บทที่648 ใครกัน

บทที่648 ใครกัน

ในโรงพยาบาล ชั่วขณะนั้นเหล่าพนักงานรักษาความปลอดภัยพร้อมอาวุธกลุ่มหนึ่งพุ่งเข้ามาแล้ว ที่นี่คือโรงพยาบาล คนไข้ด้านในล้วนเป็นบุคคลสำคัญของเมืองแห่งนี้ ซึ่งสำคัญเป็นพิเศษ

ผู้ชายที่สวมหมวกแก๊ปใช้ทักษะวาร์ปฉับพลัน ทั้งตัวกลายเป็นภาพวืด

“ปึงๆๆ—!” เหล่าพนักงานรักษาความปลอดภัยพร้อมอาวุธกลุ่มนั้นถูกโจมตีลอยไปในชั่วพริบตา...เลือดสดสาดกระเซ็น

ผู้ชายที่สวมหมวกแก๊ปราวกับเป็นวิญญาณประเภทนั้น แวบผ่านไปอย่างว่องไว เดินเข้าไปในตัวอาคารโรงพยาบาลโดยตรงแล้ว

ขอเพียงระหว่างทางมีพนักงานรักษาความปลอดภัยขัดขวาง จะถูกเขาโจมตีจนลอยทันที ดุจปีศาจร้ายเลยทีเดียว ไม่มีใครสามารถสกัดได้เลย

ผู้ชายสวมหมวกแก๊ปเอามือทั้งสองล้วงกระเป๋ากางเกง เดินไปยังห้องคนไข้วีไอพีห้องหนึ่งที่ปลายโถงทางเดิน...

ในห้องคนไข้ หวางอู๋ตี๋นอนอยู่บนเตียงคนไข้ กำลังรับการตรวจดูของแพทย์และพยาบาล

ทันใดนั้นเสียง“ปึง!”ดังขึ้น ประตูห้องคนไข้ถูกแรงมหาศาลถีบออก

หวางอู๋ตี๋ตกใจไปทั้งตัว ตามมาด้วยสายตาของเขาซึ่งล็อกอยู่บนภาพเงาผู้ชายที่คุ้นเคยคนนั้นตรงหน้าประตูห้องคนไข้

เขาใส่ชุดสูทสีดำ รองเท้าหนังขาด ทั้งยังมีกลิ่นบุหรี่ที่เต็มตัวนั้น ถึงแม้ว่าจะใส่ผ้าปิดปากและแว่นกันแดด แต่ยังคงปกปิดลักษณะท่าทางของเขาไม่มิด

“เฉินเป่ย?” ลูกตาหวางอู๋ตี๋น่าสะพรึงกลัวเย็นเฉียบ น้ำเสียงมีจิตสังหารที่โหดเหี้ยม

“ฉันไม่ไปหาแก...แกก็มาหาที่ตายถึงที่เลยรึไง?” หวางอู๋ตี๋โหดร้ายไร้ที่เปรียบ ทั้งร่างกายสั่นเทาเพราะโกรธแค้น

บนหน้าผู้ชายที่สวมหมวกแก๊ปค่อยๆ เผยรอยยิ้มออกมา เขาเดินเข้ามาในห้องคนไข้ทีละก้าวแบบนี้

เหล่าหมอและพยาบาลกลุ่มนั้นสีหน้าเปลี่ยน รีบเข้ามาขัดขวาง

“คุณผู้ชาย คุณจะทำอะไร? ที่นี่คือห้องคนไข้สำคัญ เชิญคุณออกไป!”

