ตอนที่501 กลยุทธ์

ทันใดนั้นบรรยากาศโดยรอบก็เงียบสงัดลง หลีเช่าเทียนยังคงยืนอยู่ที่เดิม เขามองไปที่เฉินเป่ยและหลีชิงเยียนด้วยใบหน้าที่ไม่แยแสและยิ้มมุมปากขึ้น

ดูเหมือนว่าเขารอคอยที่จะให้เรื่องราวแบบนี้เกิดขึ้นอยู่แล้ว

“คุณเป็นใครกัน กล้าดียังไงมาโหวกเหวกโวยวายอาละวาดที่นี่”

“จริงด้วย รปภ.อยู่ไหน ยังไม่มาลากตัวหมาบ้าตัวนี้ออกไปอีก”

“ถ้ายังไล่ไม่ไปอีกละก็ มีหวังงานเลี้ยงของตระกูลหลีได้พังไม่ท่าแน่”

เฉินเป่ยชี้นิ้วไปที่หญิงสาวเหล่านี้ ทันใดนั้นเองก็ต้องขนลุกซู่ในทันที เมื่อร่างที่อ้วนท้วนราวกับลูกบอลยักษ์ วางขนมหวานในมือของพวกเธอลงและพุ่งมาที่เฉินเป่ยอย่างเกรี้ยวกราด

“ตายแล้ว!”

เมื่อคนในตระกูลหลีจำนวนมากเห็นหญิงสาวผู้สูงศักดิ์เหล่านี้ หน้าก็ซีดไปตามๆกัน

พวกเขามองไปที่หญิงสาวผู้สูงศักดิ์เหล่านั้น ด้วยความเกรงกลัวและตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด

บางคนถึงขั้นกลัวจนตัวสั่นสะท้านเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวเหล่านี้ทำให้พวกเขาหวาดกลัวเป็นอย่างมาก

“รีบแยกย้ายกันไป!”

คนในตระกูลหลีต่างแย่งกันไปสองด้านอย่างเบียดๆ หญิงสาวเหล่านี้ก็ได้พุ่งมาราวกับรถถัง ความน่ากลัวจากการโจมตีนี้ ไม่มีทางที่คนในตระกูลหลีจะรับมือได้อย่างแน่นอน

“ชิงเยียน คุณไปพักด้านนั้นก่อนเถอะ เดี๋ยวที่นี่ผมจัดการเอง” ในขณะที่เฉินเป่ยหันไปมองหลีชิงเยียนและพูดอย่างอ่อนหวาน

หลีชิงเยียนกก้มใบหน้าที่สวยงามของเขาลงครุ่นคิดสักครู่ และได้พยักหน้า จากนั้นมองไปที่เฉินเป่ยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย

เธอไม่รู้ว่าเฉินเป่ยจะทำอะไร แม้ว่าจะสงสัยเป็นอย่างมากแต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เมื่อเห็นท่าทางที่จริงจัง และน่าเชื่อถือของเฉินเป่ย เธอจึงเลือกที่จะเชื่ออยู่ดี

เมื่อหลีชิงเยียนดึงซูเหลยไปด้านข้าง เฉินเป่ยก็ถอนหายใจออกมา และมองไปที่หญิงสาว ที่พุ่งเข้ามาหาเขาทีละคน

เฉินเป่ยกวาดสายตาไปโดยรอบ หญิงสาวคนเหล่านี้เกือบจะกลายเป็นลูกบอลยักษ์ ไม่ได้ทำให้เขาเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังนิ่งอย่างผิดปกติ

รูปร่างของคนพวกนี้ อาจไม่น่ากลัวเท่านักมวยปล้ำซูโม่ของประเทศที่เป็นเกาะเลย

จะอยู่ในสายตาเฉินเป่ยเหรอ?

