ตอนที่ 99
ตอนที่99 หลีเช่าหง
October 28, 2026
ตอนที่99 หลีเช่าหง
หลีชิงเยียนใจสั่น รู้สึกขนลุกซู่
เฉินเป่ยกุมมือเธอไว้ ทำให้เธอขมวดคิ้วขึ้น
หลีชิงเยียนไม่เคยยอมให้ผู้ชายจับมือของเธอมาก่อนเลย จึงไม่ค่อยคุ้นชินกับการกระทำแบบนี้ และค่อนข้างต่อต้าน
แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ครั้งนี้หลีชิงเยียนกลับทนได้ อีกทั้งยังปล่อยให้เฉินเป่ยกุมมือเธอไปหยุดตรงโต๊ะหนึ่งในร้าน
ด้วยความที่เป็นร้านเล็กๆข้างถนน โต๊ะเก้าอี้จึงเป็นแบบพลาสติก ที่นั่งได้พอดี
“นั่งเถอะครับ”เฉินเป่ยชี้ไปที่เก้าอี้พลาสติก
หลีชิงเยียนมองบรรยากาศรอบด้าน ที่เต็มไปด้วยควัน สกปรก บรรยากาศก็แย่มาก
โต๊ะตรงหน้าเธอ ดูเหมือนจะไม่ค่อยสะอาดด้วย
สภาพแวดล้อมแบบนี้ จะให้กินข้าวอย่างวางใจได้ยังไงกัน
หลีชิงเยียนสงสัยมาก ส่วนเฉินเป่ย ดูเหมือนจะดูออกว่าหลีชิงเยียนกำลังคิดอะไรอยู่ จึงยกยิ้ม แล้วดึงกระดาษทิชชู่บนโต๊ะมา แล้ววางลงบนเก้าอี้พลาสติก
“นั่งเถอะครับ ท่านประธานสุดสวยของผม”เฉินเป่ยพูดยิ้มๆ
หลีชิงเยียนถลึงตาใส่เฉินเป่ย ก่อนจะพับกระโปรงแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ เธอนั่งไขว่ห้างแล้วมองไปรอบด้าน
“เมนูอาหารล่ะคะ” หลีชิงเยียนมองไปรอบๆ แล้วถามออกมาอย่างสงสัย
“เมนูอาหารอะไรครับ”เฉินเป่ยชะงักงัน ก่อนจะพูดอธิบาย “ที่นี่ไม่มีเมนูอาหารหรอกครับ”
เฉินเป่ยพูดจบ ก็กวักมือเรียกเจ้าของร้าน “พี่ครับ ขอกุ้งเครย์ฟิชผัดหมาล่าหนึ่งถาดครับ เอาพิเศษเลยนะครับ”
“ได้เลย”
“ที่นี่ ไม่มีเมนู แล้วจะสั่งอาหารยังไงกัน” หลีชิงเยียนมองไปทางเฉินเป่ยอย่างงุนงง ดูจากท่าทางก็รู้แล้วว่าเธอไม่เคยมาร้านอาหารข้างทางแบบนี้
“ลูกค้าส่วนใหญ่ที่มาที่นี่จะมีเมนูอยู่ในใจอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องดูเมนูครับ” เฉินเป่ยพูด “ร้านนี้ผมอ่านเจอในเน็ต เมนูกุ้งเครย์ฟิชของเขามีชื่อเสียงมากเลยล่ะ”
“มีชื่อเสียง ทั้งที่สภาพแวดล้อมรอบๆเป็นอย่างนี้เหรอคะ”หลีชิงเยียนขมวดคิ้ว มองไปรอบๆอย่างรังเกียจ
“แค่อาหารอร่อยก็พอแล้ว บรรยากาศสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอครับ”เฉินเป่ยยิ้มบาง “เดี๋ยวคุณก็รู้ว่าอาหารร้านนี้อร่อยมากแค่ไหน”
หลีชิงเยียนลังเลใจ ก่อนจะมองไปทางเฉินเป่ยอย่างแปลกใจ
