ตอนที่ 67 ผู้มีพระคุณที่ได้ช่วยชีวิตให้รอด!

ตอนที่ 67 ผู้มีพระคุณที่ได้ช่วยชีวิตให้รอด!

บรรยากาศในห้องนอนเริ่มตึงเครียดขึ้นทันที ดวงตาของเฉินเป่ยลึกและเฉียบคม จ้องมองไปที่ผู้เชี่ยวชาญราวกับใบมีดคม จ้องเหมือนมองทะลุทุกทั่วร่างกายของเขา

ผู้เชี่ยวชาญสั่นเล็กน้อย แต่ก็ยังกัดฟันและพูดว่า "ใครมีความรู้น้อยและยังแสร้งทำเป็นเข้าใจ ผมกำลังพูดถึงคนนั้นแหละ"

"ปล่อยเขาไป หรือว่าเขาพูดผิดเหรอ?คุณมีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพแพทย์เหรอ?" แพทย์อีกคนที่อยู่ข้างๆกล่าว เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านหลอดเลือดหัวใจในเมืองหู๋ไห่ เขาได้รับเชิญให้มาที่นี่เพื่อร่วมหาวิธีการยืดเวลา

“ ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพแพทย์?” เฉินเป่ยผงะครู่หนึ่งแล้วส่ายหัว“ ไม่มี”

“ แล้วคุณจบการศึกษาแพทยศาสตร์จากมหาลัยไหน?” หมอจ้องไปที่เฉินเป่ยด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน

“ ผมไม่ได้จบแพทย์มา” เฉินเป่ยตอบจางๆ

“ในเมื่อคุณไม่มีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพแพทย์หรือไม่ได้จบแพทย์มา แล้วคุณเป็นอะไร?!” หมอตำหนิ“ หรือว่าคุณเป็นหมอเท้าเปล่าในตำนานเหรอ?”

“ ที่แท้ก็เป็นหมอเท้าเปล่านี่เอง ผมยังคิดว่าเป็นท่านปรมาจารย์…ผมว่าแล้ว อายุแค่นี้ จะเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องการแพทย์ได้อย่างไร…”

ทันใดนั้น สายตาของทุกคนในห้องนอนที่มองไปที่เฉินเป่ยก็เปลี่ยนไป มีการดูถูกและเยาะเย้ยมากขึ้น พวกเขามองไปที่เฉินเป่ย ราวกับว่าพวกเขากำลังมองคนหลอกลวง

“ คุณหลี เรามาเพื่อรักษา ไม่ใช่มาเพื่อต่อสู้กับคนหลอกลวงหน้าไหว้หลังหลอกแบบนี้ แม้ว่าเราจะยังไม่สามารถรักษาอาการป่วยของคุณท่านได้ แต่คุณก็ไม่ควรใช้คนแบบนี้เพื่อมาฉีดหน้าผมใช่ไหม?” ผู้เชี่ยวชาญที่โดนเฉินเป่ยจับ พยายามผลักมือของเฉินเป่ยออกไปและตะโกนอย่างรุนแรง

“ แม้ว่าผมจะไม่เก่งเท่าผู้เชี่ยวชาญชั้นหนึ่งในต่างประเทศ แต่ผมก็ไม่ใช่คนที่ให้คนอื่นรังแกได้ง่ายๆ ถ้าคุณไม่ยอมรับในฝีมือทางการแพทย์ของเรา เราก็จะไป” หมออีกคนมองเฉินเป่ยด้วยสายตาเย็นชา

"อย่าเพิ่งไปนะทุกคน คุณหลีทำเพราะรีบร้อนจึงหาหมอมาผิดโดยไม่ทันคิด ... " ชายวัยกลางคนในชุดสูทตื่นตระหนกและยิ้มอย่างประจบ จากนั้นก็หันศีรษะ สั่งเฉินเป่ยอย่างเย็นชา"ออกไปเดี๋ยวนี้ หากไม่ได้รับอนุญาตของผมและคุณหลี คุณห้ามก้าวเข้ามาในสถานที่แห่งนี้แม้แต่ก้าวเดียว!"

"คุณแน่ใจหรือ?" เฉินเป่ยมองชายวัยกลางด้วยสีหน้าลึก

"แน่นอน รีบไสหัวออกไปจากที่นี่!" ห้องนอนเงียบกริบ สายตาแต่ละคู่สบเข้ากับร่างของเฉินเป่ยและหลีชิงเยียนอย่างเย้ยหยัน!ในที่สุดชายวัยกลางคนในชุดสูทก็ทนไม่ได้อีกต่อไป ได้เริ่มขับไล่คนแล้ว!

ในห้องนอนเงียบกริบไม่มีเสียงใดๆ หลีเช่าเทียนที่ยืนอยู่มุมห้อง มองดูฉากนี้ มุมปากของเขาค่อยๆยกขึ้นเป็นโค้ง

"แหม ถูกคนแฉแล้วเหรอ คิดจะอยู่ที่นี่ไม่ไปไหนอีกแล้วใช่ไหม?จริงที่ว่าแต่งงานกับไก่ก็ตามไก่ แต่งงานกับหมาก็ตามหมา หน้าด้านจริงๆ" ป้าใหญ่เยาะเย้ย เริ่มโจมตีกลับอย่างดุเดือด!