ด้วยท่าทางตื่นตระหนกตกใจของคนในตระกูลหลีนั้น เฉินเป่ยได้ยืนอยู่กับที่โดยไม่สนใจ

แต่คนในตระกูลหลีที่หลบซ่อนอยู่ไกลออกไปด้านข้าง เมื่อเห็นเฉินเป่ยที่ยืนอยู่ใจกลางทาง ทั้งยังเดินมุ่งไปหาหญิงสาว คนส่วนใหญ่ถึงกับผงะไปชั่วขณะ พอรู้ตัวอีกที ต่างฝ่ายต่างก็ส่งรอยยิ้มที่ถากถางให้แก่กันแล้ว

ในสายตาของพวกเขา เฉินเป่ยที่ดำคล้ำและตัวเตี้ยนั้น...ประหนึ่งกำลังชนเข้ากับก้อนหินก้อนกรวดก็เท่านั้น

ไม่เพียงแค่นั้น สายตาของหลีชิงเยียนที่มองไปที่เฉินเป่ยก็เต็มไปด้วยความกังวล ที่เธอเป็นห่วงเฉินเป่ยมาก เป็นเพราะทั้งเธอและคนในตระกูลหลีไม่มีใครมีความมั่นใจในเฉินเป่ยเลย

แต่เฉินเป่ยไม่ใส่ใจกับคำเยาะเย้ยของคนเหล่านี้ ทั้งยังเดินมุ่งไปหญิงสาวอย่างเร็วขึ้น และเร็วขึ้น จากนั้นเริ่มวิ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว

“เขาไปหาที่ตายชัดๆ”

“หญิงอ้วนเหล่านี้เพียงแค่ชน กระดูกของเขาก็สามารถแตกกระจุยกระจายได้แล้ว!” คนในตระกูลต่างซุบซิบกันพลางมองไปที่เฉินเป่ยด้วยสายตาที่ดูถูก

เฉินเป่ยและหญิงอ้วนเหล่านั้นก็เริ่มเข้าใกล้กันอย่างรวดเร็ว!

“ตึ่ง ตึ่ง ตึ่ง...” พื้นสั่นสะท้านไปทั้งทั่ว ร่างที่ราวกันรถถังยักษ์เหล่านี้ได้พุ่งเข้ามาอย่างจัง ทำให้พื้นสั่นสะเทือนไปหมด

ระยะห่างของทั้งสองกำลังถูกทำให้ใกล้ขึ้นอย่างรวดเร็ว

เมื่อเฉินเป่ยกำลังจะพุ่งชน ทันใดนั้นเองเส้นเอ็นสีเขียวก็ได้ปูดขึ้นบนน่องของเขาอย่างเห็นได้ชัด เขาใช้ขาทั้งสองข้างรวมถึงตัวพุ่งเข้าใส่หญิงสาวเหล่านั้นด้วยพละกำลังที่ราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่

การโจมตีของเฉินเป่ยมันเร็วมากจริงๆ จนทำให้พวกคนที่ประหนึ่งสัตว์ประหลาดเหล่านี้ไม่ทันตั้ง ตอบโต้ และสัมผัสได้ว่าตาลายไปชั่วขณะ

ทันใดนั้นเองเฉินเป่ยก็ได้หยุดลอยตัวกลางอากาศ พลางยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความดูถูกและเหยียดหยาม จากนั้นเขาก็ได้พลิกตัวหันกลับมา

คนในตระกูลหลี่จำนวนนับไม่ถ้วนก็ต่างตกตะลึงในพลังของเฉินเป่ย ไม่เพียงเท่านั้น ผู้ที่มีศิลปะการต่อต่อสู้บางท่านยังอึ้งจนพูดไม่ออกกับพลังของเฉินเป่ย

ท่าทางที่ธรรมดาเรียบง่ายของเฉินเป่ยมันช่างเหลือเชื่อมากจนทำให้ผู้คนจำนวนไม่น้อยแทบจะหมดความเชื่อกับกฎทฤษฎีของฟิสิกส์ไปเลย

“เป็นไปไม่ได้!” คนในตระกูลหลีต่างตกตะลึ่ง และภายในใจสั่นจนเกินจะต้านได้