ผู้ชายสวมหมวกแก๊ปยกมือข้างหนึ่งขึ้นทันที

“ป้าบๆๆ—!” ฝ่ามือของเขากลายเป็นภาพวืด กระหน่ำตบหน้าติดๆ กัน

บรรดาหมอและพยาบาลกลุ่มนั้นถูกกำลังสยองขวัญตบจนกระเด็น...เลือดสดสาดกระเซ็น

ซู่! วินาทีนี้...สีหน้าหวางอู๋ตี๋เปลี่ยนไปทันที

“เฉินเป่ย! โอหัง! แกอยากจะทำอะไร?” ในตาหวางอู๋ตี๋สาดส่องความตกใจออกมา วินาทีนี้ เขารู้สึกถึงกลิ่นอายความตาย

ผู้ชายสวมหมวกแก๊ปใส่แว่นตาดำ แต่ดวงตาที่อาฆาตแค้นใต้แว่นตาดำนั้นกลับระเบิดขึ้นดุจสัตว์ป่าน่าสยดสยอง

“ฆ่าแก” เสียงของเขาลอยออกมาจากผ้าปิดปาก เผยจิตสังหารนองเลือดที่น่ากลัว เสียงนี้ ถึงแม้ว่าจะแหบแห้งและประหลาดอยู่บ้าง แต่...ลักษณะก็คือเสียงของเฉินเป่ย แบบเดียวกันเลย

ลูกตาหวางอู๋ตี๋หดตัวอย่างแรง ลุกขึ้นจากเตียงทันใด...ในขณะเดียวกัน...หมัดที่น่ากลัวของผู้ชายสวมหมวกแก๊ปข้างนั้นก็โจมตีออกไปด้วยความสยองขวัญ

หวางอู๋ตี๋เด้งตัวขึ้นจากเตียงคนไข้อย่างรวดเร็วจนร่างกายซวนเซและสั่นเทา หลบหลีกการโจมตีของหมัดข้างนั้นไป

“ตึง!” หมัดนั้นปล่อยไปบนเตียงคนไข้โดยตรง...หมัดหนึ่งต่อยทะลุเตียงคนไข้ทำจากโลหะเหล็ก...น่าสยองขวัญอย่างยิ่ง

“เฉินเป่ย... แกวอนหาที่ตาย!! แกกล้าแตะต้องฉันงั้นเหรอ? ฉันจะต้องฆ่าตระกูลเฉินของแกแน่ ฆ่าบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปทิ้ง!” ลูกตาหวางอู๋ตี๋หวาดวิตกและดุร้าย พูดข่มขู่ด้วยเสียงสั่นเครือ

ผู้ชายหมวกแก๊ปมีรอยยิ้มที่น่ากลัว บีบเข้ามาใกล้ทางหวางอู๋ตี๋ทีละก้าว

ร่างกายหวางอู๋ตี๋สั่นแรง หลังจากกัดฟันก็พุ่งไปยังด้านนอกหน้าต่างห้องคนไข้โดยตรง...

“ปัง!” กระจกห้องคนไข้ถูกชนแตก เพื่อหนีเอาชีวิตรอดแล้ว หวางอู๋ตี๋หลบหนีออกไปทางหน้าต่างทันที...

ระดับความสูงของห้องคนไข้ไม่ถือว่าสูงมาก แต่ก็มีระดับความสูงตึกสามชั้น

หวางอู๋ตี๋กระโดดลงไปทั้งตัวทันที หกล้มบนพื้นดินป่าหญ้าที่ด้านล่างอย่างแรง สีหน้าของเขาเจ็บปวดดูอัปลักษณ์ เสียงร้องโหยหวน...เหมือนเท้าจะเคล็ดแล้ว...แต่เวลานี้เดิมทีหวางอู๋ตี๋ไม่ได้ทันคิดมาก ปีนขึ้นมาจากพื้นทันที ฝืนกลั้นความเจ็บปวดที่เท้าไว้ วิ่งหนีแบบกะโผลกกะเผลก

ในขณะเดียวกัน...พนักงานรักษาความปลอดภัยที่ถือปืนจริงกลุ่มหนึ่งที่อยู่ด้านหลังนั้นก็กำลังพุ่งเข้ามาทิศทางนี้เช่นกัน

“คุณชายหวาง...คุณไม่เป็นไรนะครับ?” เหล่าพนักงานรักษาความปลอดภัยรีบประคองหวางอู๋ตี๋ไว้ ถามด้วยสีหน้าร้อนรนห่วงใย

หวางอู๋ตี๋สั่นเทาดุร้ายไปทั้งตัว เขาชี้ไปยังหน้าต่างห้องคนไข้ชั้นสามทันที พูดอย่างโมโห “ฆ่ามัน...ให้ฉัน! ใครเป็นอะไรไปฉันรับผิดชอบเอง!!”