"มีบางคนอ้างว่ารู้เรื่องแพทย์ไม่ใช่หรือ?แม้แต่มหาลัยแพทยศาสตร์ก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ ตามคนหลอกลวงมาไม่กี่วันก็กล้าที่จะออกมาหลอกลวง ปลอมจริงๆ" ป้าสองมองไปที่หลีชิงเยียนและเฉินเป่ย เหน็บแนมอย่างแจ่มแจ้ง

หลีชิงเยียนยืนอยู่ที่เดิม ฟังเสียงเยาะเย้ยของป้าและป้าสองที่ ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ทันใดนั้นเธอก็ลุกขึ้น หันกลับไปฉุดมือเฉินเป่ยและหายไปจากประตูห้องนอน

"เพราะคุณแท้ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณออกหน้า พวกเราจะถูกคนมากมายเยาะเย้ยแบบนี้เหรอ?" หลีชิงเยียนมองเฉินเป่ยด้วยดวงตาที่สวยงามอย่างดุดันที่ทางเดิน

เฉินเป่ยยิ้มและพูดด้วยน้ำเสียงที่ลึกซึ้ง"นี่ประธานหลีกำลังจะกลับไปใช่ไหม"

“ ก็แหงละสิ จะอยู่ให้คนอื่นหัวเราะเยาะเหรอ?” หลีชิงเยียนถามกลับอย่างเย็นชา

เมื่อเฉินเป่ยกับหลีชิงเยียนเดินออกจากคฤหาสน์ขนาดใหญ่แห่งนี้ พวกเขาก็เห็นรถคันหนึ่งแล่นมาจากระยะไกล หยุดอยู่ข้างถนนอย่างช้าๆ

ประตูรถเปิดออก ชายชราผมบางก็ลงจากรถ ชายชราสวมชุดกังฟูสีขาว ราวกับว่าเขาเพิ่งชกเสร็จแล้วถูกส่งมาที่นี่

ทันทีที่ชายชราลงจากรถ เขาก็เห็นเฉินเป่ย ดวงตาของเขาหรี่ลงและเขาเดินหน้าไปสองก้าวไปทางเฉินเป่ย จากนั้นเขาก็ถามว่า "ชายหนุ่ม ทำไมผมรู้สึกคุณหน้าคุ้น.. "

เฉินเป่ยชะลอตัวลงและยิ้มจาง ๆ "ผู้เฒ่า คุณจำผมไม่ได้แล้วเหรอ?"

ชายชราตบหัวและหัวเราะ“ ที่แท้ก็คุณนี่เอง?”

"พวกคุณ ... รู้จักกันเหรอ?" ใบหน้าของหลีชิงเยียนหยุดนิ่ง

"แน่นอน ทุกเช้าเมื่อผมไปซื้อผักที่ตลาดข้างๆผ่านสวนสาธารณะก็มักจะเห็นเขาฝึกวิชากังฟู ผมก็จะคุยกับเขา" มุมปากเฉินเป่ยยกขึ้น “ชิงเยียน คุณไปที่รถก่อน ผมคุยกับท่านสักพัก เดี๋ยวผมตามไป”

หลีชิงเยียนเหลือบมองไปที่เฉินเป่ยและชายชรา พยักหน้าและเดินไปที่ไมบัคที่จอดอยู่ห่างออกไป

"ผู้เฒ่า คุณมาทำอะไรที่นี่?" เฉินเป่ยถาม

ชายชรายื่นมือออกมา หยิบใบสูตรยาหนึ่งใบออกมาและพูดว่า "ที่นี่มีคนไข้ที่เป็นโรคร้ายแรง ตั้งแต่ที่ผมไปเยี่ยมครั้งที่แล้ว ผมก็คิดเรื่องนี้อยู่ที่บ้านเป็นเวลานาน ในช่วงเวลานี้ผมได้คิดสูตรยามา จึงอยากลองดูว่าผลเป็นอย่างไร "

เฉินเป่ยเบะปากเล็กน้อยและเขาก็เหลือบมองไปที่ใบสั่งยานั้น“ ผู้เฒ่า สูตรนี้ของคุณไม่มีประโยชน์”

ชายชรายิ้ม“ คุณรู้อะไร นี่คือสูตรยาที่พ่อของผมเก็บไว้ คุณรู้หรือไม่ว่าพ่อของผมคือใคร?

"ใคร?" เฉินเป่ยมองไปที่ชายชราด้วยความสนใจ

ความภาคภูมิใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่ชราที่เต็มไปด้วยความเมตตา "เมื่อพ่อของผมยังมีชีวิตอยู่ คนอื่น ๆ เรียกเขาว่า ... หมอฮัวโต๋น้อยเมืองหู๋ไห่!"

เฉินเป่ยมองไปที่ชายชราด้วยความสนใจ "หมอฮัวโต๋น้อยเมืองหู๋ไห่?"