ตอนที่ 11. อยากอุ้มเหลนแล้ว

สัมพันธ์ลับ(รัก)ประธานพันล้าน ตอนที่ 11. อยากอุ้มเหลนแล้ว

คฤหาสน์ตระกูลศาตนันท์ในบ่ายวันนี้ หลานชายสองคนผู้สืบทอดกิจการศาตนันท์กำลังนั่งจิบน้ำชาในสวนหย่อมอันแสนรื่นรมย์ของคฤหาสน์ แต่ใบหน้าของหัสวีร์บึ้งตึงเพราะความอดทนของเขากำลังจะหมดลง

“ถ้าไม่ชอบหนูลิลลี่ก็ลองดูหนูมิ้นต์ก็ได้ ลูกหลานเพื่อนปู่ชาติตระกูลดี รับรองว่า...”

“พอเถอะครับปู่” หัสวีร์พูดขึ้นน้ำเสียงหงุดหงิดเต็มที่ อุตส่าห์กลับมาบ้านทั้งที ปู่ก็ยังพูดเรื่องเดิมซ้ำๆ “ปู่ไม่เบื่อหรือครับ พูดเรื่องพวกนี้ทุกครั้งที่เจอหน้าผม”

“เบื่อสิ” ปู่ทำหน้าเบื่อหน่ายจริงๆ

หัสดินกลั้นหัวเราะแล้วตัดเค้กชิ้นขนาดพอดีส่งให้ปู่กับย่า “เค้กน้ำผึ้งครับ เป็นเค้กนึ่งนะครับเหมาะกับผู้สูงอายุที่รักษาสุขภาพ กินกับน้ำชาเข้ากันมากเลย”

คุณย่ารับจานเค้กมาแล้วตัดกินคำเล็กๆ แล้วพยักหน้ารับ “อร่อย ตาดินทำขนมอร่อยขึ้นทุกวัน”

“ถ้าทำขนมไม่อร่อยก็ไปปิดร้านดีกว่า เสียชื่อเชฟเปล่าๆ” หัสวีร์ไม่ชอบกินขนมจึงไปไม่สนใจแม้น้องชายต่างแม่จะตัดแบ่งให้เขาด้วย “ปู่ไม่หาเมียให้ไอ้ดินบ้างล่ะ ทำไมวุ่นวายกับผมคนเดียว”

“ดินเป็นเด็กดีเชื่อฟังปู่ ผู้หญิงของนายดินปู่ก็ดูๆ ไว้ให้แล้ว”

“แค่กๆ” หัสดินหัวเราะแห้งๆ “พี่ชายยังไม่แต่งงาน ผมแต่งก่อนไม่ได้หรอก”

“ไม่เป็นไร ฉันไม่รีบ นายแต่งก่อนเลยก็ได้”

“ไม่ได้ๆ ผมเป็นน้อง ต้องเคารพพี่ชาย”

“งานพี่ชายคนนี้เยอะมาก” หัสวีร์เค้นยิ้มให้น้องแล้วหันไปคุยกับปู่ที่กำลังกินขนมฝีมือหัสดิน “ผมแต่งงานแน่นอนครับแค่ขอเวลาอีกหน่อย”

“ปู่รู้ว่าพวกแกแต่งงานแน่นอน แต่ผู้หญิงที่แกจะแต่งด้วยนะ เป็นใครที่ไหนก็ไม่รู้ ปู่ไม่อยากเห็นแกสองคนพี่น้องเป็นเหมือนพ่อแก”

“ก็ไม่เห็นเป็นอะไรนี่ครับ ถ้ามันไม่เวิร์คก็แค่แยกย้าย” หัสวีร์คิดแบบนั้นจริงๆ เขาไม่คิดว่าต้องยึดมั่นถือมั่นอยู่กับคนๆ เดียวไปชั่วชีวิต ถ้าเกิดไปไม่รอดก็แค่หย่าและแยกย้ายกันไป ก็เหมือนทำธุรกิจนั้นแหละ มันมีความเสี่ยงแต่เราก็ต้องลอง ถ้าไม่เวิร์คเราก็แค่ถอยทัพ”

