ตอนที่ 13
กระแทกฟรีๆ(5P) NC+++
October 22, 2026
@หลายวันต่อมา
@โรงเรียนนานาชาติxxx
"น้ำขิงอยากกินอะไรเลือกเลยนะเดี๋ยวเราจ่ายให้เอง" วกวนเอ่ยปากบอกน้ำขิงเสียงหวานขณะที่เดินออกมาที่ตลาดหลังโรงเรียนพร้อมกันโดยที่มีชะเอมเพื่อนอีกคนเดินมาด้วย
"ทำไมจ่ายให้แค่น้ำขิงคนเดียวไม่เห็นจ่ายให้เราบ้างเลย" ชะเอมทักท้วงขึ้น
"เธอมีตังค์ก็จ่ายเองสิชะเอม" วกวนตอกกลับ
"แต่น้ำขิงก็มีตังค์เหมือนกัน" ชะเอมตอบกลับ "ถ้าเธอไม่ซื้อให้เรา...เราจะฟ้องพี่ชายน้ำขิงว่าเธอจีบน้ำขิง"
"พี่ชายของน้ำขิงอยู่ต่างประเทศมาไม่ได้...นั่น...สตรอว์เบอร์รี่เสียบไม้เคลือบน้ำตาล...น้ำขิงอยากกินสตรอว์เบอร์รี่เสียบไม้เคลือบน้ำตาลไหมเดี๋ยวเราซื้อให้" วกวนหันมาส่งยิ้มหวานให้น้ำขิงจนตาหยี
"อืม..เราขอหนึ่งไม้นะ" น้ำขิงตอบ
"วกวนซื้อให้เราด้วยสิเราก็อยากกินเหมือนกัน" ชะเอมกล่าว
"เธอมีตังค์ก็ซื้อกินเองสิ"
"ก็เธอซื้อให้น้ำขิงเราก็อยากได้บ้าง"
"วกวนซื้อให้ชะเอมด้วยได้ไหม" น้ำขิงหันมาถามกับวกวนตาแป๋ว
"ได้คร้าบบบบ" วกวนลากเสียงยาวพลางกระพริบตาปริบๆมองใบหน้าจิ้มลิ้มของน้ำขิงตาหวานเยิ้ม
"เราเอาสตรอว์เบอร์รี่ห้าไม้เลย" ชะเอมพูดขึ้นทำให้วกวนที่กำลังส่งสายตาหวานเยิ้มให้น้ำขิงอยู่ต้องหันวับกลับมามองแรงใส่ชะเอม
"เธอกินเยอะไปรึเปล่าชะเอม" วกวนว่าให้ชะเอมเสียงเขียวต่างจากที่พูดกับน้ำขิงอย่างสิ้นเชิง
"เราจะเอากลับไปฝากพ่อกับแม่และก็พี่ชายเราด้วย"
"ทำไมเธอไม่ซื้อเอง"
"เธอรวยไม่ใช่เหรอวกวน แค่สตรอว์เบอร์รี่เสียบไม้แค่นี้ทำเป็นงกไปได้"
"ก็เราอยากซื้อให้แค่น้ำขิงคนเดียวไม่ได้อยากซื้อให้เธอ"
"ชะเอมเดี๋ยวเราซื้อให้" น้ำขิงพูดแทรกขึ้นพลางเปิดหาธนบัตรในกระเป๋าสะพายข้างแบรนด์เนมหรู
"เดี๋ยวเราจัดการให้เอง น้ำขิงไม่ต้องจ่ายหรอกยืนรอเราตรงนี้แป๊บหนึ่งนะน้ำขิง เดี๋ยวเราไปซื้อมาให้" พูดจบวกวนจึงรีบเดินตรงมาที่ร้านขายสตรอว์เบอร์รี่เสียบไม้เคลือบน้ำตาลทันทีโดยที่มีชะเอมเดินตามหลังวกวนมาติดๆ
"ป้า..หมดนี่เท่าไหร่ครับ" วกวนเอ่ยถามแม่ค้าวัยกลางคนที่กำลังจัดเรียงสตรอว์เบอร์รี่เสียบไม้เคลือบน้ำตาลอยู่นับยี่สิบไม้
"สองพันจ๊ะ" แม่ค้าตอบ
"เอาไม้หนึ่งครับ"
"โว้ย...เราก็นึกว่าจะเหมาหมด" ชะเอมกรอกตามองบนใส่วกวนอย่างนึกหมั่นไส้
"ล้อเล่นครับ เหมาหมดนี่เลยครับ" หลังจากที่ซื้อสตรอว์เบอร์รี่เสียบไม้เคลือบน้ำตาลเสร็จวกวนที่เดินผ่านร้านน้ำผลไม้ปั่นจึงแวะเข้าไปซื้อน้ำมาไว้ให้น้ำขิงไว้ดื่มแก้กระหายด้วย
"ลุง..น้ำแตงโมปั่นเท่าไหร่ครับ" วกวนเอ่ยถามพ่อค้าวัยกลางคน
"ห้าสิบบาทลูก" พ่อค้าวัยกลางคนตอบพลางตักน้ำแข็งใส่เครื่องปั่นเตรียมจะปั่นน้ำแตงโมปั่นให้วกวน
"ไม่เอาหรอกขายแพงเกิน" พูดจบวกวนจึงเดินตรงไปหาน้ำขิงทันที
"ไอ้เด็กเวรมึงไม่รอให้กูปั่นเสร็จก่อนเลยล่ะมึงค่อยบอก" พ่อค้าวัยกลางคนตะโกนต่อว่าตามหลังวกวน
"รอนานไหมน้ำขิง" วกวนยื่นสตรอว์เบอร์รี่เสียบไม้เคลือบน้ำตาลให้น้ำขิงด้วยท่าทางอารมณ์ดี
"ขอบคุณนะวกวน"
"เปลี่ยนจากคำขอบคุณ เป็นให้เราไปเล่นกับเธอที่บ้านแทนได้ไหม"
"เราก็อยากให้เธอไปเล่นที่บ้านของเรานะแต่.." ยังไม่ทันที่น้ำขิงจะได้พูดจบวกวนก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน
"พี่ชายเธอไม่อยู่ไม่ใช่เหรอ"
"ปกติแล้วที่บ้านเราไม่ให้คนนอกเข้าไปน่ะ"
"งั้นวันเสาร์นี้ไปดูหนังกันไหมเดี๋ยวเราไปรับเธอเอง"
"เราไม่รับปากนะว่าจะได้ไปรึเปล่า เราต้องทักไปบอกพี่ชายเราก่อน" คำตอบของน้ำขิงทำเอาวกวนทำหน้าเซ็ง