ไม่นาน กุ้งเครย์ฟิชผัดหมาล่าถาดใหญ่ร้อนก็ถูกยกออกมา
หลีชิงเยียนเห็นกุ้งสีแดงในถาดก็ชะงักไป
“เชิญทานได้แล้วครับ ท่านประธานสุดสวย” เฉินเป่ยยื่นถุงมือพลาสติกให้หลีชิงเยียน ก่อนจะพูดยิ้มๆ
“นี่… กินได้ด้วยเหรอ”หลีชิงเยียนใช้มือขาวเนียนหยิบกุ้งตัวสีแดงขึ้นมา ก่อนจะหน้าซีดเผือด ประธานสาวสุดแกร่งต้องมากลัวกุ้งเกรย์ฟิชผัดหมาล่าเนี่ยนะ
“มันกินไม่ได้ตรงไหนกันครับ” เฉินเป่ยชะงักงัน
“นี่มัน…”หลีชิงเยียนมองไปที่กุ้งเกรย์ฟิช เปลือกแข็งแล้วยังมีดวงตาสองลูก ทำให้หลีชิงเยียนอย่าจะถอยหนี
ในขณะที่หลีชิงเยียนกำลังลังเลว่าจะกินหรือไม่กินอยู่นั้น เฉินเป่ยก็เริ่มแกะเปลือกกุ้ง แล้วลิ้มลองรสชาติแสนอร่อยของเนื้อกุ้งเรียบร้อยแล้ว
“อร่อยจัง เนื้อนุ่มมากเลย” ตอนที่เฉินเป่ยเคี้ยวอาหารอย่างเอร็ดอร่อยอยู่นั้น หลีชิงเยียนกำลังทำความเข้าใจกับกุ้งชนิดนี้อยู่
“ทำไมคุณถึงไม่กินล่ะครับ”เฉินเป่ยมองไปทางหลีชิงเยียน
“ฉันแกะเปลือกกุ้งไม่เป็น”หลีชิงเยียงลังเลใจสักพัก ถึงยอมพูดออกมา
“แกะ… ไม่เป็นเหรอครับ”เฉินเป่ยหมดคำพูด เขามองไปทางหลีชิงเยียน “นี่คุณคงไม่ได้คิดจะให้ผมช่วยแกะให้หรอกใช่ไหม”
เฉินเป่ยสัมผัสได้ถึงความโชคร้าย และพอหลีชิงเยียนพยักหน้าให้ ดวงตากระพริบตาปริบๆ มองมาทางเขา
สุดท้าย เฉินเป่ยที่เพิ่งได้กินกุ้งไปครึ่งตัว ก็ต้องยอมช่วยแกะกุ้งให้หลีชิงเยียนกินไปโดยปริยาย
ที่สำคัญ เฉินเป่ยยังต้องอดทนต่อกลิ่นที่แสนยั่วยวนของอาหาร แล้วนั่งช่วยแกะกุ้งให้หลีชิงเยียนกิน
ส่วนหลีชิงเยียน หลังจากปลุกความกล้าของตัวเองแล้วเริ่มกินเนื้อกุ้ง พอลิ้มลองความนุ่มของเนื้อกุ้งรวมไปถึงความเผ็ดร้อนจนลิ้นชาของหมาล่า ดวงตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
รสชาติไม่เลวเลยที่เดียว หลีชิงเยียนกระพริบตาปริบๆ มองไปทางเฉินเป่ยที่กำลังช่วยแกะกุ้งให้เธออยู่ ก่อนจะเร่งเร้าให้เขาแกะเร็วๆ
เฉินเป่ยอึดอัดใจ เดิมทีเขาคิดจะให้ประธานคนสวยเลี้ยงข้าวเขา แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นเขาเลี้ยงข้าวเธอแทน พอมาถึงที่นี่ เขากลับต้องกลายเป็นคนแกะกุ้งให้เธอซะงั้น
ทำไมเขาถึงได้โชคร้ายขนาดนี้นะ…
เฉินเป่ยได้แค่นั่งมองถาดกุ้ง แล้วจินตนาการถึงรสชาติของมัน แล้วแกะเนื้อกุ้งให้หลีชิงเยียนกิน…
หลีชิงเยียนส่งเสียงฮู้ฮ่าอย่างเผ็ดร้อน จนริมฝีปากเริ่มชา