“แล้วไม่เคยได้ยินหรือไง แค่ครอบครัวยังดูแลไม่ได้แล้วคิดจะบริหารจัดการกิจการร้อยล้านพันล้านได้ยังไง พนักงานทุกคนก็เหมือนคนในครอบครัว และครอบครัวที่ดีก็เป็นความน่าเชื่อถือของบริษัทด้วย”

“ผมมีคนที่จะแต่งด้วยอยู่แล้ว” หัสวีร์พูดครั้งที่เท่าไหร่จำไม่ได้แล้ว

“ปู่ไม่เอาผู้หญิงฝรั่ง” ปู่ขึ้นเสียงใส “พวกหัวรั้น ไม่ฟังใคร ไม่มีสัมมาคารวะ”

“ปู่ไม่ชอบมันเป็นปัญหาของปู่ แต่คนๆ นั้นคือคนที่จะอยู่กับผม นอนกับผม ผมก็ต้องเลือกเองสิ”

“แต่ผู้หญิงที่เลือกให้หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มทุกคน กริยามารยาทก็ดีงาม อีกหน่อยแต่งเข้ามาอยู่บ้านเดียวกัน ปู่กับย่าก็จะได้มีสะใภ้ไว้เป็นเพื่อนคุย แล้วก็มีเหลนๆ วิ่งเล่นในบ้าน ปู่กับย่าแก่แล้วอยากเห็นลูกหลานเหลนอยู่กันพร้อมหน้าก่อนตาย”

“เหลนยังไม่ได้เกิด ปู่จะรีบตายไปไหน”

พรวดดด

ปู่ได้ยินถึงกับสำลักน้ำชาที่กำลังดื่ม หัสวีร์ปากพล่อยพูดเร็วอย่างที่ใจคิด เขาแค่เอื้อมมือไปหยิบกระดาษทิชชู่ที่อยู่บนโต๊ะส่งให้ปู่

“ไอ้หลานเวร!”

“ปู่ก็ใจเย็นๆ” ย่าเป็นคนพูดน้อยแต่พูดแต่ละครั้งก็ทำให้ทุกคนเงียบเพื่อหยุดฟังได้ “ตาวีร์ ปู่เป็นห่วงหลาน ปีนี้ก็สามสิบสองแล้ว ถึงผู้ชายจะไม่มีปัญหาเรื่องการมีลูก แต่หลานลองคิดดูสิ กว่าลูกจะห้าขวบหลานจะอายุเท่าไหร่ จะมีแรงอุ้มลูกขี่คอหรือเปล่า แล้วคนเป็นปู่เป็นย่าก็อยากเห็นเหลนๆ เติบโต มันเป็นความสุขของคนแก่ วีร์กับดินจะให้ย่ากับย่าได้ไหม”

คราวนี้หัสดินและหัสวีร์สองน้องพี่มองหน้ากัน แม้เป็นต่างมารดาแต่เติบโตมาด้วยกัน พวกเขาสนิทกันมาก คำขอครั้งนี้ทำให้ทั้งสองลำบากใจไม่น้อย

“ได้อยู่แล้วครับคุณย่า”

“จริงเหรอ” ย่ากับปู่ส่งเสียงขึ้นพร้อมกัน

“จริงสิครับ” หัสดินพูดแล้วหันมาขยิบตาให้พี่ชาย “จริงๆ พี่วีร์ก็มีข่าวดีอยากบอกปู่กับย่าแต่เกรงว่าปู่ย่าจะรับไม่ไหวเหมือนกัน”

“ข่าวดีอะไร”

ไม่ใช่แค่สองผู้เฒ่าจะงุนงงแต่หัสวีร์เองก็ยังงงด้วย ไม่รู้ว่าน้องชายพูดเรื่องอะไรออกมา

“ก็พี่วีร์จะแต่งงานไง”