหมดบ้าน...ไม่ให้เหลือสักคน! รวมทั้งหลีชิงเยียน...ทั้งบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป...จะต้องกลายมาเป็นของฝังในสุสานของฉัน!!” หวางอู๋ตี๋แค้นเคืองดุร้ายขั้นสุด ใช้ภาษาที่น่ากลัวข่มขู่ ในขณะนี้นี่คือวิธีการเดียวของเขา

เหล่าบอดี้การ์ดโดยรอบกลุ่มนั้นสีหน้าเปลี่ยนฉับพลัน จากนั้นพุ่งเข้ามาทันที...พยายามจะหยุดยั้งเฉินเป่ย...

แต่พวกเขาเป็นคู่ต่อสู้ของเฉินเป่ยที่ไหนกัน?

“ตึงๆๆ...!” เกิดเสียงดังที่สยดสยองติดๆ กัน...เหล่าบอดี้การ์ดแต่ละคนถูกโจมตีลอยละลิ่ว...เลือดสาดกระจายกลางอากาศ

สายตาเฉินเป่ยนิ่งสงบอย่างยิ่ง จ้องหวางอู๋ตี๋ในรถอาวดี้แบบเย็นชา...ทั้งตัวเขาซีดเซียวดุร้าย กำลังกระแทกประตูรถอย่างแรง...

เฉินเป่ยจุดไฟที่บุหรี่มวนหนึ่ง ก่อนจะสูดเข้าลึกๆ ทีหนึ่ง เขาค่อยๆ มาที่ด้านหน้ารถอาวดี้ ทันใดนั้นโค้งตัวลง จากนั้นมือทั้งสองยกช่วงล่างรถอาวดี้ทันที

“ย่าห์—!” เฉินเป่ยตะโกนออกมา สีหน้าของเขาแดงขึ้นในชั่วพริบตา... กล้ามเนื้อแขนทั้งคู่ของเขา...ในเสี้ยววินาทีนั้นนูนขึ้นมาอีกครั้ง เส้นเลือดที่ราวกับงูที่สยองขวัญปูดขึ้น

ทั้งตัวของเฉินเป่ยสั่นเทารุนแรงเนื่องจากปล่อยกำลังมหาศาลออกมา... ขาของเขามีกำลังที่สยดสยองน่าตกใจระเบิดออกมา กล้ามเนื้อทั้งท่อนขาราวกับกบ ในชั่วขณะนั้นแตกออกเป็นเสี่ยง แข็งทื่อประหนึ่งหิน

“หยุดนะ...!!”

“คุณชาย...!”

เหล่าบอดี้การ์ดกลุ่มนั้นนอนเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น...สีหน้าของบอดี้การ์ดทั้งหมดซีดเผือดอัปลักษณ์...ในแววตาเผยความหวาดวิตกและตกใจอย่างรุนแรง

ดวงตาของเฉินเป่ยเปลี่ยนไปแดงก่ำหมดแล้ว กำลังที่สยองขวัญ...ระเบิดออกมาจากภายในร่างกายเขา ขีดจำกัดของมนุษย์...กำลังแฝงอันน่าสยองของร่างกายมนุษย์...ปล่อยออกมาในเสี้ยววินาทีนั้นแล้ว

“กึก...” ด้านหัวรถอาวดี้A6ที่หนักสองตันเต็มคันนั้นถูกเฉินเป่ยค่อยๆ ยกขึ้นมาแล้ว...

ฉากนี้...เขย่าขวัญแบบไร้ที่เปรียบ

ใบหน้าของเย่ชวงเหมือนจะอึ้งค้างไปแล้วในชั่วพริบตานี้ ดวงตาของเธอมีความตื่นตกใจ...ตกตะลึง... จ้องภาพเงาผู้ชายที่ดุจยอดมนุษย์คนนั้นแบบมึนงง...นี่...นี่เป็นไปได้อย่างไร? นี่...ไม่ใช่กำลังฝันไปหรอกมั้ง?

กล้ามเนื้อแขนทั้งสองของเฉินเป่ยระเบิดแตก กำลังสั่นเทาไม่หยุด...เขาค่อยๆ ยกด้านหน้ารถอาวดี้ขึ้น ดุจยอดมนุษย์ที่สยองขวัญ

“ขึ้น—!” เฉินเป่ยตะโกนมาทีหนึ่ง

รถอาวดี้คันนั้น...คาดไม่ถึงจะโดนร่างกายของมนุษย์...ยกขึ้นฉับพลัน...

รถอาวดี้A6ราวกับสูญเสียการควบคุมทั้งคัน...ถูกเฉินเป่ยยกพลิกโดยตรง ตัวรถหมุนสามร้อยหกสิบองศาอย่างฉับพลันก่อนจะพลิกคว่ำลงไปบนพื้น

“ตึง—!”

รถอาวดี้ถูกยกพลิกถึงที่สุด...ท้องรถหงายขึ้นฟ้า...

ฝุ่นลอยฟุ้งแถบหนึ่ง บรรยากาศ...เงียบงัน

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ล้วนตื่นตระหนกแข็งเป็นหิน ถลึงตามองฉากนี้ตาไม่กะพริบ... นี่...เป็นกำลังของมนุษย์จริงๆ เหรอ?

