จงอางหวงไข่

"น้องจะบอกคุณแม่...พี่ชายแกล้งน้องอีกแล้ว" น้ำขิงมองค้อนมาเฟียหนุ่มอย่างเอาเรื่อง

"ฉันไปแกล้งอะไรเธอ" มาเฟียหนุ่มเลิกคิ้วถาม ทำให้น้ำขิงชี้นิ้วไปที่บุหรี่ใต้รองเท้าของเขา

"ช่วยไม่ได้ ฉันอยู่ของฉันตรงนี้นานแล้วเธอต่างหากที่เข้ามาหาฉันเอง"

"ก็พี่ชายเรียกน้องให้มาหาเองหนิคะ"

"ซื่อบื้อ"

"ถ้าไม่มีธุระอะไรงั้นน้องขอตัว"

"ฉันยังไม่อนุญาตเธอก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวขาไปไหนทั้งนั้น...นั่นชุดของเธอ" มาเฟียหนุ่มกล่าวก่อนจะหันหน้าไปมองที่ชุดคอสเพลย์แม่บ้านสีขาวดำบนโต๊ะม้าหินอ่อนทำให้น้ำขิงต้องหันหน้าไปมองชุดที่เขาซื้อมาให้ "ใส่ให้ฉันดู" คำสั่งของมาเฟียหนุ่มทำให้น้ำขิงยืนตัวแข็งทื่อมองใบหน้าเย็นชาของพี่ชายต่างสายเลือดผ่านม่านน้ำตาพร่ามัว

"ลูกขิง..อาหารเที่ยงเสร็จแล้วเรียกพี่เขามาทานข้าวเร็วกำลังร้อนๆเลย" เสียงสวรรค์ของผู้เป็นมารดาดังขึ้นจากด้านหลังทำให้น้ำขิงยิ้มร่าดีใจที่จะได้ไม่ต้องถูกพี่ชายต่างสายเลือดกลั่นแกล้งแล้วเธอรีบวิ่งเข้าไปภายในบ้านอย่างรวดเร็วทิ้งให้มาเฟียหนุ่มดันลิ้นหนาเข้ากระพุ้งแก้มด้วยความหงุดหงิดอยู่ที่เดิม

"นี่ผัดมักกะโรนีเบคอนตามที่ลูกรีเควสไว้เมื่อเช้า" พริบพราวกล่าวพลางวางจานอาหารที่ลูกสาวคนเล็กรีเควสขอให้เธอทำให้ทานตั้งแต่ตอนเช้ามาตรงหน้าของเธอ

"ขอบคุณค่ะคุณแม่" น้ำขิงหอมแก้มผู้เป็นมารดาฟอดใหญ่ก่อนจะหันมาตักอาหารเข้าปากคำโต

"เด็กเกี๊ยว" มาเฟียหนุ่มว่าให้น้องสาวพลางเดินเข้ามานั่งลงตรงข้ามกับน้องสาวแต่ทว่าภายใต้ใบหน้าเย็นชานัยน์ตาเย็นชาคู่นั้นของเขามันซ่อนความรู้สึกรักและเอ็นดูเอาไว้

"ไฟ..อย่าบูลลี่น้อง" พริบพราวเอ็ดลูกชายตาเขียว

"เกี๊ยว..อย่ามูมมาม" มาเฟียหนุ่มทักท้วงน้องสาวขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอตักอาหารเข้าปากอย่างคำโตอย่างมูมมามราวกับกลัวว่าใครจะมาแย่งอาหารตรงหน้าของเธอ

"เกี๊ยวตรงไหนน้องออกจะหุ่นดี...กินไปลูก..อย่าไปสนใจคำพูดของคนพาล" พริบพราวลูบผมลูกสาวด้วยความเอ็นดูก่อนจะหันมาถลึงตาใส่ลูกชาย

"เกี๊ยวขึ้นไปเอาโน๊ตบุ๊คบนห้องลงมาให้หน่อย"

"แม่บอกว่าอย่าว่าน้องไง..ลูกน้องมีเยอะแยะทำไมไม่ใช้มาใช้น้องทำไม..น้องกินข้าวอยู่ไม่เห็นรึไง" มาเฟียหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาพรืดใหญ่อย่างเบื่อหน่ายเมื่อถูกผู้เป็นมารดาขัดขวางความสุขที่เขาจะได้หยอกล้อน้ำขิงตลอดเวลา

"เกี๊ยวมานวดบ่าให้หน่อย"

"เฮ้อ..ดูมีความพยายามที่จะเต๊าะน้องจังเลยนะ" พริบพราวว่าให้ลูกชายพลางส่ายหน้าน้อยๆให้กับความพยายามของลูกชายที่พยายามจะจีบลูกสาวของเธอทางอ้อมอย่างรู้ทัน "เดี๋ยวทานข้าวอิ่มแล้วแม่จะพาไปทำเล็บที่ห้างจะได้ไม่ต้องทนคุยกับคนแถวนี้ให้เปลืองน้ำลาย"

@หลายวันต่อมา

"คุณแม่ขา~หนูขอโทรศัพท์มือถือสักเครื่องได้ไหมคะ" น้ำขิงกล่าวออดอ้อนผู้เป็นมารดาเสียงหวาน

"ไปขอพี่เขาสิ..เงินพี่เขาเยอะ" พริบพราวตอบกลับลูกสาวด้วยความเอ็นดูในความออดอ้อนราวกับแมวน้อยไร้เดียงสาของเธอ

"ถ้าขอแล้วพี่ชายจะซื้อให้เหรอคะ" น้ำขิงถามผู้เป็นมารดาตาแป๋ว