ตอนที่6. เก็บเพชรได้

ถ้าจะพูดว่าเก็บเพชรในตมได้ ก็ไม่เกินไปนัก

หัสวีร์ในชุดสูทเรียบหรู หลังการเซ็นชื่อลงนามรวมทุนทางธุรกิจจะเป็นงานเลี้ยงรับรอง และเวลานี้เขากำลังนั่งดื่มไวน์รสเลิศอยู่กับผู้ร่วมธุรกิจมูลค่านับร้อยล้าน แต่สายตาของเขากลับติดตามเจ้าของเรือนร่างในชุดเดรสสีดำเรียบง่ายที่ยืนสนทนากับลูกค้าต่างชาติอยู่

เพชรในตม คำนี้ดูไม่เกินจริงเลยสำหรับนิยามเลขาคนเก่งของเขา รมิดาไม่ใช่ผู้หญิงสวยเลิศเลอ เธอมมีรูปร่างเพรียวบาง ใบหน้ารูปไข่ เขายังจำวันที่เธอมาเป็นเลขาวันแรกๆ ได้ดี อันที่จริง เขามีตัวเลือกที่ดีกว่าเธอ แต่เพราะความใจกล้าหน้าตายที่ไม่หลบตาเขาทำให้เขาชี้นิ้วเลือกเธอเป็นเลขาข้างตัว และอันที่จริง เขาประชดพ่อด้วย พ่อเป็นคนเจ้ายศเจ้าอย่าง และที่จริงที่สุดเขาไม่ได้อยากมาทำงานบริษัทของพ่อ แต่เพราะแต่สุขภาพของพ่อไม่ดีนัก ความดื้อและหัวรั้นซึ่งถ่ายทอดมาทางDNA ผู้ชายในตระกูลเขามาทรงเดียวกันหมด พ่อแต่งงานกับแม่ทั้งที่ปู่ย่าคัดค้านเพราะไม่ชอบผู้หญิงต่างชาติ แม่ก็ไม่เอ็นจอยกับการเป็นสะใภ้คนไทยเท่าไหร่ สุดท้ายทั้งสองก็หย่าร้างหลังจากเขาอายุได้แค่ขวบเศษ แค่พริบตาพ่อก็มีผู้หญิงคนใหม่คือแม่ของหัสดินแถมมีลูกกันเร็วอีกต่างหาก หากไม่เพราะหน้าตาเขาลูกครึ่งชัดเจนคนอื่นต้องเข้าใจว่าเขากับหัสดินเป็นพี่น้องคลานตามกันมา

พ่อขัดใจปู่มาสองครั้ง แต่รอบที่สองแม่ของหัสดินแม้ไม่ได้แต่งงานออกหน้าออกตาแต่ก็จดทะเบียนสมรส คราวนี้ผลการขัดใจปู่และครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์แบบของพ่อทำให้ปู่มาลงที่เขา หมายมั่นให้เขาแต่งงานกับผู้หญิงดีๆ ที่ปู่เลือก สร้างครอบครัวสุดแสนเพอร์เฟค ตอนนี้หวยเลยมาลงคนที่คนเป็นหลานอย่างเขาที่ปู่หมายตาว่าที่หลานสะใภ้ ทั้งที่เขามีผู้หญิงที่คบหากันอยู่

‘หาผู้หญิงไทยไม่ได้แล้วหรือไงไปคว้าแหม่มฝรั่งที่ไหนมาเป็นแฟน’

‘ปู่แค่ไม่รู้จักคาเรน เธอเป็นดารานางแบบชื่อดังเลยนะ’

‘พวกเต้นกินรำกินไม่อะไรดีหรอก สู้ผู้หญิงที่ปู่เลือกให้ไม่ได้ ชาติตระกูลก็ดี ฐานะก็ดี เหมาะสมกับหลานปู่ทุกอย่าง’

‘ปู่นี่หัวโบราณจริงๆ ยุคนี้แล้วยังจะมาวุ่นวายเรื่องชีวิตคู่ของเด็กๆ อีก’

‘ก็รุ่นนี้แหละที่ให้กำเนิดพวกเอ็งทั้งหลาย เงินทองที่หาก็อยากให้พวกเอ็งได้ใช้กันสุขสบายไม่อยากให้คนอื่นมาแย่งไปใช้’

หัสวีร์ไม่เข้าใจความคิดของปู่ ต่อให้ใช้เวลาทั้งชีวิตก็ไม่เข้าใจ เขาคบคาเรนได้สองปี แต่ก็ไม่เหมือนคนคบกันเท่าไหร่ จะเรียกคู่ขาก็ไม่ได้เพราะความสัมพันธ์มันมากกว่านั้น คงเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เขาพูดคุยได้เกือบทุกเรื่อง เป็นความสบายใจอย่างหนึ่ง อาจเพราะเธอเองก็ยังไม่พร้อมจะเปิดตัวใครเป็นแฟนหรือคนรัก สถานะของทั้งสองจึงดำเนินไปอย่างคลุมเครือ จนกระทั่งวันที่เขารำคาญใจเพราะปู่พยายามนัดให้เขาไปดูตัวและมาระบายเรื่องนี้กับคาเรน หลังจากนั้นเขาก็พูดกับเธอ

‘แต่งงานกับผม’

‘คะ?’

‘แต่งงานกับผม’

เขาพูดซ้ำประโยคเดิมสีหน้าจริงจัง คาเรนจ้องมองเขาครู่หนึ่งจนมั่นใจว่าเขาพูดจริงเธอจึงหลุดหัวเราะพรืดออกมา

‘เฮ้! ผมพูดจริงนะ เราสองคนเข้ากันได้ดีขนาดนี้ แต่งงานกันอยู่ด้วยกันต้องไปรอดแน่ๆ’

‘คุณคิดแบบนั้นหรือคะ’

‘ใช่’

‘คุณชอบฉัน?’

‘ใช่’

‘คุณรักฉัน’