ตอนที่ 9. กลับบ้าน

เจ้าหลานตัวน้อยวิ่งเข้ามาหาผู้เป็นน้าด้วยความคิดถึง เพราะเจอน้าคนนี้ทีไร น้องโมกข์ เด็กชายวัย 5 ขวบ จะได้กินของอร่อยๆ เสมอ

“เห็นแก่ของกินเหมือนใครเนี่ย”

เสียงของธาตรีบ่นหลานชายตัวน้อยที่ทำเอารมิดาค้อนขวับเข้าให้

“นายว่าใคร” รมิดากลับจากสิงคโปร์ก็ยุ่งเรื่องเคลียร์เอกสารต่างๆ เพิ่งจะได้มีวันหยุดหอบเอาของกินของฝากและซื้อของใช้เข้ามาบ้านมาให้ด้วย

“ผมจะว่าใครได้นอกจากพี่สาวคนดีของผม” ธาตรียักคิ้วหลิวตาให้ “ก็พี่สาวผมน่ะสิ เห็นแก่ของกินเป็นที่สุด”

“ทำไม! ถ้าฉันเห็นแก่ของกินแล้วผิดตรงไหน มันก็ของดีๆ ทั้งนั้น” เธอชี้ให้ดูของที่อยู่ในถุง

“ของนะมันดีอยู่แล้ว แต่พฤติกรรมเห็นแก่ของกินเป็นใหญ่ของพี่ฝนนี่มันถ่ายทอดไปถึงหลานโมกข์นะครับ”

“งั้นก็ไม่ต้องกิน”

“ได้เหรอ ผมช่วยหิ้วลงจากรถแท็กซี่เลยนะ” นานทีปีหนพี่สาวสุดขี้เหนียวจะยอมควักเงินนั่งรถแท็กซี่ แต่เพราะวันนี้พี่สาวคนรองซื้อของเข้าบ้านมาเยอะและยังมีของฝากอีกด้วย ไม่อยากนั้นไม่มีวันที่คนอย่างรมิดาจะยอมเสียเงินค่าเดินทางด้วยแท็กซี่

“พอแล้วพอแล้ว อย่าเถียงกันเลย” ลาวัลย์พูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ดีจังเลยนะ วันนี้ได้อยู่พร้อมหน้ากัน สามคน”

“แล้วงานใหม่พี่เป็นไงบ้างคะ เหนื่อยหรือเปล่า” รมิดาถามพี่สาวแล้วยกแก้วน้ำที่หลายชายอุตส่าห์บรรจงรินให้ดื่มอย่างเอาอกเอาใจ

“ประจบเก่งนะเรา” ธาตรีส่ายหน้าไปมาแล้วช่วยพี่ลาวัลย์เก็บข้าวของที่พี่รมิดาหิ้วมาเข้าไปเก็บในครัว

“ก็พอทำได้ พี่เองก็ไม่อยากเป็นภาระให้น้องๆ” ลาวัลย์พูดยิ้มๆ เธอไปทำงานที่ร้านเสริมสวยได้ครึ่งเดือนแล้ว แต่ก่อนก็เคยทำแต่พอตั้งท้องก็แพ้ท้องหนักจนทำงานไม่ไหว หลังคลอดก็ไม่มีใครช่วยเลี้ยงลูก มีน้องสาวอย่างรมิดาที่ทำงานส่งเงินมาเลี้ยงครอบครัวและน้องชายอย่างธาตรีที่ช่วยเลี้ยงหลาน เธอรู้สึกเสมอว่าตัวเองเป็นภาระของน้องๆ

“ภาระที่ไหนกันเล่า พี่น้องกันแท้ๆ”

รมิดาลูบผมหลานชาย เด็กคนนี้ไม่มีพ่อแต่ก็ยังมีเธอและธาตรีที่รักและเอ็นดูแกมาก

“พี่ลาวัลย์ไม่ใช่ภาระหรอก คนที่เป็นภาระน่าจะเป็นแม่ของเรามากกว่า”

“ไม่เอาสิยัยฝน อย่าพูดถึงแม่แบบนั้น” ลาวัลย์ปราบน้องสาว

“ทำไม เราพูดถึงคนที่ ไม่รับผิดชอบไม่ได้หรือไง”

“ไม่ได้ มันจะบาปกรรมมันเสียเปล่าๆ ฝนมีงานการทำที่ดีก็ดีแล้ว ยังไงก็อย่าโหมงานหนักจนไม่สบายเอาล่ะ”

“อย่างฝนน่ะ ไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอกค่ะ รุ่นนี้แล้ว”

“พูดแบบนี้เห็นล้มมาหลายรายแล้วนะ พี่ก็ดูแลตัวเองเถอะ” ธาตรีบ่นพี่สาวคนรอง

“อุ้ย! ดีใจจัง น้องชายเป็นห่วงขนาดนี้” รมิดาดีดตัวลุกขึ้นแล้วยื่นมือยีผมของน้องชาย “นายก็ เหมือนกัน ตั้งใจเรียนไม่ต้องไปเป็นไรเดอร์ขับรถรับจ้างแล้วนะ พี่เลี้ยงเราจนจบแน่นอน”

“นั่นมันรายได้ผมเลยนะเนี่ย”

“ปีสี่แล้วเดี๋ยวก็ไปฝึกงานแล้วล่ะ” พี่ลาวัลย์พูดขึ้นเพราะกลัวน้องสาวจะบ่นน้องชายมากไป สองคนนี้เจอหน้ากันทีไรก็ทำเหมือนทะเลาะกันทุกที ทั้งที่ทั้งสองรักและห่วงใยซึ่งกันและกันมาก

“พี่อยากให้นายตั้งใจเรียน พอเรียนจบแล้ว นายก็หางานทำมาเลี้ยงพี่สาวที่แสนดีไง”

“ถามผมไหมว่าว่าอยากพี่หรือเปล่า”

“พี่สาวคนเดียวเลี้ยงไม่ได้เหรอ” รมิดาอ้อนน้องชายแต่อีกฝ่ายทำท่าขนลุก “ถ้าฉันไม่แต่งงาน ฉันจะอยู่กับนายนี่แหละ”

“พูดเรื่องอะไรกันก็ไม่รู้”

ลาวัลย์ส่ายหน้าไปมา ตอนนี้เธอไปทำงานที่ร้านเสริมสวยแล้ว ส่วนน้องโมกข์ บางวันก็เอาไปทำงานด้วย โชคดีที่เจ้าของร้านใจดี และลูกชายก็เป็นเด็กดี ไม่ไปไหนก็มีแต่คนรักและเอ็นดู

“วันนี้บ้านเงียบไปหรือเปล่า” รมิดาถามพลางมองไปรอบตัว “แม่ไม่อยู่เหรอ”