เหล่าพนักงานรักษาความปลอดภัยยกอาวุธปืนขึ้นทันที ปืนนับไม่ถ้วนเล็งไปที่หน้าต่างของห้องคนไข้ชั้นสามในชั่วพริบตาเดียว

บนหน้าผู้ชายสวมหมวกแก๊ปมีรอยยิ้มชั่วร้าย มองผ่านแว่นตาดำ เขากวาดสายตาผ่านหวางอู๋ตี๋ไปอย่างเย็นชา...

“ปังๆๆ—!” ด้านล่าง กระสุนนับไม่ถ้วนที่ยิงลอยไปนั้น กำลังโจมตีมาทางเขาอย่างรุนแรง

ในชั่วพริบตาเดียว ร่างกายผู้ชายสวมหมวกแก๊ปแวบผ่าน...ราวกับกลายเป็นภาพวืด...ทั้งตัวหายไปจากด้านหน้ากระจก...

ลูกตาหวางอู๋ตี๋แข็งทื่อเฉียบพลัน...จ้องด้านหน้ากระจกห้องชั้นสามตาไม่กะพริบ ภาพเงาที่กลายเป็นภาพวืดหายวับไปนั้น...

ในขณะนี้เขากุมหมัดทั้งสองไว้แน่น สีหน้า...เขียวปัดสั่นเทา

“เฉิน—เป่ย!!” มีเพียงเสียงนั้นที่ตะโกนอย่างแค้นเคืองดุร้ายดังก้องอยู่ในอากาศที่โรงพยาบาล ราวกับกำลังระบายแรงอาฆาตแค้นที่เดือดดาลและสยองขวัญของเขาในเวลานี้

...

หน้าประตูเฟยหยางกรุ๊ปเงียบสงบ

เหล่าพนักงานรักษาความปลอดภัยหลายคนกำลังยืนอยู่ที่ป้อม ยืนเข้าเวรเฝ้ายาม

บนถนนด้านตรงข้ามอาคาร รถไมบัคสีดำคันหนึ่งค่อยๆ ขับเข้ามา...ตอนที่ขับมาในระยะห่างหลายร้อยเมตร...รถไมบัคคันนั้นเร่งความเร็วฉับพลัน พุ่งจู่โจมเข้ามายังเฟยหยางกรุ๊ปโดยตรง

“ปึง!” รถไมบัคชนการสกัดของเหล่าพนักงานรักษาความปลอดภัยจนพังทลายทันที พุ่งเข้าไปในอาคารเฟยหยางกรุ๊ปแล้ว

พอบรรดาพนักงานรักษาความปลอดภัยกลุ่มนั้นเห็นรถไมบัคที่ติดป้ายทะเบียนหู้ไห่คันนี้ ชั่วขณะนั้นสีหน้าเปลี่ยนยกใหญ่ นี่...คือรถไมบัคของคนสมควรตายที่มาก่อเรื่องเมื่อวานนี้คนนั้น คาดไม่ถึงวันนี้เขามาอีก? วอนหาที่ตายชัดๆ

เหล่าพนักงานรักษาความปลอดภัยกลุ่มนั้นตัดสินใจเฉียบขาด ล้วงอินเตอร์คอมออกมารายงานเร่งด่วน

“รายงานๆ!! จัดกำลังช่วยเหลือพนักงานบอดี้การ์ดทั้งหมดในบริษัทด่วน เจ้าสารเลวคนเมื่อวานนั้นมาอีกแล้ว!!”

ชั้นบนสุดเฟยหยางกรุ๊ป เซวอี้กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานแบบท่าทางนิ่งเฉย ดื่มด่ำกับบริการการนวดของเลขาฯจางจื่อหลานอยู่...

