70 - (Nc18)เสแสร้ง

กำปั้นรีบลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินมาหาฉัน เขาดึงฉันเข้าไปกอดแล้วก็หอมแก้มฉันทั้งซ้ายและขวา

“ให้อภัยแล้ว ห้ามกลับคำพูดไม่งั้นฉันจะฆ่าเธอทิ้งแน่ๆ” เขาขู่ฉัน แล้วก็ระดมพรมจูบไปทั่วทั้งใบหน้า ใบหู และลำคอของฉันอย่างบ้าคลั่ง

แต่เดี๋ยวนะ !! ทำไมฉันรู้สึกได้กลิ่นแปลกๆ กลิ่นมันเย็นๆ ติดจมูก แถมกลิ่นเย็นๆ นี้มันยังมาจากกำปั้นอีกต่างหาก

“นายทาอะไรที่หน้าหรือเปล่า” ฉันถามแล้วยื่นจมูกไปดมๆ ใกล้ๆ หน้าของกำปั้น เขารีบยื่นหน้าออกท่าทางดูตกใจแปลกๆ

“ปะ เปล่า เดี๋ยวฉันไปล้างหน้าก่อนนะ ร้องไห้จนแสบตาหมดแล้ว” อะไรกัน ก็เขาเพิ่มจะร้องไห้เองนะ พูดเหมือนตัวเองร้องไห้มาเป็นชั่วโมง

“เดี๋ยว !!” ฉันเรียกกำปั้นเอาไว้ก่อนที่เขาจะเดินไปห้องน้ำ

“อะ อะไร” ท่าทางของเขามันมีพิรุธ กลิ่นเย็นๆ ที่หน้าเขานั้นมันเหมือนกับกลิ่นยาหม่องตราถ้วยทอง !! ฉันจำได้

ฉันไม่ถามอะไรแต่เดินไปคลำๆ ดูตรงกระเป๋ากางเกงของกำปั้นแทน เขาเอนหนีไม่ยอมให้ฉันจับ มันยิ่งทำให้ฉันแน่ใจว่าเขาต้องเอายาหม่องป้ายตาเพื่อแสร้งบีบน้ำตาให้ฉันใจอ่อนแน่ ๆ

“อะไรของเธอเนี่ยสายธาร” เขาเอนตัวไปมาหลบฉัน

“ยืนอยู่นิ่งๆ ไม่งั้นฉันจะโกรธนาย” ฉันชี้หน้าเขา

“อะไรวะ เพิ่งดีกันไปเมื่อกี้”

“จะยืนนิ่งๆ มั้ย” พอได้ยินฉันขู่แบบจริงจังอีกครั้งเขาก็ยอมนิ่ง

ฉันเริ่มค้นหาของบางอย่างในกระเป๋ากางเกงของกำปั้นสุดท้ายฉันก็เจอหลักฐานชิ้นสำคัญที่ทำให้เขาดิ้นไม่หลุด มันคือยาหม่องตลับเล็ก

“นายเอามันป้ายตา ?” ไม่ใช่ถามเพราะไม่รู้ว่าเขาทำอะไร แต่ฉันอยากได้ยินคำสารภาพจากปกากเขาต่างหาก

“.....” กำปั้นเงียบ แค่นี้ก็รู้แล้ว ดูสายตาของเขาสิมันน่ามั่นไส้แค่ไหน

“ฉันคิดผิดจริงๆ ที่ให้อภัยนาย นายมันจอมลวกโลกชัดๆ !!”

“เมียจ๋า ^_^” เขาเรียกฉันเสียงหวานและทำตาใสอ้อนฉันด้วย

“ใครเมียนาย !!”

“ถามแบบนี้แปลว่าอยากโดน ?”

เอาล่ะ จากตอนแรกที่เขาต้องกลัวฉัน กลับกลายเป็นฉันสะเองที่เริ่มกลัวเขาขึ้นมา เพราะสีหน้าของเขามันบ่งบอกว่ากำลังจะทำอะไร

กำปั้นรวบเอวฉันแล้วดึงเข้าไปกอด หน้าอกของฉันมันชนกับแผงอกของเขาอย่างจัง

“ดะ เดี๋ยวสิ” ฉันได้แต่เอามือดันแผงอกแกร่กเอาไว้แล้วร้องห้าม

“เธอเป็นเมียฉันมั้ย ?” เขาถามย้ำ ฉันไม่น่าปล่อยให้คนอย่างกำปั้นคุมเกมส์ได้เลยจริงๆ

“อะ อื้อเป็นสิ ฉันเป็นเมียนาย”

“งั้น เราทำอะไรกันดี ?” ยิ่งฉันอ่อนไหวเท่าไหร่ กำปั้นก็เริ่มบุกรุกฉันมากขึ้น

กริ่ง ~ เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้น ฉันรีบหยิบมันขึ้นมารับสายทันที โดยไม่ได้ดูก่อนว่าใครโทรมา

( ฮะ ฮัลโล่ ) ฉันพูดกับปลายสาย

( สายธาร ไปเดินตลาดกันมั้ย หิวอ่ะไปหาอะไรกินกันเถอะ พวกเตก็ไปด้วยนะ แกไปนะๆ ) เสียงพริ้งโทรมาชวนฉันไปเดินตลาด ถึงนางไม่อ้อนฉันก็ค้องตอบตกลงแน่ๆ