ใบหน้าเย่ชวงซีดขาว ทั้งตัวเธอนั้นเหมือนกับชะงักงันไป...เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่แทบจะหยุดหายใจของตนเอง...หัวใจของเธอ...คล้ายจะหยุดลงในเสี้ยววินาทีนั้น

วินาทีนี้...เธอเหมือนสัมผัสกับโลกอีกใบหนึ่ง นั่น...คืออาณาเขตสยองขวัญที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อนหน้านี้!

หลังคารถอาวดี้บดทับอยู่บนพื้นอย่างรุนแรง...ทั้งหลังคารถบิดเบี้ยวผิดรูปร่างถึงที่สุด...

กระโปรงรถโดนกดทับเปลี่ยนรูปร่าง...ทั้งตัวหวางอู๋ตี๋ถูกทับอยู่ในรถ...ลูกตาหดตัวรุนแรง...เลือดสดนิดๆ...ค่อยๆ ไหลออกมาตามหน้าผากของเขา...ชั่วพริบตาเดียวก็ปกคลุมทั้งใบหน้าของเขาแล้ว...

คุณชายรองตระกูลหวางผู้น่าเกรงขาม......คุณชายของยุคปัจจุบัน...หวางอู๋ตี๋ที่สร้างกระแสฮือฮาในวงการธุรกิจ... มาวันนี้...คาดไม่ถึงจะล้มอยู่ในมือของคนขับรถกระจอกคนหนึ่งของเมืองหู้ไห่เล็กๆ แห่งนี้แล้ว...

เลือดบนหน้าผากของหวางอู๋ตี๋กำลังไหลออกมาไม่หยุด...วินาทีนี้...ทั้งตัวหวางอู๋ตี๋กำลังสั่นเทิ้ม วันนี้...คาดไม่ถึงเขาจะเลือดตกยางออก...ในสถานที่เล็กๆ ของเมืองหู้ไห่แห่งนี้

เขาในเวลานี้น่าเวทนาดุจนกในกรงขัง...ทั่วตัวถูกเจตนาอาฆาตแค้นอันสยดสยองปกคลุมล้อมรอบไว้จนหมด นี่คือความอัปยศอดสู...ความอัปยศอดสูใหญ่หลวงของหวางอู๋ตี๋ ความอัปยศอดสูอย่างใหญ่หลวงของทั้งตระกูลหวางแห่งเยี่ยนจิง

ลูกตาเฉินเป่ยนิ่งสงบไร้ที่เปรียบราวกับยมทูต เขากวาดตามองหวางอู๋ตี๋ที่อยู่ในรถด้วยความเย็นชาแวบหนึ่ง...

ในขณะนี้ ทั่วตัวคุณชายหวางท่านนี้ล้วนเป็นเลือด ติดอยู่ในรถอาวดี้ที่พลิกคว่ำ เดิมทีไม่สามารถขยับเขยื้อนได้สักนิด

“หวางอู๋ตี๋...ความอดทนของฉันมีจำกัด...อย่าหาเรื่องฉัน” เสียงของเฉินเป่ยนิ่งสงบผิดปกติ แต่กลับมีการข่มขู่ที่น่าสะพรึงกลัวอยู่ด้วย

วินาทีนี้ หวางอู๋ตี๋ที่ติดอยู่ในรถร่างกายเริ่มสั่นอีกครั้ง... ตั้งแต่วินาทีที่เขาเกิดมา...ทั้งเมืองหลวงเมืองจิง...ไม่เคยมีใครกล้าพูดจาเช่นนี้กับเขา... ไม่มีใครกล้าข่มขู่เขาเช่นนี้ เพราะ...เขาแซ่หวาง แต่วันนี้ เพียงชั่วครู่เดียวเขาเหมือนเจอความอัปยศอดสูทั้งหมดในชีวิตแล้ว

เฉินเป่ย...ทำลายตำนานที่กล่าวว่าหวางอู๋ตี๋เป็นลูกพระเจ้าไร้ศัตรูลง ที่เมืองหู้ไห่แห่งนี้ เขาหวางอู๋ตี๋...ตัดสินไม่ได้

เฉินเป่ยจุดไฟบุหรี่มวนหนึ่ง เหมือนคนที่ไม่เป็นอะไรเลย ค่อยๆ เดินมาที่ข้างกายเย่ชวง ดึงมือของเธอขึ้น...

เย่ชวงยังคงมึนงงไปทั้งตัว...ถึงแม้เธอจะสวมเครื่องแบบตำรวจ...แต่เวลานี้...สภาพของเธอไม่เหมือนกับตำรวจโดยสิ้นเชิง...ลักษณะการแสดงออกอึ้งทึ่งแข็งเป็นหิน...ทั้งยังไม่ได้สติกลับมาจากเหตุการณ์ที่ตื่นตระหนกเมื่อสักครู่นี้เลยแม้แต่น้อย...

“ไปเถอะ ฉันจะไปส่งเธอกลับบ้าน” เฉินเป่ยพูดด้วยเสียงละมุน