ผ่านเหตุการณ์ที่น่าแค้นเคืองเมื่อวานมา เซวอี้โมโหจนโจมตีเข้าหัวใจจนกระอักเลือด...จิตใจสั่นสะเทือน...ในขณะนี้คงมีเพียงการนวดของเลขาฯ เท่านั้นถึงสามารถทำให้เขาสงบได้สักครู่

ดวงตาเซวอี้หลับสนิท ค่อยๆ ปรับลมหายใจของร่างกาย ผ่อนคลายลงทั้งตัว เขาในเวลานี้เหมือนมีความสุขล้นหลาม...

“กริ๊ง!!” ทันใดนั้นมีเสียงกริ่งโทรศัพท์ที่เร่งด่วนดังขึ้นจากบนโต๊ะทำงาน

ร่างกายของเซวอี้กระตุกเล็กน้อย...พลังที่จะปะทุออกมานั้นถูกควบคุมแล้ว...เกือบจะถูกดับลงแล้ว...

เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นอย่างหงุดหงิดโกรธเคืองอยู่บ้าง ช่วงเวลาที่สำคัญกลับถูกโทรศัพท์ขัดจังหวะกะทันหัน ความรู้สึกแบบนี้ทำให้เขาฉุนเฉียวมาก

“เรื่องอะไรถึงต้องโทรศัพท์มาตอนเที่ยงด้วย?” เสียงเซวอี้หงุดหงิดไร้ที่เปรียบ เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจมาก

ส่วนท่อนล่างนั้น จางจื่อหลานยังคงกินด้วยความระมัดระวัง บริการแทนประธานเซวทีละขั้น

“ประธานเซว...เมื่อ...เมื่อวาน...รถไมบัคคันนั้นมาอีกแล้ว...” พนักงานพูดในสายโทรศัพท์นั้นด้วยความระมัดระวัง

“รถไมบัคอะไร? รถไมบัคคันหนึ่งมานายก็ต้องโทรศัพท์มารายงานฉันเหรอ?” เซวอี้เดือดดาลอย่างยิ่ง

“ไม่ใช่...ประธานเซว...เป็นรถไมบัคคันนั้นของเฉินเป่ย...เฉินเป่ยคนนั้นมาอีกแล้ว...” พนักงานพูดอธิบายแบบสั่นเทาอีกครั้ง

ตึง! ได้ยิน'เฉินเป่ย'สองคำนี้ ทั้งตัวของเซวอี้สั่นรุนแรง...ชั่วขณะนั้นท่อนล่างอ่อนระโหยโรยแรงหดหายไป...คุณชายรุ่นสองที่เหนือชั้นท่านนี้...ในชั่วพริบตาเดียว...ตกใจจนเหี่ยวเฉาแล้ว

ด้านล่างตึกเฟยหยางกรุ๊ป รถไมบัคหมุนวนสะบัดท้ายด้านในโถงใหญ่ เหมือนว่ามีการยั่วยุที่เข้มข้น

เหล่าพนักงานรักษาความปลอดภัยโดยรอบกลุ่มหนึ่งต่างไม่กล้าเข้าใกล้กันทั้งนั้น...

ในเวลานี้เอง ประตูลิฟต์เปิดออก ท่านประธานเซวอี้สีหน้าเขียวปัดไร้ที่เปรียบ พุ่งออกมาจากในลิฟต์อย่างเดือดดาลน่าสะพรึงกลัว

ด้านหลังของเซวอี้ บอดี้การ์ดที่น่าเกรงกลัวดูอาฆาตสองคนล้วงอาวุธออกมาแล้ว ยกปืนที่หนาวเย็นขึ้นในทันที

สายตาเซวอี้มีจิตสังหารเย็นเฉียบ ถลึงตามองในรถไมบัคไม่ขยับ ภาพเงาผู้ชายที่สวมหมวกแก๊ปและผ้าปิดปากคนนั้น...ผู้ชายคนนี้ ถึงแม้จะปกปิดใบหน้า...แต่...ต่อให้กลายเป็นขี้เถ้าเขายังจำได้ ยิ่งไปกว่านั้นเวลานี้เขายังขับรถไมบัคที่ก้าวร้าวคันนั้นด้วย